Τη βαθιά πολιτική και διαχειριστική σήψη που αποκαλύπτεται μέσα από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, την προσπάθεια συγκάλυψης των ευθυνών για την τραγωδία στα Τέμπη και τη νέα «εργασιακή βαρβαρότητα» που ετοιμάζεται μέσω νομοσχεδίων της κυβέρνησης κατήγγειλε η βουλεύτρια Λέσβου του ΚΚΕ Μαρία Κομνηνάκα, μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό του «Ν» και τον δημοσιογράφο Θράσο Αβραάμ.

Σχολιάζοντας το σκάνδαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ, η Μ. Κομνηνάκα τόνισε ότι «είναι αυτό που εύστοχα είπε ο Δημήτρης Κουτσούμπας,σηκώθηκαν τα καπάκια των υπονόμων και πετάχτηκαν πάνω οι βρώμα». Επέρριψε βαριές ευθύνες στην κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, κάνοντας λόγο για «οργανωμένο κύκλωμα με εμπλοκή κυβερνητικών στελεχών, γενικών γραμματέων, διοικητικών παραγόντων», αλλά επεσήμανε πως «δεν μπορεί να υποστηριχθεί ότι η ευθύνη είναι μόνο της παρούσας κυβέρνησης».

«Η λογική της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής, που αποσυνδέει την επιδότηση από την παραγωγή και τη συνδέει με την έκταση, έχει διαμορφώσει το ιδανικό περιβάλλον για φαινόμενα διαφθοράς», ανέφερε, σημειώνοντας ότι «οι πραγματικοί βιοπαλαιστές αγρότες έμεναν εκτός επιδοτήσεων, ενώ δικηγόροι, γιατροί και άλλοι “επιδέξιοι” καρπώνονταν χρήματα χωρίς να έχουν καμία σχέση με την παραγωγή». Χαρακτήρισε τη συγκεκριμένη πολιτική ως «τριάκοντα αργύρια» για τον εκτοπισμό των μικρομεσαίων αγροτών από την παραγωγή, ενώ επισήμανε ότι ακόμα και ο ίδιος ο πρωθυπουργός φέρεται να εισπράττει επιδοτήσεις χωρίς να είναι παραγωγός.

Στο ερώτημα τι μέλλει γενέσθαι, η ίδια προανήγγειλε ότι το ΚΚΕ θα καταθέσει πρόταση για τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής, με την εκτίμηση ότι «υπάρχουν επαρκέστατες ενδείξεις ποινικών ευθυνών». Υπογράμμισε, ωστόσο, ότι «ο ρόλος τέτοιων επιτροπών, όπως φάνηκε και στην υπόθεση των Τεμπών, είναι περιορισμένος», σημειώνοντας: «Εμείς δεν έχουμε αυταπάτες».

«Το έγκλημα στα Τέμπη δεν θα ξεχαστεί»
Η βουλεύτρια του ΚΚΕ αναφέρθηκε εκτενώς και στο «προδιαγεγραμμένο έγκλημα», όπως το χαρακτήρισε, στα Τέμπη, καταγγέλλοντας ότι «η κυβέρνηση, με τη βοήθεια και του ΠΑΣΟΚ, επέλεξε διαδικασίες που αμνηστεύουν τους υπεύθυνους», ενώ υπενθύμισε ότι το ΚΚΕ ήταν το μόνο κόμμα που κατέθεσε πλήρες πόρισμα στην προηγούμενη εξεταστική επιτροπή, αναγνωρίζοντας κακουργηματικές ευθύνες σε υπουργούς, με σαφή πολιτική και νομική τεκμηρίωση.

«Η κατάσταση στους σιδηρόδρομους ήταν γνωστή. Υπήρχαν πορίσματα, υπήρχε γνώση. Οι εργαζόμενοι δουλεύανε εξαντλητικά, χωρίς μέτρα προστασίας, με έλλειψη συντήρησης και σύγχρονων συστημάτων ασφαλείας. Ήταν μια ωρολογιακή βόμβα», δήλωσε, προσθέτοντας ότι ακόμα και σήμερα η ΕΕ «παρουσιάζει το μαύρο ως άσπρο», τη στιγμή που «ο επίσημος φορέας της ΕΕ παραδέχεται πως κυκλοφορούν ακόμα 5.000 βαγόνια για σκραπ».

Ανέδειξε ως καθοριστική τη συμβολή του λαϊκού παράγοντα για το γεγονός ότι «δεν κουκουλώθηκε η υπόθεση», κάνοντας ιδιαίτερη μνεία στη μεγαλειώδη κινητοποίηση της 28ης Φεβρουαρίου, «όταν εκατομμύρια βγήκαν στον δρόμο, σε κάθε γωνιά της χώρας».

Εργασιακή βαρβαρότητα και πολεμική προετοιμασία
Εξίσου αιχμηρή ήταν και η τοποθέτησή της για τις πρόσφατες εξελίξεις στα εργασιακά. «Το νομοσχέδιο που προωθεί η κυβέρνηση είναι αιτία πολέμου. Μας γυρίζει 100 χρόνια πίσω», σημείωσε. Κατήγγειλε την κυβερνητική ρητορική που παρουσιάζει τη 13ωρη εργασία ως «επιλογή» των εργαζομένων, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Σοβαρά μιλάμε; Έχουν κουβεντιάσει με έναν εργαζόμενο που με το μαχαίρι στον λαιμό αναγκάζεται να δουλεύει υπερωρίες;».

Παράλληλα υπογράμμισε τις τραγικές συνθήκες εντατικοποίησης στην τουριστική σεζόν, με εργαζόμενες και εργαζόμενους να δουλεύουν χωρίς ρεπό επί μήνες.

Συνδέοντας τις εργασιακές εξελίξεις με τη διεθνή συγκυρία, προειδοποίησε για «πολεμική στροφή της ευρωπαϊκής οικονομίας», λέγοντας ότι «η ΕΕ δίνει γραμμή για 13ωρα στην πολεμική βιομηχανία – και η ελληνική κυβέρνηση ευθυγραμμίζεται άμεσα». Κατηγόρησε ευθέως την κυβέρνηση ότι υπηρετεί τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ και ότι «η ζωή μπαίνει στο ζύγι του κόστους-οφέλους».

Κλείνοντας, η Μαρία Κομνηνάκα τόνισε πως τίποτα από όλα αυτά – ούτε οι επιτροπές, ούτε οι αποκαλύψεις – δεν θα συνέβαινε χωρίς τις μαζικές κινητοποιήσεις, την πίεση των συγγενών των θυμάτων, τις απεργιακές δράσεις και τη λαϊκή συμμετοχή. «Αυτό είναι το καθοριστικό. Ο λαϊκός παράγοντας που μπορεί να καθορίσει τις εξελίξεις».