Αναρωτηθήκατε ποτέ για εκείνες τις φορές που έχετε συναντήσει ανθρώπους που με την εξωτερική τους εμφάνιση, αλλά και με τον υπερβολικό και θεατρικό λόγο τους προσπαθούν να τραβήξουν την προσοχή των άλλων;
Γιατί το κάνουν; Τι θέλουν να πετύχουν με αυτόν τον τρόπο;

Τα άτομα με δραματική διαταραχή της προσωπικότητας ακολουθούν μόνο το συναίσθημα, τις περισσότερες φορές στη ζωή τους. Τους αρέσει να αποτελούν το επίκεντρο σε μια παρέα, σε μια ομάδα, σε μια εκδήλωση.

Για αυτό το λόγο ντύνονται και συμπεριφέρονται με πολύ γοητευτικό και σαγηνευτικό τρόπο. Συνήθως δε έχουν απότομες εναλλαγές στη διάθεσή τους. Τείνουν να είναι υπερευαίσθητα και εμπιστεύονται πολύ εύκολα τους άλλους. Έτσι χτίζουν επιφανειακές σχέσεις και τους αποδίδουν μεγαλύτερο δέσιμο από ότι στην πραγματικότητα είναι. Καθώς δε προσκολλούνται δίπλα σε «δυνατούς» ανθρώπους που μπορούν να δώσουν λύσεις στα προβλήματά τους, αδυνατούν να ξεκινήσουν μια δουλειά ή να δημιουργήσουν μια ουσιαστική ερωτική σχέση και όταν το κάνουν γρήγορα χάνουν το ενδιαφέρον τους και αποσύρονται, είτε τις αποφεύγουν εντελώς.

Οι άνθρωποι λοιπόν με δραματική διαταραχή προσωπικότητας νιώθουν ότι πρέπει διαρκώς να τους θαυμάζουν, προκειμένου να είναι ευτυχισμένοι. Δυσαρεστούνται όταν τους αγνοούν και φοβούνται ότι θα αποκαλυφθούν τα ελαττώματά τους. Διαρκώς αισθάνονται ότι κάτι τους λείπει και ότι κανείς δεν μπορεί να τους το προσφέρει. Είναι ευαίσθητοι στην κριτική και κάνουν παρέα μόνο με όσους τους θαυμάζουν και τους ευχαριστούν.

Οι ψυχολόγοι υποστηρίζουν ότι τα αρνητικά σχήματα που έχουν αναπτύξει οι άνθρωποι με δραματική διαταραχή προσωπικότητας για τον εαυτό τους, πιθανόν να οφείλονται στους σημαντικούς άλλους για εκείνους, δηλαδή την μητέρα και τον πατέρα τους που δεν τους φρόντισαν όσο έπρεπε όταν ήταν μικρά παιδιά, αλλά αντίθετα διατηρούσαν μια απόμακρη και επικριτική στάση απέναντί τους.

Έτσι οι ίδιοι μεγαλώνοντας κατέληξαν να αισθάνονται παραγκωνισμένοι και συναισθηματικά στερημένοι και επειδή φοβόντουσαν ότι οι σημαντικοί άλλοι για εκείνους δεν θα τους αγαπούσαν ποτέ όπως είναι, κατέληξαν να τραβούν την προσοχή τους, υιοθετώντας υπερβολικούς τρόπους αντίδρασης. Και όχι μόνο αυτό.

Επειδή οι ίδιοι δεν βίωσαν ποτέ στοργή ως παιδιά, κατάφεραν να κρύψουν τον πραγματικό τους εαυτό και να υποδυθούν έναν άλλον για να κερδίσουν την προσοχή και την αγάπη της οικογένειά στους.

Υπάρχει μάλιστα η παραδοχή ότι τόσο μεγάλη είναι η ανάγκη των ανθρώπων με διαταραχή δραματικής προσωπικότητας για προσοχή, ώστε μπορούν να προβούν μερικές φορές και σε αυτοτραυματισμούς προκειμένου να τραβήξουν με κάθε τρόπο την προσοχή αυτών που επιθυμούν.

Η θεραπεία και η προσφορά ψυχολογικής βοήθειας σε αυτούς τους ανθρώπους συνίσταται στην διόρθωση της αντίληψης που έχουν για τον εαυτό τους. Κατά την διάρκεια λοιπόν της θεραπείας μαθαίνουν πώς να αντιμετωπίζουν τα συναισθήματα στέρησης στις σχέσεις τους, να έρχονται σε επαφή με τις πραγματικές τους ανάγκες και μαθαίνουν να αντλούν ευχαρίστηση και ικανοποίηση δίχως να χρησιμοποιούν υπερβολικούς και «θεατρικούς» τρόπους για να τραβήξουν την προσοχή των άλλων ανθρώπων.

Κατά συνέπεια θα μάθουν να αναπτύσσουν κοινωνικές δεξιότητες και να χτίσουν υγιείς σχέσεις, αφού πρώτα κατανοήσουν πώς ένιωσαν στο παρελθόν, ποιες ανάγκες τους έμειναν ανικανοποίητες και ποια λάθος σχήματα χρησιμοποίησαν για τον εαυτό τους έως τώρα.

*Ο Ηλίας Νταγλαράκης είναι Ψυχολόγος Απόφοιτος Α.Π.Θ. με ειδίκευση στην Κλινική-Γνωσιακή Ψυχολογία