Με ανακοίνωσή της η Κοινότητα Παναγιούδας σημειώνει πως «το τελευταίο δεκαήμερο, μετά την καταστροφική φωτιά στο ΚΥΤ Μόριας, είμαστε θεατές σε ένα θέατρο παραλόγου», κάνοντας λόγο για «πολιορκία» του χωριού από χιλιάδες μετανάστες, αλλά και για κατοίκους που «έγιναν όμηροι στα σπίτια τους, να παρακολουθούν με φόβο, αγωνία και αγανάκτηση τις φωτιές γύρω από τα σπίτια και τις επιχειρήσεις τους».

Επιπρόσθετα, όπως επισημαίνουν: «Εδώ και πέντε χρόνια οι κάτοικοι της Παναγιούδας και των γύρω χωριών, βιώνουμε όλες τις αρνητικές συνέπειες του μεταναστευτικού προβλήματος.η υπομονή μας εξαντλήθηκε. Δεν αντέχουμε άλλο. Γι' αυτό απαιτούμε την αποσυμφόρηση και την κατασκευή νέας αξιοπρεπούς δομής μακριά από τον οποιοδήποτε οικιστικό ιστό, ώστε να προκαλούνται τα λιγότερα δυνατά προβλήματα.»

Αναλυτικά, η ανακοίνωση: 

«Το τελευταίο δεκαήμερο μετά την καταστροφική φωτιά στο ΚΥΤ Μόριας είμαστε θεατές σε ένα θέατρο παραλόγου.

Η Παναγιούδα σχεδόν πολιορκήθηκε από χιλιάδες μετανάστες και οι κάτοικοι έγιναν όμηροι στο χωριό τους να παρακολουθούν με φόβο, αγωνία και αγανάκτηση τις φωτιές γύρω από τα σπίτια και τις επιχειρήσεις τους. Το νεκροταφείο του χωριού έγινε χώρος εγκατάστασης μεταναστών με όλα τα συνεπακόλουθα.

Εδώ θέλουμε να ευχαριστήσουμε τους άνδρες του πυροσβεστικού σώματος που έκαναν ό,τι ήταν δυνατόν προκειμένου να σώσουν το χωριό.

Τότε άρχισαν οι συσκέψεις για το πού θα εγκατασταθούν οι μετανάστες. Η αρχική απόφαση ήταν να μεταφερθούν σε αρματαγωγά και επιβατικά πλοία καθώς και σε γήπεδα. Την επομένη ακούσαμε αίφνης ότι οι μετανάστες θα μεταφερθούν και θα συγκεντρωθούν στην τοποθεσία «Καρά Τεπέ» προσωρινά.

Λόγω της κρισιμότητας της κατάστασης  η απόφαση αυτή φάνηκε σωστή, αλλά για προσωρινή διαμονή. Έτσι όμως εγκλωβιστήκαμε στο χωριό μας, γιατί η εθνική οδός Μυτιλήνης - Θερμής παρέμεινε κλειστή για δέκα ημέρες με τους μετανάστες να περιφέρονται μέσα στους δρόμους και στα χωράφια πυροδοτώντας μια υγειονομική βόμβα.

Δυστυχώς στη συνέχεια  διαπιστώσαμε ότι η προσωρινή δομή έχει πλάνο τουλάχιστον πέντε χρόνων:

α) από ανάρτηση στη Διαύγεια περί μίσθωσης οικοπέδων,

και β) από τις εκτεταμένες εργασίες που άρχισαν να γίνονται στον χώρο.

Ο χώρος που επιλέχθηκε βρίσκεται δίπλα στον οικιστικό ιστό, επί της εθνικής οδού, μόλις ένα χιλιόμετρο νότια από την Παναγιούδα και δύο χιλιόμετρα βόρεια από τη Μυτιλήνη. Είναι πεδίο βολής, το οποίο η Κοινότητα Παναγιούδας πολλές φορές στο παρελθόν είχε ζητήσει την απομάκρυνσή του λόγω της όχλησης που δημιουργούσε, αλλά ελάμβανε κάθε φορά αρνητική απάντηση, γιατί εθεωρείτο χώρος ύψιστης εθνικής ασφαλείας για την άμυνα της Λέσβου. Στη θέση μάλιστα αυτή θα κατασκευαζόταν μελλοντικά το εμπορικό λιμάνι της Μυτιλήνης. Ήδη εκεί δραστηριοποιούνται οι μεγαλύτερες επιχειρήσεις τους νησιού μας.

Η πολεοδομία, η αρχαιολογία, το υγειονομικό απουσιάζουν. Βλέπετε είμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Ήδη τα πρώτα προβλήματα έκαναν την εμφάνισή τους. Εκατοντάδες αυτοκίνητα παρκαρισμένα εκατέρωθεν και επί της εθνικής οδού. Επίσης, οι μετανάστες κινούνται άναρχα στο δρόμο και χωρίς τις απαραίτητες προφυλάξεις ενώ κατακλύζουν τα σούπερ μάρκετ της περιοχής χωρίς να τηρούν τις αποστάσεις. Πόσους άραγε κινδύνους εγκυμονούν όλα αυτά;

Εδώ και πέντε χρόνια οι κάτοικοι της Παναγιούδας και των γύρω χωριών, βιώνουμε όλες τις αρνητικές συνέπειες του μεταναστευτικού προβλήματος. Η υπομονή μας εξαντλήθηκε. Δεν αντέχουμε άλλο.

Γι' αυτό απαιτούμε την αποσυμφόρηση και την κατασκευή νέας αξιοπρεπούς δομής μακριά από τον οποιοδήποτε οικιστικό ιστό, ώστε να προκαλούνται τα λιγότερα δυνατά προβλήματα.

Μην ξεχνάμε δύο δεκαετίες και πλέον έχουμε ροές μεταναστών και προσφύγων που δυστυχώς θα συνεχίζονται. Δεν θέλουμε να ξαναδούμε δομές, όπως της Λαγκάδας, της Παγανής, της Μόριας που αμαύρωσαν την φήμη του νησιού μας.

Απαιτούμε οι πολιτικοί μας να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και να δώσουν τη λιγότερο επιζήμια λύση για τον Λεσβιακό λαό.

Είναι ώρες ευθύνης και δύσκολων αποφάσεων. Δυστυχώς η απροθυμία του πολιτικού- αυτοδιοικητικού προσωπικού του νησιού να αναλάβει το όποιο πολιτικό κόστος και η σπουδή "Καμία Δομή στην Λέσβο" μας έχουν οδηγήσει σε αδιέξοδο. Ας πάρουν τουλάχιστον το παράδειγμα της τοπικής αυτοδιοίκησης  της Σάμου και του Σαμιακού λαού.