Το δεύτερο βραβείο στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Θεατρικού Κειμένου για το 2021 απέσπασε η Άννα Ταξείδη, Φιλόλογος που γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μυτιλήνη από την Ένωση Σεναριογράφων Ελλάδος και το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, σε τελετή που έγινε στο Θέατρο του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης.

Η Ά. Ταξείδη διακρίθηκε με την πρώτη της συγγραφική προσπάθεια στη δεύτερη θέση με το έργο «Χρυσόθεμις Αγαμέμνονος» και μίλησε στο «Ν» για το επίτευγμά της.

Είναι συγκινητικό αυτό που προβλημάτισε τη συγγραφέα, δίνοντας φωνή μέσα από ένα κανονικό θεατρικό έργο στη μορφή της αρχαίας τραγωδίας στην κόρη και αδερφή της αρχαιότητας με την οποία δεν ασχολήθηκαν Ευρυπίδης, Σοφοκλής και Αισχύλος!

«Παρακολουθώντας την Ηλέκτρα του Σοφοκλή από το Εθνικό Θέατρο το 2018 στο Κάστρο της Μυτιλήνης, γνώρισα καλύτερα την ηρωίδα μου, καθώς ήξερα μόνο το όνομά της. Η Χρυσόθεμις είναι κόρη του βασιλιά Αγαμέμνονα και της Κλυταιμνήστρας. Τα άλλα της τρία αδέλφια είναι γνωστά σε όλους μας. Η Ιφιγένεια, η Ηλέκτρα και ο Ορέστης έχουν στο όνομά τους από τουλάχιστον δύο τραγωδίες των κλασσικών μας αρχαίων. Ευριπίδης, Σοφοκλής και Αισχύλος ασχολήθηκαν λεπτομερώς μαζί τους. Εκείνη, όμως, μία παρουσία μόνο κι αυτή δίπλα στην αδελφή της. Βλέπετε, δεν ήθελε τα αδέλφια της να σκοτώσουν τη μάνα τους!» μας εξηγεί. 

Γνωρίζοντας, λοιπόν, τη Χρυσόθεμη στην «Ηλέκτρα», κατευθείαν η Άννα Ταξείδη ένιωσε ότι αυτή η κόρη είναι παράφορα αδικημένη από τη μυθολογία του οίκου της και ότι πρέπει να φέρει κι αυτή στο όνομά της μία τραγωδία: «Και από το ίδιο βράδυ κιόλας ήξερα ότι θέλω να γράψω μία “σύγχρονα αρχαία τραγωδία”. Μόνο αυτό θα την δικαίωνε. Το έργο μου, λοιπόν, είναι μία “κανονική” τραγωδία (με Επεισόδια, Στάσιμα και Έξοδο). Ένα χρόνο σχεδόν μελετούσα. Και μετά, για 2 χρόνια, έπαιρνα πολυήμερες άδειες από τη δουλειά μου και έγραφα. Ουσιαστικά, το έργο βγήκε σε 4 δεκαήμερα, εφόσον ήξερα ακριβώς τι ήθελα να γράψω!» 

Η συγγραφέας «αναλαμβάνει» τον μύθο από εκεί που τον άφησε ο Ευριπίδης στην Ιφιγένεια εν Ταύροις και τον συνεχίζει:

«Πάει, λοιπόν, η Χρυσόθεμις να συναντήσει την Ιφιγένεια στη Βραυρώνα, όπου είναι Ιέρεια. Και συναντιούνται οι δύο αδελφές πρώτη φορά, επί της ουσίας, και λένε όλα όσα θα ήθελαν να πουν όλα αυτά τα χρόνια του θανατικού και της απουσίας. Τη συνάντηση πλαισιώνει η Τροφός τους, προσπαθώντας να προστατέψει και τις δυο».

Μέσα από αυτήν την άγνωστη κόρη, μας λέει, «ήθελα να βγάλω κάτι από εμένα. Να με ανακαλύψω και να με ολοκληρώσω – προς στιγμήν – μέσα από αυτήν. Και το ταξίδι μας άρχισε. Μαζί προχωρούσαμε όσο έβρισκε την ελευθερία που πάντα έψαχνε μέσα της, από την αρχαιότητα ακόμα, αρχέγονη και υπομονετική. Πρόκειται για μία εσωτερική αναζήτηση ενός αδικημένου, κατά την άποψή μου, ατόμου που προσπαθεί να δικαιωθεί, αλλά όχι από τους θεούς (όπως τα αδέλφια της). Μία αναζήτηση, θεωρώ, που δεν εντάσσεται στον χρόνο, κάτι που αναδεικνύεται από τη σύνθεση του αρχαίου θέματος με τον σύγχρονο προβληματισμό.

Ελπίζω το έργο μου να “φύγει” από εμένα και οι ηρωίδες μου να αναπνεύσουν πάνω στη σκηνή. Να καθαρίσει και το μυαλό μου και να δω το επόμενο έργο με διαύγεια. Υπάρχουν ιδέες…»