Με αφορμή την καθυστέρηση 5 μηνών εκλογής προεδρείου της ΕΛΜΕ, και το πρόστιμο που αναμένεται για το σωματείο λόγω μη ορισμού προεδρείου- θέμα που ανακοίνωσε η εκπαιδευτική παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ στην ΕΛΜΕ, Αυτόνομη Πρωτοβουλία, η παράταξη Αγωνιστική Συσπείρωση Εκπαιδευτικών του ΠΑΜΕ απαντά πολιτικά καταλογίζοντας καιροσκοπισμό και κοντή μνήμη στην πρώτη.

Ειδικότερα αναφέρει:

«Συνάδελφοι/σες

Πέρασαν πέντε μήνες από τις εκλογές της ΕΛΜΕ Λέσβου και το ΔΣ δεν έχει καταστεί δυνατό να συγκροτηθεί, εκλέγοντας προεδρείο.

Η Αγωνιστική Συσπείρωση Εκπαιδευτικών (ΠΑΜΕ) από τις πρώτες προσπάθειες συγκρότησης τάχθηκε υπέρ του αναλογικού αντιπροσωπευτικού προεδρείου. Όλες οι παρατάξεις να συμμετάσχουν στο προεδρείο με βασικό όρο να μη συμμετάσχουν σ’αυτό «λαθροσυνδικαλιστές» της ΔΑΚΕ (ΝΔ), που ξέπλυνε το            απερχόμενο μονοπαραταξιακό προεδρείο της ΔΑΚΕ, απότοκο του προηγούμενου «Αριστερού» προεδρείου των ΣΥΝΕΚ-ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ. Η συγκρότηση με αναλογικό  αντιπροσωπευτικό τρόπο είναι αυτή που ανταποκρίνεται στην ουσιαστική εκπροσώπηση  της συντριπτικής πλειοψηφίας των συναδέλφων στο Προεδρείο του ΔΣ της ΕΛΜΕ.

Η ηγεσία της ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ-ΣΥΝΕΚ(ΣΥΡΙΖΑ) θεωρεί λογιστική αντίληψη την ουσιαστική εκπροσώπηση  όλων των συναδέλφων στο προεδρείο του ΔΣ της ΕΛΜΕ και χωρίς ίχνος ντροπής αυτόκλητοι κριτές ψάχνουν μεταξύ μας για «αριστερούς» και μη.

Τα λογιστικά βιβλία της αντεργατικής, αντιλαϊκής και αντιεκπαιδευτικής  πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ  κράταγαν για τεσσεράμισι χρόνια οι συνδικαλιστές των ΣΥΝΕΚ και μάλιστα με ιδιαίτερη σπουδή είτε μέσα από θέσεις στους μηχανισμούς του Κράτους, είτε μέσα στο εργατικό λαϊκό κίνημα.

Άφαντοι από τους δρόμους των  αγώνων καλλιεργώντας το συμβιβασμό, την μοιρολατρία, τη λογική του μικρότερου κακού και των χαμηλότερων απαιτήσεων χωρίς τσίπα μας κουνούν το δάκτυλο, αυτοπροσδιορίζονται «αριστεροί» και μας επιπλήττουν που δεν καταλαβαίνουμε το πόσο ίδιοι είμαστε.

Δεν είχαν όμως τέτοιου  είδους «αριστερές» αναζητήσεις στο 19^ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ, όταν σε ένα μπλόκ «μπετόν-αρμέ» με ΔΑΚΕ και ΠΕΚ (ΠΑΣΟΚ) τους άλλους εταίρους του κυβερνητικού-εργοδοτικού συνδικαλισμού καταψήφιζαν την πρόταση της ΑΣΕ για μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών και ελαστικά εργαζόμενων στην εκπαίδευση και την πρόταση για απεργία- αποχή από κάθε μορφή της αντιδραστικής κρατικής αξιολόγησης στην εκπαίδευση.

Μια χαρά τα βρίσκουν στην ΟΛΜΕ, τη ΔΟΕ, την ΑΔΕΔΥ και στην συνδικαλιστική μαφία της ΓΣΕΕ αν πρόκειται να προσφέρουν υψηλού επιπέδου υπηρεσίες στα αφεντικά τους .Εκεί δεν υπάρχουν αδιέξοδα φαίνεται.

Τόσα χρόνια αναζητώντας την «προοδευτική» και «αριστερή» τους ταυτοποίηση στους υγιής επιχειρηματίες, στους αμερικανονατοϊκούς, στον ΟΟΣΑ, στην ΕΕ και στους απανταχού Κεφαλαιοκράτες βεβήλωσαν διαχρονικές αξίες και ιδέες του εργατικού λαϊκού κινήματος.

Ο νόμος που βάζει πρόστιμα στα σωματεία, που εμποδίζει την συνδικαλιστική δράση και περιορίζει το δικαίωμα της απεργίας φέρνει φαρδιά πλατιά την υπογραφή του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή την «αριστερή» πολιτική ζήλεψε η ΝΔ και την πάει παραπέρα τσακίζοντας κάθε δικαίωμα στη μόρφωση, στη δουλειά, στη ζωή. Βρήκε το δρόμο στρωμένο και πότε με το «καρότο» και πότε με το «μαστίγιο», τελευταία κυρίως με το «μαστίγιο» επιχειρεί να τελειώσει αυτό που άρχισαν οι προηγούμενες Κυβερνήσεις, να δώσει «γη και ύδωρ» στους επιχειρηματικούς ομίλους να διασφαλίσει  τα κέρδη τους τσακίζοντας ότι έχει απομείνει από τα εργασιακά, ασφαλιστικά και κοινωνικά δικαιώματα.

Ο νόμος των προστίμων που αντιμετωπίζει τα εργατικά σωματεία ίσα και όμοια με τις εγκληματικές εταιρίες ξεπλύματος «μαύρου» χρήματος αλλά και όλοι οι άλλοι που τσακίζουν τις ζωές μας και δεν αφήνουν να σηκώσουμε κεφάλι. είναι στην προμετωπίδα του ταξικού εργατικού κινήματος και θα καταργηθούν στην πράξη.

 Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κλάδος είναι σοβαρά που κάνουν την ζωή μας  όλο και πιο δύσκολη στις συνθήκες έντασης της αντιλαϊκής επίθεσης. Η χρόνια ομηρία των αναπληρωτών και ελαστικά εργαζόμενων εκπαιδευτικών, η αδιοριστία, ο εκπαιδευτικός λάστιχο σε 4 και 5 σχολεία, η υποχρηματοδότηση,  τα αναχρονιστικά αναλυτικά προγράμματα, η απαξίωση του παιδαγωγικού και μορφωτικού ρόλου του δημόσιου σχολείου, η ιδιωτικοποίηση δομών και υπηρεσιών, η αυτονομία της σχολικής μονάδας, η αντιδραστική-κρατική αξιολόγηση είναι ζητήματα για τα οποία πρέπει να μπει μπροστά το ΔΣ ανεξάρτητα από την συγκρότηση του.

Η Αγωνιστική Συσπείρωση Εκπαιδευτικών καλεί όλους τους συναδέλφους, τους εργαζόμενους, τους αυτοαπασχολούμενους, τους φτωχούς και μικρομεσαίους αγρότες, τους νεολαίους, τις γυναίκες και τους ανέργους να συσπειρωθούν, να οργανωθούν στα σωματεία τους και να αποτελέσουν ανάχωμα στην αντιλαϊκή καταιγίδα. Οι μικροί και οι μεγάλοι αγώνες για τις σύγχρονες ανάγκες μαθητών, εκπαιδευτικών και συνολικά όλων των εργαζομένων αποτελούν τη μόνη αποστομωτική απάντηση- τα λόγια περισσεύουν»