Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, η Επιτροπή Ισότητας του Δήμου Μυτιλήνης αναδεικνύει το ζήτημα της γυναικοκτονίας και της αναγκαιότητας της νομικής αναγνώρισης του όρου:

«Οι γυναικοκτονίες δεν είναι απλά εγκλήματα με θύματα γυναίκες, αλλά εγκλήματα επειδή τα θύματα είναι γυναίκες.

Βασίζονται στη ριζωμένη πατριαρχική κουλτούρας που θεωρεί τις γυναίκες ως κατώτερα όντα ή και ως ιδιοκτησία των ανδρών. Αυτή η αντίληψη, που αποδίδει σε άλλους το δικαίωμα να αποφασίζουν για τη ζωή και την ανεξαρτησία των γυναικών, οδηγεί σε αποτρόπαιες πράξεις βίας, όταν οι γυναίκες παραβιάζουν τα «όρια» που εκείνοι θέτουν.

Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι το κίνημα #MeToo, το οποίο ήρθε στην Ελλάδα το 2020, έφερε στην επιφάνεια πλήθος καταγγελιών για σεξουαλική κακοποίηση και παρενόχληση, ενώ το ίδιο το κίνημα έχει συμβάλει στην αναγνώριση των γυναικοκτονιών ευρύτερα, χωρίς όμως την ανταπόκριση των επίσημων θεσμών.

Ακόμα και σήμερα, μέσα από τα ΜΜΕ, τις ταινίες, τον δημόσιο λόγο οι γυναίκες συχνά αντιμετωπίζονται ως ζώα (γατούλες, τίγρεις), αντικείμενα (τρόπαια, βάρη) ή εργαλεία ικανοποίησης (βιολογικών αναγκών). Αυτό διευκολύνει την υποτίμησή τους και την καταπάτηση των δικαιωμάτων τους. Η αντικειμενοποίηση των γυναικών, ακόμη και στα «δήθεν αστεία», αποκαλύπτει και ενισχύει τη διαρκή καταπίεσή τους.

Η ενδυνάμωση των γυναικών και η αλλαγή νοοτροπίας στην κοινωνία, για την καταπολέμηση του κύκλου της βίας απαιτεί τη συνεργασία όλων των φύλων.

Η ισότητα απαιτεί δράση σε όλα τα επίπεδα: εκπαίδευση της κοινωνίας και άμεσο συντονισμό για την προστασία των γυναικών επιζωσών που καταγγέλλουν περιστατικά βίας. Η επίγνωση των ατόμων της πρώτης γραμμής είναι επιτακτική, καθώς και η αναγκαία επανεκπαίδευση της κοινωνίας μας, για να ανατραπούν οι βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις και στάσεις.

Είναι κρίσιμο να εκπαιδεύσουμε τα παιδιά μας να σέβονται τα όρια των άλλων, να μάθουν την έννοια της συναίνεσης και του σεβασμού και να μην αντλούν ικανοποίηση από την επιβολή της εξουσίας.

Παράλληλα, πρέπει να καταδικάζεται απερίφραστα η έμφυλη βία και τα σεξιστικά σχόλια, όπως εκείνα που ακούστηκαν από χείλη πρώην βουλευτή για την πρόεδρο του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών 2023, Μαρία Καρυστιανού.

Αν δεν αναγνωριστεί, ωστόσο, ο όρος «γυναικοκτονία» ως νομικός προσδιορισμός εγκλήματος, η κουλτούρα της έμφυλης βίας ως κοινωνικό φαινόμενο θα αναπαράγεται ανεμπόδιστα σε κάθε βαθμίδα των θεσμών. Ακόμα και το 2025, σε δίκες βιασμών ακούμε από δικαστικής έδρας αναφορές για αν το θύμα «προκαλούσε» με τη ζωή, τις σχέσεις ή τα ρούχα της.

Συνεχίζουμε λοιπόν να αγωνιζόμαστε για:Την αναγνώριση της γυναικοκτονίας ως διακριτού ποινικού αδικήματος και ουσιαστικά μέτρα πρόληψης και προστασίας

- Το δικαίωμα στην εργασία, για ίση αμοιβή για ίσης αξίας εργασία, για πραγματικά μέτρα εναρμόνισης επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής.

- Την ισότιμη εκπροσώπηση των γυναικών στην πολιτική, στον συνδικαλισμό, στα κέντρα λήψης αποφάσεων.

- Το δικαίωμα αυτοδιάθεσης και αυτοπροσδιορισμού όλων των γυναικών, ανεξαρτήτως τάξης, χρώματος, φυλής, ηλικίας, σεξουαλικής ταυτότητας, αναπηρίας ή εργασίας.

- Την πλήρη εφαρμογή της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης, την ενίσχυση των δομών προστασίας των επιζωσών έμφυλης βίας, και την εισαγωγή της σεξουαλική διαπαιδαγώγησης στα σχολεία..

-Την κοινωνική αλληλεγγύη σε γυναίκες με πολλαπλές ευαλωτότητες: ανάπηρες, Ρομά, μειονοτικές, προσφύγισσες, θύματα traffiking, κρατούμενες, άστεγες.

Ο δρόμος για την ισότητα, τον σεβασμό και τη δικαιοσύνη είναι μακρύς, αλλά είμαστε πολύ περισσότερες/οι και πολύ πιο αποφασισμένες/οι.»