Επιστολή του Νίκου Σηφουνάκη στο Δήμαρχο Μυτιλήνης Στρατή Κύτελη με αφορμή της αναφοράς σε μέσα ενημέρωσης της εξαγγελίας του έργου συντήρησης του Πολύκεντρου Πλωμαρίου από το Δήμο Μυτιλήνης.

Με την επιστολή του ο κ. Σηφουνάκης σημειώνει την ανάγκη 38 χρόνια μετά την πρώτη παρέμβαση στο μνημείο «οι εργασίες συντήρησης «να γίνουν στο πνεύμα της πρωτογενούς παρέμβασης στο Σαπωνοποιείο Μνημείο». Όπως τονίζει «ένα τέτοιο σπουδαίο αρχιτεκτονικό κτήριο, με το μοναδικό μικρό Μουσείο του, πρέπει να αποκτήσει καθημερινή ζωή». Και όπως λέει «μια πιθανή λύση είναι η στέγαση κάποιας υπηρεσίας του Δήμου στον χώρο του ξενώνα, και βεβαίως το Μουσείο να εμπλουτιστεί και να προστεθεί σε αυτό ο χώρος του φουαγιέ στον ημιώροφο».

Ο πρώην βουλευτής και Υπουργός Νίκος Σηφουνάκης εκπροσωπώντας και τα άλλα μέλη της «Εταιρείας Αρχιπέλαγος» στην οποία είναι Πρόεδρος δηλώνουν «πρόθυμοι να βοηθήσουν προς αυτή την κατεύθυνση» ενώ σημειώνεται και η ανάγκη «όλα τα εκθέματα του Μουσείου να φυλαχτούν με προσοχή πριν την έναρξη των εργασιών».

Παρατημένο «Ταραμησί» από το 2004
Με την ευκαιρία ο Νίκος Σηφουνάκης αναφέρεται «και σε ένα άλλο μοναδικό Μνημείο το κτήριο Ταραμησί το οποίο αγοράστηκε με χρηματοδότηση του Υπουργείου Αιγαίου προς τον τότε Δήμο Πλωμαρίου την περίοδο 2000-2004. Ο προγραμματισμός προέβλεπε εκεί να στεγαστεί το Μουσείο Ναυτικής Παράδοσης. Υπάρχει κτηριολογικό πρόγραμμα (προμελέτη) από τον αρχιτέκτονα Κώστα Δαμιανίδη».

Ιστορία και πρόταση
Ο Νίκος Σηφουνάκης στην ίδια επιστολή προτείνει στο Δήμο Μυτιλήνης να τιμηθεί η προσφορά στη δημιουργία του Πολυκέντρου Πλωμαρίου του Χρύσανθου Γαλέτσα και της Ρούρας Σιφναίου. Και παραθέτει ένα ιστορικό της [πρώτης αναστήλωσης του μνημείου και της δημιουργίας της πρώτης έκθεσης.
Σύμφωνα με αυτήν:

«Το 1983 η Νομαρχία Λέσβου δημιούργησε ένα πρόγραμμα διάσωσης του υπάρχοντος Βιομηχανικού και Μηχανολογικού πλούτου της Λέσβου.
Επιλέγηκαν οι περιοχές Μανταμάδου, Πολυχνίτου, Αγίας Παρασκευής, που διέθεταν παλαιά ιδιόκτητα εγκαταλειμμένα Ελαιοτριβεία, προκειμένου να στεγαστούν πολιτιστικές και κοινωνικές δράσεις, της ευρύτερης περιοχής τους.
Ο μόνος Δήμος που δεν διέθετε ιδιόκτητο παλαιό Εργοστάσιο ήταν ο Δήμος Πλωμαρίου.

Ο αείμνηστος Δήμαρχος Χρύσανθος Γαλέτσας μου ζήτησε να μην εξαιρεθεί ο δήμος Πλωμαρίου από αυτό το πρόγραμμα.Τον ρώτησα αν μπορούσαμε να βρούμε και να αγοράσει η Νομαρχία κάποιο ιδιωτικό Ελαιοτριβείο ή Σαπωνοποιείο.
Περιηγηθήκαμε περιπατητικά την πόλη και τα εν αφθονία υπάρχοντα Βιομηχανικά κουφάρια.Στάθηκα στην όχθη του Σεδούντα στο γεφύρι του δρόμου προς το Μεγαλοχώρι, θαύμαζα το τριώροφο εγκαταλειμμένο συγκρότημα για το οποίο με πληροφόρησε ότι είναι το Σαπωνοποιείο Ι. Πούλια και πωλείται.Βρήκαμε τα κλειδιά, μπήκαμε μέσα, εντυπωσιάστηκα.

Μετά από λίγες μέρες υπέγραψα το συμβόλαιο αγοράς εκ μέρους της Νομαρχίας, έναντι δυο εκατομμυρίων δραχμών, ποσό πολύ χαμηλό για εκείνη την εποχή.
Στον αείμνηστο αρχιτέκτονα Μιχάλη Τυλιανάκη, που υπήρξε δρυτικό μέλος της ‘Εταιρείας Αρχιπέλαγος’, ανετέθη μετά από διακήρυξη η μελέτη αναστήλωσης και μετατροπής του σε Πολύκεντρο.

Εργολάβος του έργου ανέλαβε ο Ν. Μπαζίκος καλός επαγγελματίας, πρόθυμος, εργατικός.Κάθε βδομάδα με τους επιβλέποντες αρχιτέκτονες Βίκυ Κουτσκουδή, Στρατή Φραντσέσκο πηγαίναμε επιτόπου στα τέσσερα εργοτάξια των Ελαιοτριβείων Μανταμάδου, Πολυχνίτου, Αγίας Παρασκευής, και του Σαπωνοποιείου Πλωμαρίου, που γοργά προχωρούσαν τα έργα μετατροπής τους σε κέντρα πολλαπλών χρήσεων.

Το έργο ολοκληρώθηκε και το Πολύκεντρο ήταν έτοιμο, και ήδη με απόφασή μου είχε δωριθεί στο Δήμο Πλωμαρίου.Στο ωραίο Νεοκλασικό καφενείο στο κέντρο της πόλης πραγματοποιήθηκε Λαϊκή Συνέλευση, Δημόσιος Απολογισμός του έργου, όπως τότε συνηθιζόταν. Κόσμος πολύς, συζητήσαμε για όλα τα έργα που επίσης βρίσκονταν σε εξέλιξη όπως: Το Κέντρο Υγείας, ο Δρόμος προς το Μεγαλοχώρι, η Προστασία του Λιμανιού, το έργο της Αποχέτευσης, η λιθόστρωση των κατεστραμμένων από τις τσιμεντοστρώσεις δρόμων στο κέντρο του οικισμού.

Πριν την ολοκλήρωση του έργου προτείναμε με τη αείμνηστη Ρούρα Σιφναίου, και τον Νίκο Νικολαΐδη, τη δημιουργία στο ισόγειο του Πολύκεντρου, ενός μικρού Μουσείου Σαπωνοποιίας δίπλα στο καφενείο που αργότερα έγινε ΚΑΠΗ.
Δεδομένου ότι οι δύο τούβλινες βάσεις των χοανών κάλυπταν μεγάλο μέρος του χώρου στο ισόγειο, την αρχιτεκτονική διαρρύθμιση της έκθεσης των αντικειμένων την προσαρμόσαμε στο ελάχιστο.

Εκτέθηκαν διάφορα αντικείμενα Σαπωνοποιίας όπως ξύλινες Σφραγίδες, κόφτες, που είχαν συλλέξει οι Μπάμπης Πετρέλης και Μανώλης Γαλέτσας, αλλά και άλλα αντικείμενα τα οποία δώρισαν απλοί πολίτες.Για να δούμε και να καταλάβουμε πως στήνεται ένα τέτοιο Μουσείο, η ‘Εταιρεία Αρχιπέλαγος’ οργάνωσε μια επίσκεψη στη Μασσαλία, την Μητέρα του Σαπουνιού «Savonedu Marseille», στην οποία συμμετείχα μαζί με τη Ρούρα Σιφναίου, το Νίκο Νικολαΐδη,και το Γιώργο Ισηγόνη.
Εκεί οριστικοποιήσαμε τη συνεργασία μας με το ‘Εμπορικό Επιμελητήριο Μασσαλίας’, μετά από συνάντησή μας με τον Διευθυντή Ιστορίας του Επιμελητηρίου.

Έτσι η ‘Εταιρεία Αρχιπέλαγος’ με τον Δήμο διοργανώσαμε την πρώτη εκδήλωση που ήταν η: ’Έκθεση Εικονογραφημένων Αφισών Μασσαλίας 19ος-20οςαιώνας’, η οποία διήρκησε από τις 26 Ιουλίου- 26 Σεπτεμβρίου 1999. Αρκετές από αυτές τις καδραρισμένες Αφίσες αποτελούσαν μέρος της έκθεσης του Μουσείου και ελπίζω παραμένουν. Καλεσμένος μας ο Patrick Boulanger, Διευθυντής ιστορίας του Μασσαλιώτικου Επιμελητηρίου.Στις 2 Οκτωβρίου 1999 έγιναν τα εγκαίνια και ακολούθησε μεγάλο γλέντι στην πλατεία με μουσικές και χορούς.

Μίλησε η Ρούρα Σιφναίου, ο Νίκος Νικολαΐδης, η αφεντιά μου, ο Δήμαρχος, και ο Patrick Boulanger.Δυστυχώς τα τελευταία 10 χρόνια ο χώρος του Πολύκεντρου παρέμενε ανοιχτός μόνο όταν πραγματοποιούταν κάποια εκδήλωση στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων του δεύτερου ορόφου».