Η διεθνής επικαιρότητα για την Παλαιστίνη βρήκε αντανάκλαση και στην Κλειού Λέσβου, με ένα περιστατικό που προκάλεσε έντονη συζήτηση στην τοπική κοινωνία.

Ο ίδιος ο κάτοικος που πρωτοστάτησε στην κίνηση, μιλώντας στο «Ν», περιγράφει:
«Στις 10 Αυγούστου όλη η Ελλάδα βγήκε στους δρόμους για την Παλαιστίνη. Ορισμένοι συγχωριανοί, φίλοι δημοκράτες, οπαδοί της ειρήνης, ζωγραφίσαμε τη σημαία της Παλαιστίνης και γράψαμε συνθήματα υπέρ των Παλαιστινίων».

Σύμφωνα με τον ίδιο, η πρωτοβουλία αυτή ενόχλησε:
«Πριν στεγνώσει η μπογιά, μέσα στη νύχτα, κάποιοι έγραψαν ανοησίες. Εμείς τα ξανασβήσαμε και γράψαμε “Free Cyprus, Palestine, καλώς ήρθατε στα Τσόνια της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης”. Αυτοί δεν είχαν τι να κάνουν, το παίζουν και πατριώτες και πήγαν στο αυτοκίνητό μου, με λαδομπογιές στο Audi, και έγραψαν “Λευτεριά στην Παλαιστίνη”, προκαλώντας ζημιά χιλίων ευρώ».

Ο ίδιος δηλώνει πως δεν τον απασχολεί το κόστος, αλλά η ουσία:
«Δεν με νοιάζει εμένα. Το θέμα είναι ότι ο κόσμος τους φοβάται, συμπεριφέρονται τραμπούκικα και στο σκοτάδι. Σιγά μην καώ, σιγά μην φοβηθώ. Αλλά δημιουργούν άσχημο κλίμα στην τοπική κοινωνία, ενάντια στις πανανθρώπινες αξίες».

Συνδέει μάλιστα την κατάσταση με ένα ευρύτερο πλαίσιο:
«Επειδή με το προσφυγικό έχει δημιουργηθεί ένας πυρήνας φασιστών, με την ανοχή της κυβέρνησης, έχουν κάνει τέρατα και σημεία – θυμίζω τη δομή στη Σκάλα Συκαμνιάς που κάηκε. Εγώ αντιδρούσα και μίλαγα και μου έσκασαν και τα λάστιχα. Μένω στην Αθήνα, αλλά με τη σύνταξη έρχομαι τα τελευταία χρόνια από Μάιο ως Δεκέμβριο».

Ο ίδιος τονίζει ότι δεν πρόκειται να κάνει πίσω:
«Δεν μπορούμε να είμαστε με τον Νετανιάχου που είναι φασίστας. Εγώ θα υπερασπιστώ τις αξίες, όπως όλοι αυτοί που πήγαν στα ξερονήσια».

Η κίνηση αυτή, που αρχικά έφερε το μήνυμα «Stop genocide – Λευτεριά στην Παλαιστίνη», δέχθηκε επιθέσεις με μπογιές και προσθήκες όπως η λέξη «Χαμάς». Όμως, επανειλημμένα, το σύνθημα αποκαθίστατο, «για να βρεθεί στην σωστή μεριά της ιστορίας», όπως σημειώνεται χαρακτηριστικά.

Ο κάτοικος από τα Τσόνια μαζί με όλη την πρωτοβουλία θέτει το ερώτημα:
«Είναι δυνατόν να σιωπούμε όταν δίπλα μας πεθαίνουν παιδιά από ασιτία, όταν ξεριζώνεται ένας λαός; (…) Εμείς που παρακολουθούμε την εξόντωση ενός λαού σε ζωντανή μετάδοση, τι θα ισχυριστούμε στα παιδιά μας;»

Και καταλήγει με τους στίχους του Τάσου Λειβαδίτη:
«Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο.»