Με επιτυχία ολοκληρώθηκαν το διήμερο 7 και 8 Φεβρουαρίου τα «Οινοπίθια Ανεμώτιας 2026», η χειμωνιάτικη γιορτή που κάθε χρόνο μετατρέπει την Ανεμώτια σε τόπο συνάντησης γύρω από το κρασί, τη γη και τη συλλογική δημιουργία.

Στο συνεταιριστικό οινοποιείο της Κοιν.Σ.Επ. «Ηφαίστειο Ανεμώτιας», ντόπιοι, φίλοι του χωριού και επισκέπτες από άλλα σημεία της Λέσβου συναντήθηκαν για να μοιραστούν γεύσεις, εμπειρίες και γνώσεις που αναδεικνύουν τη ζωντανή οινική παράδοση του νησιού.

Κρασί, γνώση και κοινότητα

Παρά τον νοτισμένο νοτιά και τις βρεγμένες γειτονιές, τα «Οινοπίθια» άνοιξαν –όπως συμβολικά ειπώθηκε– μάνταλα επικοινωνίας. Τα σοκάκια γέμισαν φωνές και βήματα, ενώ οι χώροι του οινοποιείου και το παλιό χαμάμ με την αναμμένη ξυλόσομπα φιλοξένησαν μια ατμόσφαιρα ζεστασιάς και διονυσιακής διάθεσης.

Η πρώτη ημέρα περιλάμβανε επίδειξη εμφιάλωσης και εργαστήριο επαναχρησιμοποίησης υλικών οινοποίησης, δίνοντας έμφαση στη βιωσιμότητα και στην κυκλική λογική παραγωγής. Ακολούθησε κύκλος εισηγήσεων με αντικείμενο τη διατροφική αυτάρκεια των ορεινών κοινοτήτων της Λέσβου, όπου παρουσιάστηκαν τόσο παραδοσιακές πρακτικές όσο και σύγχρονες προσεγγίσεις.

Το τελετουργικό άνοιγμα των φρέσκων κρασιών πλαισιώθηκε από μικρασιάτικα τραγούδια της Αποκριάς, ζωντανές μουσικές παρεμβάσεις και χορούς, με τα βλέμματα να συναντιούνται αυθόρμητα σε στιγμές που έμοιαζαν να γεφυρώνουν το παρελθόν με το παρόν.

Από τα άγρια χόρτα στην καλντέρα

Τη δεύτερη ημέρα, το πρόγραμμα μεταφέρθηκε και στο πεδίο, με βιωματική γνωριμία και συλλογή άγριων χόρτων, παρουσίαση των ειδών και των χρήσεών τους, αλλά και τηλεσκοπική παρατήρηση της χλωρίδας και της πανίδας στην καλντέρα της Ανεμώτιας. Η σύνδεση του αμπελώνα με το φυσικό τοπίο και τη βιοποικιλότητα αποτέλεσε κεντρικό άξονα της δράσης.

Καθ’ όλη τη διάρκεια του διημέρου, η παραδοσιακή κουζίνα, η ανοιχτή αίθουσα γευσιγνωσίας και η έκθεση φωτογραφίας στο παλιό χαμάμ συνέθεσαν μια ολοκληρωμένη εμπειρία πολιτισμού και γαστρονομίας.

Τα «Οινοπίθια Ανεμώτιας 2026» επιβεβαίωσαν για ακόμη μία χρονιά ότι το κρασί δεν είναι απλώς προϊόν, αλλά πολιτισμός και αφορμή για συλλογικότητα. Η γιορτή ανέδειξε τη γνώση που μοιράζεται, τη διατροφική αυτάρκεια ως πράξη ελευθερίας και την κοινότητα ως τρόπο ζωής.

Όπως σημειώνουν οι διοργανωτές, το διήμερο αφιερώνεται «στις παρέες που σμίγουν, στήνουν γιορτές το καταχείμωνο, ταξιδεύουν στο χθες και χάνονται μέσα στο αύριο», κρατώντας ζωντανή τη φλόγα της παράδοσης και της συμμετοχής.