Θύελλα αντιδράσεων έχει προκαλέσει απόσπασμα από το σχολικό βιβλίο Κοινωνικής και Πολιτικής Αγωγής της Γ΄ Γυμνασίου, το οποίο αναμένεται να χρησιμοποιηθεί στα σχολεία από το 2027 στο πλαίσιο του πολλαπλού βιβλίου.

Το θέμα ανέδειξε το Παρατηρητήριο Έμφυλων Στερεότυπων για γονείς και όχι μόνο και γρήγορα πήρε διαστάσεις καθώς τόσο γονείς όσο και εκπαιδευτικοί καταδίκασαν το περιεχόμενο που κάθε άλλο παρά αντιπροσωπεύει όσα θέλουμε να διδάξει το σχολείο στους μαθητές και κυρίως στα κορίτσια. Το ερώτημα είναι απλό. Aυτό είναι το μήνυμα που θέλουμε να δώσει το σχολείο το 2027; Θέλουμε να μεγαλώνουμε κορίτσια που μαθαίνουν να υπολογίζουν συνεχώς τον κίνδυνο, να προσέχουν πού πηγαίνουν, ποιον εμπιστεύονται και πώς θα προστατευτούν; Ή θέλουμε να μεγαλώνουμε παιδιά που κατανοούν ότι η βία δεν είναι θέμα «λάθος επιλογής» θύματος, αλλά επιλογή εκείνου που την ασκεί;

Η έμφυλη βία δεν προλαμβάνεται μαθαίνοντας στα κορίτσια να αποφεύγουν τις «κακοτοπιές». Δεν σταματά επειδή οι γυναίκες έγιναν πιο προσεκτικές. Οι γυναίκες έχουν ακούσει για δεκαετίες και ακούνε μέχρι και σήμερα τις ίδιες συμβουλές να προσέχουν, να μην προκαλούν, να μην κυκλοφορούν μόνες, να επιλέγουν καλύτερα. Και όμως, η βία συνεχίζει να υπάρχει. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι ότι τα κορίτσια δεν έμαθαν αρκετά καλά να προστατεύονται. Το πρόβλημα είναι ότι κάποιοι άνθρωποι μεγαλώνουν χωρίς να μάθουν τον σεβασμό, τα όρια, τη συναίνεση και την ισότητα. Ένα σύγχρονο σχολείο δεν πρέπει να διδάσκει στα πιθανά θύματα πώς να αποφεύγουν τους θύτες. Πρέπει να διδάσκει όλα τα παιδιά πώς να μην γίνουν θύτες. Γιατί το σχολείο δεν έχει μόνο τον ρόλο να προετοιμάζει τους μαθητές για να αντιμετωπίσουν την κοινωνία όπως είναι. Έχει και την ευθύνη να τους δίνει τα εργαλεία για να την αλλάξουν. Αυτή είναι η ουσία της εκπαίδευσης.