Με τις καταθέσεις της οικογένειας του Ζακ Κωστόπουλου ξεκίνησε η δίκη στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Αθήνας, έναν χρόνο μετά την αναβολή της με πρόσχημα τα μέτρα για τον νέο κορονοϊό και τρία ολόκληρα χρόνια μετά την ημέρα που λιντσαρίστηκε στην οδό Γλάδστωνος από «αγανακτισμένους νοικοκυραίους» ο Ζακ Κωστόπουλος/ Ζackie oh.

Η δημοσιογράφος, Χρύσα Λύκου μίλησε στο ρ/σ του «Ν» και την εκπομπή «Ανθέων 99» για τη δίκη που διεκόπη για τις 9 Νοεμβρίου, επισημαίνοντας ότι οι κατηγορούμενοι για τη δολοφονία του Ζακ, δεν έδειχναν ίχνος μεταμέλειας. Πρόκειται για έναν μεσίτη και έναν κοσμηματοπώλη που ισχυρίζονται ότι προστάτευαν τις περιουσίες τους και τέσσερις αστυνομικούς που υποστηρίζουν ότι έλαβαν κλήση για ληστεία και έπραξαν… όσα έπραξαν.

Η Χ. Λύκου μας θυμίζει την ανακοίνωση της Ομοσπονδίας Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας, σχετικά με τις χειροπέδες που είχαν περάσει στον Ζακ Κωστόπουλο κατά τη διακομιδή του στο νοσοκομείο: «H διακομιδή του νεκρού πλέον Ζακ Κωστόπουλου δεμένου με χειροπέδες στο Νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», συνιστά χωρίς αμφιβολία περιύβριση νεκρού.

Ως Νοσοκομειακοί Γιατροί, αφιερωμένοι στην καθημερινή μάχη για τη διασφάλιση της ζωής και της υγείας των ασθενών μας, απαιτούμε την άμεση και πλήρη διερεύνηση της υπόθεσης και την τιμωρία όλων των υπευθύνων.»

Επίσης οι δικηγόροι αποπειράθηκαν να ενοχοποιήσουν τον νεκρό, ουσιαστικά δικαιολογώντας ένα «ρατσιστικό έγκλημα» που ήθελε ένα «πρεζάκι» να «παθαίνει αυτό που του αξίζει». Κι ενώ οι αιματολογικές εξετάσεις έδειξαν το αντίθετο, οι φήμες συνεχίζονται, ενώ η ουσία από μεγάλη μερίδα ΜΜΕ αποσιωπάται.

Παρακολουθήστε εδώ τη βραδιά που οργάνωσε το «Ν» το 2019 με την παρουσίαση βιβλίου που επιμελήθηκε η Μαρία Λούκα

Η κατάθεση της μητέρας του Ζακ:

«Θέλω να σας παρουσιάσω το παιδί μου, να πω για όσα ψέματα γράφτηκαν τόσο καιρό.

Ήταν έξυπνος και πράος από μικρός, αγαπούσε τους συμμαθητές του. Στο Δημοτικό, ήταν ο μόνος που έκανε παρέα μ' ένα παιδί απ' την Αλβανία και είχε κάνει μεγάλη εντύπωση στον δασκαλο του. Δεν κουτσομπόλευε, δεν κακολογούσε, ήταν ευαίσθητος.

Προσπαθούσε διαρκώς να βελτιώσει τον εαυτό του, σπούδαζε και παράλληλα δούλευε ρεσεψιόν. Η τελευταία του δουλειά ήταν στο θέατρο, ήταν ενθουσιασμένος γιατί θα ανέβαινε η παράσταση για δεύτερη χρονιά.

Δεν θα έμπαινε ποτέ σ' ένα μαγαζί με βία, δεν είναι αυτό που περιγράφουν. Δεν άντεχε βίαιες εικόνες ούτε σε ταινίες. Ήταν τρομοκρατημένος, το είδαμε όμως δεν μάθαμε γιατί. Δεν ενδιέφερε την αστυνομία να το βρει. Υπήρχαν μάρτυρες που δεν μίλησαν μαζί τους οι αρχές.

Κυνηγημένος μπήκε στο καταραμένο μαγαζι. Γιατί αυτό το μίσος, αυτών των ανθρώπων; Θα τους έκλεβε τα κοσμήματα; Τίποτα τέτοιο δεν φαίνεται.

Λέμε ψέματα, είναι ασυγχώρητα όσα έκαναν δεν έχω λόγια, δεν βρίσκω άλλες λέξεις πια. Η αστυνομία που υποτίθεται πως προστατεύει τον πολίτη, χρησιμοποίησε κι εκείνη βία, έκαναν αυτό που τους επιτρέπουν. Όλοι προσπαθούν να δικαιολογηθούν, όμως η εικόνα είναι εκεί.

Μην αφήνετε την κοινωνία μας να γίνει ένα μέρος που κάποιος θα σκοτώνει τόσο βασανιστικά έναν άνθρωπο και μετά να ξεφεύγει με τέτοιες δικαιολογίες. Ούτε «η περιουσία μας» αποτελεί δικαιολογία. Οι άνθρωποι αυτοί δεν ήταν σε άμυνα.

Αποδώστε δικαιοσύνη, κάντε το για τα παιδιά και τα εγγόνια σας».

Η κατάθεση του πατέρα του Ζακ:

«Το παιδί μου δεν πήγε για να κλέψει, το είπα και στον ανακριτή. Κάθε μέρα φέρνω τα λόγια αυτά στο μυαλό μου, ο Ζαχαρίας αποδείχτηκε ότι δεν είχε μπει για να κλέψει. Είπα στον ανακριτή ότι αν ήθελαν θα μπορούσαν να κατεβάσουν το ρόλο, να έρθει η αστυνομία, να τον συλλάβουν και να δικαστεί. Τι πιο απλό; Ο ανακριτής μου απάντησε ότι πολλά θα μπορούσαν να γίνουν, αλλά δεν εγιναν.

Οι αστυνομικοί, είναι διπλά δολοφόνοι. Δεν έκαναν τίποτα. Έλεγξαν το κινητό του παιδιού μου και όχι των κατηγορουμένων. Είχαν κάτω το παιδί μου, με το κεφάλι του στα αίματα και τον κλώτσαγαν.Τους άφησαν να σκουπίζουν το πεζοδρόμιο, λίγο ακόμη και θα έβαζαν καινούργια τζαμαρια. Που ακούστηκε αυτό; Πριν λίγους μήνες, ένας σκότωσε ένα γατάκι κι είναι μέσα, ενώ αυτοί είναι έξω.

Το παιδί μου ήταν ακτιβιστής. Έγραφε σε εφημερίδες, τα έβαζε με τους υπουργούς και τους παπάδες. Του έλεγα να προσέχει, χαμογελούσε και μου έλεγε πως έχω δίκιο, και τώρα είμαι εδώ να ψάχνω άλλο δίκιο.

Πάω στο μνήμα του, του λέω χάθηκε να ήσουν ληστής; Να σε πιάνανε, να δικαζόσουν σήμερα εδώ, να ήσουν όμως ζωντανός».