Με σαφές μήνυμα ενότητας και ιδεολογικής επανατοποθέτησης τοποθετήθηκε ο Παναγιώτης Δουδωνής στην Κεντρική Οργανωτική Επιτροπή του Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ, θέτοντας ως κεντρικό στόχο την πολιτική αυτονομία και τη νίκη απέναντι στη Νέα Δημοκρατία.

Ο βουλευτής Επικρατείας υπογράμμισε ότι το επόμενο συνέδριο οφείλει να κινηθεί σε 3 άξονες ιδεολογικό πολιτικό και επικοινωνιακό, επιμένοντας πως το κόμμα πρέπει να δώσει προτεραιότητα στην ανάδειξη του προγράμματός του και όχι σε εσωτερικές αντιπαραθέσεις. Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στη συνταγματική αναθεώρηση και στην ανάγκη κατοχύρωσης δικαιωμάτων όπως το δικαίωμα στην άμβλωση και η θεσμική αντιμετώπιση των γυναικοκτονιών, ενώ υπερασπίστηκε τη στρατηγική της αυτονομίας που εξέφρασε ο πρόεδρος του κόμματος Νίκος Ανδρουλάκης.

Κλείνοντας, απηύθυνε κάλεσμα ενότητας εκ μέρους της νεότερης γενιάς στελεχών, τονίζοντας ότι ένα ενωμένο ΠΑΣΟΚ μπορεί να καταστεί πλειοψηφική δύναμη και να διεκδικήσει με αξιώσεις τη διακυβέρνηση της χώρας.

Αναλυτικά η ομιλία του κ. Δουδωνή έχει ως εξής:

«Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Χαίρομαι πάρα πολύ που έχω τη δυνατότητα να σας απευθυνθώ. Θα προσπαθήσω να το κάνω όσο πιο σύντομα γίνεται, γιατί, όπως πάντα λέω, εμείς έχουμε βήμα, έχουμε τις τηλεοράσεις, έχουμε τη Βουλή, το ραδιόφωνο. Μπορούμε να μιλήσουμε κι αλλού. Εδώ ο λόγος πρέπει να είναι κατά βάση σε εσάς.

Η Κεντρική Οργανωτική Επιτροπή του Συνεδρίου οφείλει να θέσει τους στόχους για το επόμενο Συνέδριό μας. Οι στόχοι πρέπει να είναι τριών ειδών: ιδεολογικοί — μην το ξεχνάμε ποτέ αυτό, γιατί έχω ακούσει λίγη αναφορά στην ιδεολογία ως εδώ — πολιτικοί, αλλά και επικοινωνιακής στρατηγικής.

Υπάρχουν πράγματα που κάνει το συνέδριο και πράγματα που κάνει η κυρίαρχη βάση, ο κόσμος της Δημοκρατικής Παράταξης, ο οποίος εκφράστηκε στις τελευταίες εσωκομματικές εκλογές για την ανάδειξη προέδρου και επικράτησε ο πρόεδρός μας, Νίκος Ανδρουλάκης, με μια στρατηγική που ήταν η στρατηγική της αυτονομίας.

Η αυτονομία, λοιπόν, σημαίνει μια σειρά από πράγματα και, επιτρέψτε μου, χωρίς να προσπαθώ να την διερμηνεύσω αυθεντικά, να δώσω τη δική μου προσέγγιση, αλλά και την προσέγγιση που νομίζω ότι έδωσε η βάση της Δημοκρατικής Παράταξης. Αυτονομία σημαίνει, προφανώς, ότι δεν θα συνεργαστούμε ποτέ με τη Νέα Δημοκρατία. Αλλά αυτονομία σημαίνει ότι δεν θα είμαστε εμείς ο βατήρας για την επαναφορά στην πολιτική προσώπων τα οποία έχουν απαξιωθεί από την ίδια την κυβερνητική τους δράση. Αυτονομία σημαίνει ένα άλλο ήθος στην πολιτική. Αυτονομία σημαίνει ότι το ΠΑΣΟΚ θα πάψει — και έχει πάψει — να είναι ένα κόμμα νοσταλγίας, αλλά ένα κόμμα που σχεδιάζει το μέλλον της χώρας. Γιατί τα κόμματα δεν υπάρχουν αυτοαναφορικά και χάριν του εαυτού τους, αλλά τα κόμματα υπάρχουν για να αλλάζουν τη χώρα.

Και, ιδίως, αυτή η παράταξη, η Δημοκρατική Παράταξη, έχει φέρει τις σημαντικές, μεγάλες αλλαγές που ζήσαμε στη Μεταπολίτευση.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, 25%: τόσο είναι το ποσοστό που δίνουν στις ιδέες μας, έτσι όπως εκφράστηκαν μέσα από το πρόγραμμά μας, το οποίο ανέδειξε στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης ο Νίκος Ανδρουλάκης. Τόσο είναι το ποσοστό που ακούν θετικά το πρόγραμμά μας οι Έλληνες πολίτες: 25%. Και σκεφτείτε: αυτό το 25% να ήταν πρόθεση ψήφου αυτή τη στιγμή για το ΠΑΣΟΚ. Θα ήμασταν μία ή δύο μονάδες μακριά από τη Νέα Δημοκρατία και θα είχαμε τη δυνατότητα, όχι απλώς να την περάσουμε με μια ψήφο, αλλά να τη συντρίψουμε στις επόμενες εθνικές εκλογές, αν διαφαινόταν ήδη από τώρα αυτή η δυναμική.

Γιατί, όμως, δεν έχουμε αυτό το 25%; Προφανώς γιατί πρέπει να επικοινωνήσουμε περισσότερο το πρόγραμμά μας. Προφανώς γιατί πρέπει να πάμε σε όλη την Ελλάδα. Προφανώς γιατί αυτές οι θέσεις οφείλουν να ακουστούν όλο και περισσότερο και από όλο και περισσότερους.

Και ξέρετε, η πολιτική είναι θέμα προτεραιοτήτων. Δεν μπορείς να τα κάνεις όλα. Δεν μπορείς να εμφανίζεσαι κάπου και να λες τα πάντα για όλους και για όλα. Είναι θέμα προτεραιοτήτων. Και πρέπει προτεραιότητά μας να είναι η ανάδειξη του προγράμματός μας και όχι η ανάδειξη των εαυτών μας μέσα από ψευδοδιαφοροποιήσεις. Κι αυτό είναι σαφές. Γιατί, ξέρετε, αντί να μιλούμε για όλα αυτά, προβαίνουμε σε αλλεπάλληλες ασκήσεις αυτοπαρατήρησης.

Εγώ ξέρω ότι όποιος έχει συνεχώς το μάτι του κολλημένο στο κοντέρ κινδυνεύει να τρακάρει. Αντί, λοιπόν, να κοιτάμε το κοντέρ — το δημοσκοπικό κοντέρ — να κοιτάμε τον στόχο. Και ο στόχος μας δεν μπορεί να είναι άλλος από το να νικήσουμε τη Νέα Δημοκρατία. Ναι, αλλά να την νικήσουμε έχοντας νικήσει πρώτα στο πεδίο των ιδεών. Και μπορούμε, γιατί έχουμε το πρόγραμμα αυτό, έχουμε τις ιδέες, έχουμε τα στελέχη.

Άκουσα τον Νίκο Χριστοδουλάκη πριν και απήλαυσα μια ομιλία με τεκμηρίωση, με ανάλυση και με προοπτική για το μέλλον της χώρας. Ξέρω τη δυναμική μας σε όλους τους επιστημονικούς κλάδους, από τους οικονομολόγους μέχρι τους ειδικούς σε κάθε ζήτημα, τους νομικούς θα σας πω εγώ. Και, μιας και αναφέρθηκε η συνταγματική αναθεώρηση, η συνταγματική αναθεώρηση είναι ένα πεδίο στο οποίο πρέπει να θυμίσουμε τι σημαίνει προοδευτικό, τι σημαίνει κεντροαριστερό και τι σημαίνει αυτό για τους θεσμούς. Κεντροαριστερά χωρίς πίστη στους θεσμούς δεν υπάρχει. Κεντροαριστερά χωρίς φιλοευρωπαϊκό πρόσημο δεν υπάρχει. Κεντροαριστερά χωρίς δικαιώματα δεν υπάρχει.

Γι’ αυτό και δεν πρέπει να εξαντληθεί η πρότασή μας στις πολύ σημαντικές παρεμβάσεις σε ζητήματα οργάνωσης του κράτους, διάκρισης των εξουσιών. Πρέπει να επεκταθεί και στο πεδίο των δικαιωμάτων.

Και είχα την ευκαιρία, μιλώντας στο εξωτερικό προχθές, να πω μια-δυο ιδέες δικές μου, προσωπικές — που θα τις συζητήσουμε όλοι μαζί, φυσικά — για το ζήτημα των δικαιωμάτων. Δεν μπορεί να ανοίγει ξανά η συζήτηση σε αυτή τη χώρα, ενώ από το 1986 έχουμε ρυθμίσει οριστικά το ζήτημα περί αμβλώσεων. Πρέπει, λοιπόν, το δικαίωμα κάθε γυναίκας στην άμβλωση να κατοχυρωθεί συνταγματικά. Και αυτό να είναι σαφές ότι πρέπει να προέλθει από τη δική μας παράταξη.

Πρέπει η μέριμνα του κράτους για τις γυναικοκτονίες να κατοχυρωθεί συνταγματικά. Και αυτό πρέπει να είναι πρόταση του ΠΑΣΟΚ. Και πρέπει τα ζητήματα φύλου, σεξουαλικής ταυτότητας, ταυτότητας φύλου, έμφυλων διαφορών να τεθούν στο Σύνταγμα — και να τεθούν από εμάς, από τη Δημοκρατική Παράταξη.

Από κει και πέρα, ακούω ιδέες, όπως, ας πούμε, το ασυμβίβαστο βουλευτή και υπουργού. Την άκουσα και προηγουμένως από τον σύντροφο Δούκα. Θα σας πω ένα παράδειγμα: ο Γιώργος Γεραπετρίτης είναι εξωκοινοβουλευτικός. Ο Νίκος Κοτζιάς ήταν επίσης εξωκοινοβουλευτικός. Ο Γιώργος Παπανδρέου, όμως, που ως υπουργός Εξωτερικών, με πρωθυπουργό τον Κώστα Σημίτη, έβαλε την Κύπρο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ήταν βουλευτής. Δεν είναι τυχαίο.

Δεν είναι τυχαίο ότι στη μητέρα του κοινοβουλευτισμού, το Ηνωμένο Βασίλειο, συγκεκριμένα αξιώματα — μεταξύ των οποίων ο υπουργός Οικονομικών, ο υπουργός Εξωτερικών, ο υπουργος Εσωτερικών  — οφείλουν να είναι βουλευτές. Όχι απλώς δεν τίθεται ασυμβίβαστο, αλλά οφείλουν να είναι βουλευτές. Θυμηθείτε τι έγινε με την περίπτωση Κάμερον και το Υπουργείο Εξωτερικών.

Άρα, λοιπόν, υπάρχουν λόγοι που υπάρχουν, στον κοινοβουλευτισμό, ζητήματα διασταύρωσης — όπως λέμε — των εξουσιών. Και μην ξεχνάμε ότι, όταν μιλάμε για διάκριση των εξουσιών, η διάκριση των εξουσιών είναι, φυσικά, μια πολύ βασική αρχή του Συντάγματος. Αλλά ο κοινοβουλευτισμός ο ίδιος, στον πυρήνα του, με την αρχή της λογοδοσίας και της εξάρτησης της κυβέρνησης από τη Βουλή, είναι μορφή διασταύρωσης των εξουσιών, που χρειαζόμαστε.

Τι χρειαζόμαστε στην απόλυτή της μορφή; Την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Λέμε, λοιπόν: τέσσερα χρόνια το ελάχιστο, αφού αυτοί αφυπηρετήσουν, οι δικαστές θα μπορούν να ορίζονται σε ανεξάρτητες αρχές. Και λέμε, επίσης, απεξάρτηση της επιλογής της ηγεσίας της Δικαιοσύνης από την εκτελεστική εξουσία. Αυτό είναι προοδευτικό. Αυτό συμφωνεί με τη διάκριση των εξουσιών — και όχι συνθήματα.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, ο δρόμος για το συνέδριο, ξαναλέω, πρέπει να περνάει από αυτές τις τρεις παραμέτρους. Και θέλω να μιλήσω λίγο για την ιδεολογία.

Όταν ήμουν στο εξωτερικό, πριν από 10 χρόνια, άκουγα, στο Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα, πολλούς από άλλα κόμματα να μιλούν για «PASOKification». Δεν είχαν άδικο. Εμείς ήμασταν στο 4% κι αυτοί στο 24%, 34%. Τώρα εμείς είμαστε αξιωματική αντιπολίτευση και πολλοί από αυτούς που άκουγα να μιλάνε για «PASOKification» είναι στο 4%. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Μην το ξεχνάμε.

Είμαστε η αξιωματική αντιπολίτευση του τόπου κι έχουμε και μια ευθύνη, εξαιτίας αυτού, όχι μόνο να γίνουμε κυβέρνηση, αλλά και να διαμορφώσουμε εκείνη την ιδεολογία που θα καταστεί πλειοψηφική και, με βάση αυτήν, να προσαρμόσουμε το πρόγραμμά μας.

Κι αμέσως-αμέσως λέω ότι, προφανώς, η σοσιαλδημοκρατία στην Ευρώπη διέρχεται μια τεράστια κρίση. Πρέπει να βρούμε τα θεωρητικά εργαλεία, τα ιδεολογικά εργαλεία, με τα οποία θα υπερβούμε αυτή την έννοια μέσα από έναν νέο ριζοσπαστισμό, που θα μπορεί να ενώσει ιδέες του κέντρου με ιδέες της Αριστεράς.

Ο Κώστας Σκανδαλίδης, που βλέπω εδώ, είχε μιλήσει για την «κυβερνώσα Αριστερά». Να μια ιδέα: ποια είναι σήμερα η κυβερνώσα Αριστερά; Και ποιο είναι το κυβερνών Κέντρο; Για να γίνει αυτό πράξη, πρέπει να διαμορφώσουμε την ιδεολογία του κυβερνώντος κέντρου και της κυβερνώσας Αριστεράς — και όχι να πάμε να γίνουμε η σανίδα σωτηρίας προσώπων απαξιωμένων από τον ελληνικό λαό.

Ναι, λοιπόν: ένα διευρυμένο, ιδεολογικά και σε επίπεδο προσώπων, ΠΑΣΟΚ. Αλλά νομίζω ότι τα χρόνια της κρίσης, εκτός του γεγονότος ότι απεδείχθη ψέμα το «PASOKification» — αναστράφηκε — το «PASOKification», απεδείχθη και κάτι άλλο: Κεντροαριστερά χωρίς πυρήνα το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να υπάρξει. Κεντροαριστερά που αγνοεί την ιστορική παρακαταθήκη του ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να υπάρξει.

Και, για να το πω και πιο απλά: η Κεντροαριστερά στη χώρα είναι το ΠΑΣΟΚ. Ένα ΠΑΣΟΚ διευρυμένο; Ναι, ιδεολογικά, πολιτικά. Αλλά η δύναμη που μπορεί να κερδίσει τη Νέα Δημοκρατία, είναι μόνο το ΠΑΣΟΚ.

Κλείνω με το εξής: ακούω συζητήσεις για ζητήματα εσωτερικής φύσεως. Πολλές φορές αυτές οι συζητήσεις φτάνουν μέχρι και σε ανατριχιαστικές λεπτομέρειες. Δηλαδή, το ότι θα καθόμαστε να συζητάμε περί αλγορίθμων και άλγεβρας Boole δεν το περίμενα — είναι γεγονός.

Νομίζω ότι υπάρχουν πολύ πιο κρίσιμα ζητήματα. Και τα κρίσιμα ζητήματα είναι να δούμε γιατί κρατήθηκε το ΠΑΣΟΚ και γιατί επανήλθε ως μία από τις δύο κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις στη χώρα. Και επανήλθε γιατί πιστέψαμε στο ΠΑΣΟΚ. Είμαστε μια νέα γενιά ανθρώπων, η οποία γύρισε στην Ελλάδα και ξανά ασχολήθηκε με την πολιτική για να ξαναφτιάξουμε το σπίτι μας.

Ζητώ, λοιπόν, αν μπορώ να εκφραστώ εκ μέρους όλων αυτών των ανθρώπων — των ανθρώπων της γενιάς μου — έναν σεβασμό. Είμαστε κι εμείς εδώ, η νεότερη γενιά του ΠΑΣΟΚ, και απαιτούμε ενότητα. Απαιτούμε ενιαία φωνή. Απαιτούμε το ΠΑΣΟΚ να είναι ενωμένο. Και έτσι μόνο θα είναι νικηφόρο.

Να είστε καλά. Εύχομαι αυτός ο δρόμος για το συνέδριο να είναι ένας δρόμος που θα δείξει τη νίκη. Να είστε καλά.»