Υπάρχουν ειδήσεις που ξεπερνούν τα όρια μιας μεμονωμένης πειθαρχικής υπόθεσης και αποκαλύπτουν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται η εκάστοτε πολιτική ηγεσία τη λειτουργία της δημόσιας εκπαίδευσης.

Μία από αυτές είναι η παραπομπή στο Πειθαρχικό της εκπαιδευτικού και μέλους του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Δασκάλων και Νηπιαγωγών Χαλκίδας, Μαρίας Μαυροκεφαλίδου. Η αιτία; Πριν από πέντε χρόνια αρνήθηκε να αποδεχθεί τη συγχώνευση δύο τμημάτων που θα οδηγούσε στη δημιουργία μιας σχολικής τάξης με 36 μαθητές.

Αντί το Υπουργείο Παιδείας να αισθάνεται την ανάγκη να απολογηθεί για το γεγονός ότι ένα δημόσιο σχολείο έφτασε στο σημείο να σχεδιάζει τμήμα με 36 παιδιά, καλείται σε απολογία η εκπαιδευτικός που προσπάθησε να το αποτρέψει.Αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να δείξει πόσο στρεβλές έχουν γίνει οι προτεραιότητες της εκπαιδευτικής πολιτικής.

Από το πρόβλημα... στο πειθαρχικό

Σύμφωνα με την Αγωνιστική Συσπείρωση Εκπαιδευτικών, η υπόθεση ξεκινά το 2021, όταν η Μαρία Μαυροκεφαλίδου πρωτοστάτησε στις κινητοποιήσεις κατά της συγχώνευσης δύο τμημάτων. Παράλληλα, ζητούσε να καλυφθούν τα εκπαιδευτικά κενά του σχολείου και κατέθετε επανειλημμένα έγγραφα αιτήματα προκειμένου να ενημερωθεί για τη νομιμότητα των σχετικών διοικητικών αποφάσεων.

Η απάντηση που, σύμφωνα με την καταγγελία, έλαβε δεν ήταν η επίλυση των προβλημάτων αλλά η πειθαρχική δίωξη.Παράλληλα, η ίδια περιλαμβάνεται και στους εκπαιδευτικούς που διώκονται για τη συμμετοχή τους στην απεργία – αποχή από την αξιολόγηση, γεγονός που, σύμφωνα με την ΑΣΕ, την καθιστά «διπλά διωκόμενη».

Η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τους εκπαιδευτικούς ως αντιπάλους

Τα τελευταία χρόνια τα πειθαρχικά σε βάρος εκπαιδευτικών πληθαίνουν. Κοινό χαρακτηριστικό τους είναι ότι δεν αφορούν οικονομικά σκάνδαλα, παραβατικές συμπεριφορές ή περιπτώσεις που ζημιώνουν το δημόσιο συμφέρον.Αφορούν εκπαιδευτικούς που διαμαρτυρήθηκαν.Που συμμετείχαν σε απεργίες.Που αντιστάθηκαν σε συγχωνεύσεις.Που ζήτησαν περισσότερους εκπαιδευτικούς.Που αρνήθηκαν να αποδεχθούν τάξεις-αποθήκες μαθητών.Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι ότι το Υπουργείο Παιδείας έχει επιλέξει να κυβερνά την εκπαίδευση περισσότερο με πειθαρχικά συμβούλια παρά με λύσεις.

Τα πραγματικά προβλήματα παραμένουν

Την ίδια ώρα, τα προβλήματα των σχολείων είναι γνωστά και διαχρονικά.Χιλιάδες εκπαιδευτικά κενά.Αναπληρωτές που προσλαμβάνονται μήνες μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς.Συγχωνεύσεις τμημάτων.Υπερπλήρεις αίθουσες.Ελλείψεις σε ειδικό προσωπικό.Γηρασμένα σχολικά κτίρια.Κανένα από αυτά δεν λύνεται με πειθαρχικές διώξεις.

Αντίθετα, όσο περισσότερη ενέργεια επενδύεται στην ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής και υπηρεσιακής δράσης των εκπαιδευτικών, τόσο λιγότερη αφιερώνεται στην αντιμετώπιση των πραγματικών αναγκών της δημόσιας εκπαίδευσης.

Η υπόθεση συζητήθηκε και στη Γενική Συνέλευση της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδας, όπου, σύμφωνα με την ΑΣΕ, κατατέθηκε πρόταση ψηφίσματος συμπαράστασης προς τη Μαρία Μαυροκεφαλίδου.

Η παράταξη καταγγέλλει ότι το προεδρείο της Γενικής Συνέλευσης δεν επέτρεψε να τεθεί το ψήφισμα σε ψηφοφορία, αποδίδοντας την ευθύνη στις παρατάξεις ΔΗΣΥ, ΔΑΚΕ και ΔΙΚΤΥΟ. Μετά τις αντιδράσεις συνέδρων εκδόθηκε ανακοίνωση στήριξης από τον τοπικό Σύλλογο, χωρίς όμως να υπάρξει σχετική απόφαση της Γενικής Συνέλευσης.

Το πραγματικό ερώτημα

Η υπόθεση της Μαρίας Μαυροκεφαλίδου δεν αφορά μόνο μία εκπαιδευτικό αλλά αφορά κάθε γονέα που θέλει το παιδί του να μη στοιβάζεται σε μια αίθουσα με 35 ή 36 συμμαθητές.Αφορά κάθε εκπαιδευτικό που φοβάται ότι η διεκδίκηση καλύτερων συνθηκών μπορεί να μετατραπεί σε πειθαρχικό παράπτωμα.Και τελικά αφορά την ίδια τη δημοκρατική λειτουργία του δημόσιου σχολείου.

Γιατί όταν η υπεράσπιση των μαθητών οδηγεί στο Πειθαρχικό, τότε το πρόβλημα δεν βρίσκεται στους εκπαιδευτικούς. Βρίσκεται στις επιλογές μιας πολιτικής ηγεσίας που μοιάζει να θεωρεί πιο επικίνδυνη τη διαμαρτυρία από τα ίδια τα προβλήματα της εκπαίδευσης.