Το ερώτημα τίθεται και επανατίθεται. Θέλουν κάποιοι να μετατρέψουν το Δημοτικό Κέντρο φιλοξενίας του Καρά Τεπέ βοηθούσης και της σημερινής κατάστασης των ανεξέλεγκτων ροών σε μια καινούργια Μόρια; Ενοχλούνται κάποιοι από το πείραμα που εφαρμόστηκε στο εγκαταλελειμμένο και απαξιωμένο Κέντρο κυκλοφοριακής αγωγής, ένα πείραμα που έλεγε πως μπορεί να λειτουργήσει ένας χώρος πρότυπο αξιοπρεπούς διαβίωσης, αλλά και ταυτόχρονα συνύπαρξης διαφορετικών εθνοτήτων δοκιμαζόμενων ανθρώπων;

 Το πείραμα του Καρά Τεπέ δεν ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2015 όταν από τον Δήμαρχο Λέσβου Σπύρο Γαληνό και τον αρμόδιο Αντιπεριφερειάρχη Στρατή Κύτελη κλήθηκαν ανήμερα της γιορτής του Αγίου Πνεύματος οι εθελοντικές οργανώσεις να στήσουν τις πρώτες σκηνές που παραδόθηκαν από τις αποθήκες υλικών έκτακτης ανάγκης της τότε Γενικής γραμματείας Αιγαίου. Κι αυτό για να αποσυμφορηθεί το λιμάνι και συγκεκριμένα ο περίκλειστος χώρος του λιμανιού από τις πολλές εκατοντάδες ακόμα τότε Σύρους πρόσφυγες που έφταναν στη Μυτιλήνη.

Επιλέχθηκε τότε ο Καρά Τεπές ως χώρος όπου προσωρινά θα έμεναν οι Σύροι πρόσφυγες μέχρι να διεκπεραιωθεί η αίτησή τους και να φύγουν για την Αθήνα και μετά μέσω της βαλκανικής οδού να πάνε στην Αυστρία και τη Γερμανία ή όπου αλλού ήθελαν. Ήταν τότε που στήθηκαν και οι πρώτες σκηνές στον περιβάλλοντα χώρο του στρατοπέδου της Μόριας που είχε μετατραπεί σε hot spot πριν μήνες από την απελθούσα τότε κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, όταν και Υπουργός προστασίας του πολίτη ήταν ο Νίκος Δένδιας, ο οποίος και ξόδεψε περί τα 10 εκατομμύρια ευρώ για τη μετατροπή της Μόριας από κλειστό στρατιωτικό στρατόπεδο σε κέντρο διαμονής προσφύγων. Με την τότε κρατούσα βέβαια αντίληψη του πώς θα έπρεπε να είναι αυτά τα κέντρα.

 Τότε στην προσπάθεια στησίματος των σκηνών αλλά και στη μετέπειτα διαχείριση του Καρά Τεπέ που η λειτουργία του πέρασε από χίλια κύματα φάνηκαν οι ικανότητες διαχείρισης της κατάστασης ενός εθελοντή, ο οποίος ξόδευε ώρες, ώστε ο χώρος του Καρά Τεπέ να λειτουργήσει όσο μπορούσε καλύτερα. Ήταν ο Σταύρος Μυρογιάννης που επιχειρούσε με την ιδιότητα του εθελοντή, Προέδρου του  Συλλόγου εφέδρων καταδρομέων Λέσβου.

Ο Σταύρος Μυρογιάννης, στον οποίο ο Δήμαρχος Λέσβου Σπύρος Γαληνός, εμπιστεύτηκε τη διαχείριση της προσπάθειας για τη λειτουργία ενός άλλου κέντρου, διαφορετικού από την ντροπή της Μόριας. «Το χωριό μας» όπως λέει ο ίδιος χαρακτηριστικά.

Αυτή η λογική που δεν σήκωνε ποτέ «μίνιμουμ» επιβλήθηκε από τον Σπύρο Γαληνό μαζί με τον Σταύρο Μυρογιάννη ως Διευθυντή στην Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, αλλά και στο σύνολο των Μ.Κ.Ο., είτε αυτές είναι συνεργαζόμενες με την Ύπατη Αρμοστεία είτε εθελοντικές παρέες. Με ένα συμβόλαιο ανάμεσά τους και το Υπουργείο προστασίας του πολίτη που καθόριζε πρώτιστα τις προδιαγραφές  και το οποίο σιωπηλά ανανεώθηκε μέχρι σήμερα.

 Από εδώ και πέρα τι;

Τις τελευταίες μέρες το  «χωριό» του Καρά Τεπέ είναι στο μάτι του κυκλώνα της διαχείρισης εξουσιών. Της απερχόμενης του Σπύρου Γαληνού και της επερχόμενης του Στρατή Κύτελη.

Ο πρώτος απλά αποχωρεί, ενώ ο δεύτερος, δέσμιος προεκλογικών μεγαλόστομων δεσμεύσεων, έναντι τρίτων πολλές φορές, περί κλεισίματος του Καρά Τεπέ έχει πλέον αντιληφθεί ότι το προσφυγικό/ μεταναστευτικό ζήτημα και κυρίως οι επιπτώσεις του στις τοπικές κοινωνίες δεν αντιμετωπίζονται με προεκλογικά προγράμματα και διακηρύξεις. Και επειδή ο καρά Τεπές δεν μπορεί να κλείσει, ας φύγει τουλάχιστον κατ’ αρχάς ο διαχειριστής του, ο εμπνευστής των 21 εργαζομένων σε αυτόν. Ο Σταύρος Μυρογιάννης.

Η λήξη του συμβολαίου του Σταύρου Μυρογιάννη στο τέλος του Αυγούστου μαζί με τη θητεία του Σπύρου Γαληνού αποτέλεσε όμως και μια χρυσή ευκαιρία για την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, οι σχέσεις των στελεχών της οποίας με τον κ. Μυρογιάννη για μεγάλο διάστημα δεν ήταν και οι καλύτερες δυνατές και παραμένουν ως τέτοιες. Ο διεθνής Οργανισμός λέγεται πως ήθελε να επιβάλλει τα δικά τους διεθνή στάνταρντ, που είναι ίσως άριστα για χώρες του τρίτου κόσμου αλλά όχι για Ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Ελλάδα. Οι όποιες όμως διαφορετικές επιλογές του Σταύρου Μυρογιάννη αποτελούσαν με την έγκριση του Δημάρχου πάντα «ευαγγέλιο» που έπρεπε να ακολουθήσουν.

Οπότε τώρα η λήξη του συμβολαίου του Σταύρου Μυρογιάννη αποτέλεσε την αφορμή «για να φύγει μια ενοχλητική πέτρα από το παπούτσι» της Ύπατης Αρμοστείας.

Οι προδιαγραφές της προκήρυξης που δόθηκε στη δημοσιότητα για την κάλυψη της θέσης του Διευθυντή του Καρά Τεπέ ταιριάζουν βέβαια στον Σταύρο Μυρογιάννη, ο οποίος όμως δεν υποβάλει αίτηση, αφού τα ονόματα για τη θέση πάνε κι έρχονται, αλλά και γιατί δεν δέχεται να μπει στη διαδικασία επιλογής που θεωρείται από τα πριν ότι είναι μια «χαμένη υπόθεση» για αυτόν.

Σε συμπαράσταση του Σταύρου Μυρογιάννη έρχονται εκατοντάδες επιστολές «χωριανών», σημερινών και παλιότερων. Οργανώσεων και Οργανισμών. Και προσωπικοτήτων διεθνούς βεληνεκούς που φέρνουν την υπόθεση ακόμα και σε ευρωπαϊκά φόρα και θεσμούς, όπως το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο.

Το σημαντικότερο όμως όλων είναι η πιθανότητα, η ισχυρή πιθανότητα σύντομα ο Καρά Τεπές να απαξιωθεί και να μετεξελιχθεί σε μια νέα Μόρια, σε επαφή σχεδόν με την πόλη της Μυτιλήνης. Κι όλα αυτά σε λίγες μέρες…

 Τι λέει η ΥΑ;

Πηγές της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες αναφέρουν πως κάθε συνεργάτης και εργαζόμενος του Οργανισμού έχει συγκεκριμένο συμβόλαιο ορισμένης χρονικής διάρκειας. Και πως όταν λήγει το συμβόλαιο, κάθε εργαζόμενος, μικρό ή μεγάλο στέλεχος επανυποβάλλει τα χαρτιά του για τη θέση εφόσον το επιθυμεί. Δημόσια η ΥΑ δεν έχει ποτέ ταχθεί εναντίον του Σταύρου Μυρογιάννη, αντίθετα όλα αυτά τα χρόνια συνεργάστηκαν μαζί για τη λειτουργία του καταυλισμού που έστησε ο ίδιος.

Το θέμα είναι ότι ο μεν Στρατής Κύτελης νίπτει τας χείρας του λέγοντας πως η ΥΑ επιλέγει τον διοικητή του Κέντρου, όταν είναι γνωστό πως ο ρόλος του δημάρχου, όπως και στην περίπτωση Μυρογιαννη – ο ρόλος του Γαληνού- ήταν καθοριστικός.

Για την ΥΑ ο καταυλισμός του Καρά- Τεπέ, που λειτουργεί με χρηματοδοτούμενες ΜΚΟ από τον διεθνή Οργανισμό μέσω της Ευρωπαϊκής Επιτροπής είναι υποδειγματικός. Και αυτό ως τώρα ήταν κατορθωτό χάρη στον άνθρωπο του Δήμου, τον «δικό μας άνθρωπο», τον αρχηγό του χωριού. Κι ας μην ετύγχανε μεγάλης δόξας η ΥΑ, η οποία δεν μας έχει συνηθίσει έτσι κι αλλιώς στην προβολή του έργου της. Το θέμα είναι αν απασχολεί πλέον και τον Οργανισμό, αλλά πολύ περισσότερο τον Δήμο Μυτιλήνης ο υποδειγματικός του καταυλισμός.