Τρικυμία εν κρανίω. Οργή και κρυφά χασκογελάκια. Τη σκότωσε γιατί την αγαπούσε, έγκλημα πάθους, θα πουν κάποιοι. Όλες εμείς που θα μπορούσαμε να είμαστε στη θέση της νεαρής μητέρας που βρήκε φριχτό θάνατο, δίπλα από το δωμάτιο του μικρού της παιδιού στη Χρυσομαλλούσα, σήμερα τα ξημερώματα, πενθούμε. Κλαίμε, φωνάζουμε και οργιζόμαστε. Γιατί δεν είναι η πρώτη φορά και γιατί με όλη αυτή την κοινωνική «συναίνεση», τα γελοία αστεία, και τις δικαιολογίες για τον γυναικοκτόνο δεν θα είναι η τελευταία.

Οι συζητήσεις γύρω από τη γυναικοκτονία είναι πολλές. Ότι βρίσκονταν σε διάσταση με τον σύζυγο-γυναικοκτόνο, ότι εκείνη έκανε σχέση με άλλον και ο σύζυγος δεν το «άντεξε». Κάθε μικρή και μεγάλη δικαιολογία, οπλίζει το χέρι με την καραμπίνα και θα συνεχίζει να το οπλίζει, όσο η κοινωνική κατακραυγή δεν απαγορεύει τέτοια φριχτά εγκλήματα.

Δεν τη γνωρίζω προσωπικά την Ε. Δολοφονήθηκε 23 χρόνων σήμερα τα ξημερώματα. Δεν ξέρω αν είχε πολλές ή λίγες φίλες, αν περνούσε καλά ή όχι, τις αγαπημένες της συνήθειες. Ξέρω ότι λάτρευε το παιδί της κι ότι τη λάτρευε κι αυτό και τώρα δεν έχει μάνα, δεν έχει παρηγόρια, δεν θα έχει ποτέ ΚΑΜΙΑ εξήγηση γι’ αυτό που έγινε σήμερα τα ξημερώματα. Γι’ αυτή τη μάνα, γι αυτή τη γυναίκα που δεν έζησε ζωή, που δεν πέθανε από γεράματα, αυτοί που σήμερα χασκογελούν για το αν ήταν σε διάσταση ή είχε γκόμενο, επειδή δεν ξέρουν τι σημαίνει πατριαρχία, δεν ξέρουν από φριχτό θάνατο, δεν ξέρουν από συνταγματικά κατοχυρωμένη ισότητα των φύλων, ας σκεφτούν το παιδί της, τίποτα άλλο. Και να σιωπήσουν, όπως σιωπούν όταν γνωρίζουν πια τις μελέτες: Η πρώτη αιτία θανάτου για τις Ευρωπαίες, είναι η γυναικοκτονία!

«Οι γυναικοκτόνοι και οι βιαστές έχουν τα κλειδιά του σπιτιού μας» φώναζαν διαδηλώτριες στην Αθήνα. Το έχουν δείξει και οι εγκληματολογικές μελέτες. Δεν είναι ο άγνωστος, τη νύχτα στον δρόμο μόνο που θα σε πλησιάσει. Είναι αυτός που μένει σπίτι σου. Είναι αυτός που γελάει στην παρέα, σχολιάζει και αξιολογεί «γκόμενες», γυναίκες που «προκαλούν» με τη συμπεριφορά τους ή με τα ρούχα τους, γυναίκες που θεωρεί ότι του ανήκουν.

Το γυναικείο σώμα σήμερα με την Ε. έγινε πάλι κτήμα όλων, αυτών που αποφασίζουν αν αξίζει μια γυναίκα να δολοφονηθεί ή όχι.

Καμιά γυναικοκτονία, καμιά δολοφονία δεν έχει δικαιολογία.

Δεν πρέπει να σε ξεχάσουμε, Ε.