Με μια συγκινητική και ουσιαστική εκδήλωση τιμήθηκε το βράδυ της Παρασκευής 11 Ιουλίου, στις Αποθήκες Σαπλιτζά του Κάστρου Μυτιλήνης, ο Φρέντυ Γερμανός — ένας από τους σημαντικότερους δημοσιογράφους, συγγραφείς και τηλεοπτικούς παρουσιαστές της σύγχρονης Ελλάδας, με ρίζες από τη Μυτιλήνη. Η εκδήλωση εντάχθηκε στο πρόγραμμα του 2ου Φεστιβάλ Σαπφούς, που διοργανώνει η Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, και αποτέλεσε έναν ελάχιστο φόρο τιμής σε έναν άνθρωπο που μετέτρεψε τη δημοσιογραφία σε τέχνη και τη συνέντευξη σε πράξη ανθρωπογνωσίας.

Το αφιέρωμα, με τίτλο «Όταν η δημοσιογραφία συναντά τη λογοτεχνία», συγκέντρωσε τρεις διακεκριμένους δημοσιογράφους-συγγραφείς: τον Γιώργο Παπαχρήστο, τον Στρατή Μπαλάσκα και τον Μένιο Σακελλαρόπουλο, σε μια ανοιχτή συζήτηση για την τέχνη του λόγου, την ευγένεια στο δημόσιο λόγο και την παρακαταθήκη του Φρέντυ Γερμανού. Την εκδήλωση παρουσίασε ο δημοσιογράφος Ιορδάνης Χασαπόπουλος, ενώ αποσπάσματα από το έργο και τη ζωή του Γερμανού διάβασαν οι ηθοποιοί Γιώργος Γεροντιδάκης και Ντορέττα Παπαδημητρίου, συνοδεία πιάνου από τον Πάνο Τσάγαλο.

«Ο ευγενής της δημοσιογραφίας»
Γεννημένος το 1934 στην Αθήνα, αλλά με ρίζες από τον Παλαιόκηπο Λέσβου, ο Φρέντυ Γερμανός μεγάλωσε στην εμβληματική Μπλε Πολυκατοικία των Εξαρχείων, ανάμεσα σε ανθρώπους του πολιτισμού όπως ο Λεωνίδας Κύρκος, η Βούλα Ζουμπουλάκη και ο Δημήτρης Χορν. Από μικρός έδειξε αγάπη για το σινεμά και τη λογοτεχνία. Αν και κακός μαθητής, ξεχώριζε για τις εκθέσεις του — όπως ο ίδιος αφηγούνταν με αυτοσαρκασμό — και αργότερα εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους δημοσιογράφους και παρουσιαστές της ελληνικής τηλεόρασης.

Το κοινό θυμήθηκε μέσα από τις αφηγήσεις των συνομιλητών του τις εμβληματικές τηλεοπτικές του εκπομπές, όπως τα «Πορτρέτα» και το «Αλάτι και Πιπέρι», αλλά και την ιδιαίτερη συγγραφική του γραφή: ανθρώπινη, άμεση, γεμάτη συναίσθημα και χωρίς στόμφο. «Έγραφε όπως μιλούσε και μιλούσε όπως ένιωθε», είπε χαρακτηριστικά ο Στρατής Μπαλάσκας, τονίζοντας πως κάθε του βιβλίο ήταν μια «άσκηση στην απλότητα και στο συναίσθημα».

Η ευγένεια ως στάση ζωής
Κεντρικό στοιχείο της βραδιάς ήταν η ανάδειξη της ευγένειας ως θεμελιώδους χαρακτηριστικού του Φρέντυ Γερμανού. «Δεν ήθελα ποτέ να ρωτήσω κάποιον κάτι που θα τον έφερνε σε δύσκολη θέση. Ήθελα να του δώσω χώρο να αναπνεύσει, να εκφραστεί, να φωτιστεί — κι αν ήθελε, να αποκαλυφθεί. Αλλιώς όχι», είχε δηλώσει ο ίδιος.

Οι παριστάμενοι αναφέρθηκαν στον τρόπο με τον οποίο ο Γερμανός άλλαξε τη δημοσιογραφική αφήγηση στην Ελλάδα. Δεν κατηγορούσε, δεν διέκοπτε, δεν χλεύαζε. Αντίθετα, με ευαισθησία, γνώση και διακριτικότητα, φώτιζε τον άνθρωπο πίσω από τη δημόσια εικόνα. «Σε εποχές όπως η σημερινή, όπου ο δημόσιος λόγος γίνεται όλο και πιο θορυβώδης και σκληρός, ο Φρέντυ μοιάζει με μια ήσυχη πυξίδα», ειπώθηκε με συγκίνηση.

«Ήταν νησιώτης στον τρόπο που έβλεπε τη ζωή»
Ιδιαίτερη μνεία έγινε στη λεσβιακή καταγωγή του, στον τρόπο που κουβαλούσε μέσα του τη γαλήνη και τη στοχαστικότητα του Αιγαίου. «Ήταν νησιώτης στον τρόπο που έβλεπε τη ζωή: με απόσταση, με χαμόγελο, με στοχασμό», σημειώθηκε από τους ομιλητές, που συνδύασαν την αφήγηση με προσωπικές εμπειρίες, επαγγελματικές ιστορίες και αναμνήσεις.

Ένα αφιέρωμα που συγκίνησε
Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με θερμές ευχαριστίες από τον Περιφερειάρχη Βορείου Αιγαίου Κώστα Μουτζούρη, ο οποίος αναφέρθηκε στη σημασία τέτοιων εκδηλώσεων μνήμης και πολιτισμού που προσφέρουν στον τόπο υπεραξία. «Ο πολιτισμός δεν είναι πολυτέλεια, είναι προϋπόθεση δημοκρατίας», τόνισε, ενώ οι παριστάμενοι χειροκρότησαν την πρωτοβουλία της Περιφέρειας να κρατήσει ζωντανό το παράδειγμα του Φρέντυ Γερμανού: της ευγένειας, της απλότητας, της αξιοπρέπειας και της αγάπης για τον άνθρωπο.

«Ένας δημοσιογράφος που έγραψε πολλά εκατομμύρια λέξεις στα 40 χρόνια που κάνει αυτή τη δουλειά μπορεί να περηφανεύεται για το πόσες κυβερνήσεις νομίζει πως έριξε αλλά ξέρει κάτι πολύ πολύ απλό. Η αξία της εφημερίδας που δημοσίευσε το φοβερό και τρομερό του άρθρο λίγες ώρες μετά είναι το πέταμα της σε μια γωνιά της τουαλέτας χρήσιμη για δύσκολες ώρες ή στο ψαράδικο της γειτονιάς για να τυλίγουν ψάρια.
Προϊόν των τελευταίων είναι το αιώνιο κόμπλεξ όλων ημών. Να γίνουμε συγγραφείς και να μας αναγνωρίσουν και σαν τέτοιους και κάποιοι επώνυμοι σαν σήμερα καλή ώρα...
Εγώ απλά να πω πως στη σύγκρουση της αριστοκρατικής Σαπφούς με το Δημοκρατικό Αλκαίο χρόνια πολλά μετά λέω πως η Σαπφώ είχε δίκιο. Για πολλούς λόγους που να τους κουβεντιάσουμε μιαν άλλη φορά, αλλά και γιατί μεταξύ των άλλων γιατί ««του Σαμφέλ’ είνι δκο μας κουρτσέλ’», κατέληξε μεταξύ άλλων ο Στρατής Μπαλάσκας.