Σε παλλεσβιακό ξεσηκωμό καλεί το Εργατικό Κέντρο Λέσβου για την Πέμπτη 9 Ιουλίου στην κινητοποίηση ενάντια στο νομοσχέδιο για τον περιορισμό των διαδηλώσεων που θα πραγματοποιηθεί στις 7 το απόγευμα της ίδιας ημέρας στην Πλατεία Σαπφούς.

Σε σχετική ανακοίνωση που εξέδωσε η διοίκηση του δευτεροβάθμιου συνδικαλιστικού οργάνου της Λέσβου αναφέρει τα εξής:

«Αυτό που δεν πέτυχαν κατά τη διάρκεια της καραντίνας, να κλείσουν το στόμα των υγειονομικών, των εργαζόμενων στα super market, των εκπαιδευτικών, των ξενοδοχοϋπαλλήλων, όλων των εργαζομένων και συνολικά του λαού μας, επιδιώκουν να το κάνουν με έναν χουντικής έμπνευσης νόμο που προωθεί νέα μέτρα περιορισμού, καταστολής και διάλυσης του βασικού δημοκρατικού δικαιώματος, το οποίο ο λαός μας κατέκτησε με πολλούς, διαχρονικούς κι αιματηρούς αγώνες.

Μάλιστα και εδώ στο νησί μας, πρόσφατο είναι και το παράδειγμα της προσπάθειας, που έπεσε στο κενό, της Δημοτικής Αρχής της Μυτιλήνης να περάσει «πράξη κανονιστικού περιεχομένου» που θα απαγόρευε τις πολιτικές και συνδικαλιστικές κινητοποιήσεις τους καλοκαιρινούς μήνες στην πλατεία Σαπφούς. Αποδεικνύεται περίτρανα ότι η δημοτική αρχή προσπάθησε στο έπακρο την εφαρμογή και υλοποίηση της κυβερνητικής πολιτικής.

Προσπαθούν με κάθε τρόπο και μέσο να φιμώσουν τις φωνές των εργαζομένων, του αγωνιζόμενου λαού πράγμα που δεν πέτυχαν ούτε όταν έστειλαν τα ΜΑΤ στο νησί για να υλοποιήσουν τα σχέδια τους για τη δημιουργία κλειστών κέντρων (hot spot) ούτε και κατά την διάρκεια της καραντίνας.

Θέλουν να κλείσουν τα στοματά των εργαζομένων για τις συνθήκες εντατικοποίησης της εργασίας και τα κουτσουρεμένα μεροκάματα, οποιαδήποτε λαϊκή αντίσταση ενάντια στους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας, ενάντια στα χαράτσια, τη φοροληστεία, που φτωχοποιούν περεταίρω τα ήδη υπερχρεωμένα νοικοκυριά.

Το σύνολο των διατάξεων που περιέχονται στο νομοσχέδιο έρχεται να συμπληρώσει το κατασταλτικό οπλοστάσιο του κρατικού μηχανισμού. Το νομοσχέδιο επιδιώκει να συκοφαντήσει τους λαϊκούς αγώνες και να θέσει υπό απαγόρευση και περιορισμό κάθε κινητοποίηση, μέσα από διατάξεις-λάστιχο, που θα τις ερμηνεύουν οι αστυνομικές αρχές και οι άλλοι μηχανισμοί καταστολής. Έχει στόχο να χειραγωγήσει το μυαλό, εμφανίζοντας τη συμμετοχή στις κινητοποιήσεις ως κάτι εν δυνάμει “εγκληματικό” και “επικίνδυνο”.

• Το “νομοσχέδιο”, αντιγραφή του χουντικού νόμου του 1971(!!!), ορίζει την αστυνομία ως ανώτατη αρχή καθώς της αναθέτει διευρυμένο και επιτελικό ρόλο. Πέρα από το ρόλο της στην επιβολή του νόμου, αναλαμβάνει καθήκοντα “ερμηνείας του νόμου”.

Θα μπορεί να καθορίζει τους περιορισμούς που πρέπει να επιβληθούν σε μια διαδήλωση, να επινοεί δικούς της, να έχει τη διακριτική ευχέρεια να αποφασίζει εκ των προτέρων αν θα επιτραπεί μια δημόσια συνάθροιση, αν αυτή είναι αυθόρμητη, ποιοι περιορισμοί θα επιβάλλονται. Φέρνουν ξανά το χωροφύλακα μέσα στα σωματεία, στους φοιτητικούς συλλόγους.

Το νομοσχέδιο έρχεται να επιβάλει τους όρους, τα μέρη και το περιεχόμενο που θα έχει μία διαδήλωση. Χώροι συγκέντρωσης δε μπορεί να είναι δημόσιες υπηρεσίες και υπουργεία. Επίσης μπορούν να γενικεύονται οι απαγορεύσεις όταν πραγματοποιούνται συγκεντρώσεις χωρίς γνωστοποίηση στις αρχές ή αν δεν «συμμορφώνονται» οι διαδηλωτές στους περιορισμούς. Το νομοσχέδιο «επιτρέπει» συγκεντρώσεις μόνο για γεγονότα “κοινωνικής σημασίας”, προϋπόθεση που μπορεί να ερμηνεύεται από τον καθένα διαφορετικά.

• Εισάγει απαγορεύσεις με βάση το “σκοπό” της συγκέντρωσης, σε συνδυασμό με τον αριθμό των συγκεντρωμένων.

• Αναθέτει στην αστυνομία υπερεξουσίες και διευρύνει τον κατασταλτικό ρόλο του λιμενικού σώματος, καθώς νομιμοποιείται η χρησιμοποίησή του ενάντια στις εργατικές – λαϊκές κινητοποιήσεις. Το νομοσχέδιο ορίζει την αστυνομία ως ανώτατη αρχή καθώς της αναθέτει διευρυμένο και επιτελικό ρόλο.

• Ανάγει σε ιδιώνυμο αδίκημα και θα «καταζητούνται» οι συμμετέχοντες σε «απαγορευμένη» συγκέντρωση – διαδήλωση.

• Δίνεται η δυνατότητα στην αστυνομία να μπορεί να αποφασίζει την απαγόρευση μέχρι και στο παρά πέντε. Παράλληλα απαιτεί τα στοιχεία ταυτότητας του οργανωτή και πλήρες χρονοδιάγραμμα και τοπογραφικό για την έναρξη–λήξη και τη διαδρομή της συγκέντρωσης.

Θα μείνει στα χαρτιά! Δε θα περάσει η σιγή νεκροταφείου!

Ο περιορισμός των διαδηλώσεων και ειδικά στην παρούσα περίοδο δεν αποτελεί μεμονωμένη ενέργεια. Πέρα από τον σταθερό και διαχρονικό «πόθο» των κυβερνήσεων και των επιχειρηματικών ομίλων, σήμερα έρχεται να δέσει με την επίθεση στα εργατικά δικαιώματα που προωθούνται σε όλα τα επίπεδα με αφορμή την πανδημία.

Η κανονικότητα τους επιτάσσει σιγή νεκροταφείου και σκυμμένο κεφάλι. Η πρόθεση παρέμβασης στις διαδηλώσεις συμπληρώνει το συνολικό σχεδιασμό καταστολής που θέλει τον εργαζόμενο λαό στο περιθώριο, άφωνο και τους αγώνες του στο γύψο.

Οι εργαζόμενοι θα ματαιώσουν στην πράξη κάθε προσπάθεια που έχει στόχο να τους βάλει φίμωτρο, να μετατρέψουν τους εργασιακούς χώρους σε γκέτο και την αντίσταση σε ποινικό αδίκημα»..