Η συγγραφέας Ειρήνη Π. Βεκρή, γεννημένη στη Μυτιλήνη, κατάγεται από το Πλωμάρι και τις Μικρασιατικές ακτές! Τα βιβλία της συχνά αντλούν την θεματολογία τους από την τοπική ιστορία, τις αλησμόνητες πατρίδες και τη μνήμη. Στα έργα της περιλαμβάνονται τα: «Η ρυζόπιτα», «Η αμεριμνησία των μελτεμιών της Μόριας», «Ο άνθρωπος που έκανε τις Κυδωνίες ν' ανθίσουν», «Δήλος, 88 π.Χ.» και «Ουρανία – Χίλια μύρια κύματα μακριά», ενώ έχει συμμετάσχει σε πολλές συλλογικές εκδόσεις.

• Αγαπητή Ειρήνη Βεκρή, θέλουμε να μας μιλήσετε για το συγγραφικό σας έργο, την σχέση της γραφής σας με την σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας και ειδικά την σχέση με την Μικρά Ασία.

Με τη συγγραφή λογοτεχνικών κειμένων άρχισα να ασχολούμαι σχετικά πρόσφατα, τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια περίπου, ενώ για πάνω από τριάντα χρόνια, έχω ασχοληθεί επαγγελματικά με την Πληροφορική, καθώς και οι βασικές μου σπουδές είναι Μηχανικού Παραγωγής. Όμως το διάβασμα, η λογοτεχνία, ιδιαίτερα το ιστορικό μυθιστόρημα, αλλά και η Ιστορία, πάντα με απασχολούσαν στον ελεύθερο χρόνο μου. Ακόμα, ένα μεταπτυχιακό στη «Σύγχρονη και Νεότερη Ελληνική Ιστορία» στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο με βοήθησε πολύ στις αναζητήσεις μου. Φαίνεται όμως ότι με πατέρα Πλωμαρίτη, γεννημένο στη Σμύρνη και από την πλευρά της μητέρας μου με παππού και γιαγιά από το Αϊβαλί, μέσα στο βασικό γενετικό υλικό του οργανισμού μου υπάρχει μεγάλη Μικρασιάτικη δόση. Έτσι, όταν κοντά στη συνταξιοδότησή μου από το Πολεμικό Ναυτικό όπου υπηρέτησα ως πολιτικός υπάλληλος, θέλησα να συμμετάσχω στο διαγωνισμό της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς με τα θέματα «Αλησμόνητες Πατρίδες» και «Ξενοφοβία και Διαφορετικότητα», έγραψα τα δύο πρώτα μου μυθιστορήματα «Δήλος, 88 π.Χ.» και «Ουρανία – Χίλια μύρια κύματα μακριά» στον άξονα της προσφυγιάς. Έτυχε και τα δύο να βραβευτούν στον ίδιο διαγωνισμό. Έτσι συνέχισα να γράφω σε ένα είδος που μου πηγαίνει και μπορεί να λέγεται «μυθιστορία» ή «ιστορικό μυθιστόρημα», παρασυρμένη πάντα από το θέμα της προσφυγιάς.

• Τι ενέπνευσε το έργο σας «Ο άνθρωπος που έκανε τις Κυδωνίες ν' ανθίσουν», το οποίο αποτέλεσε πρόσφατα αφορμή για μια πολύ όμορφη συζήτηση με την παρουσία σας, στο βιβλιοπωλείο Φωτίου, στην πόλη της Μυτιλήνης.

Το ιστορικό μυθιστόρημα που αναφέρατε είναι αποτέλεσμα συμμετοχής μου σε διαγωνισμό του Κέντρου Σπουδής και Ανάδειξης Μικρασιατικού Πολιτισμού (ΚΕ.ΜΙ.ΠΟ), με θέμα τη βιογραφία μιας Μικρασιατικής Προσωπικότητας, όπου βραβεύτηκα για τη βιογραφία του Ιωάννη Δημητρακέλλη - Οικονόμου του Αϊβαλιού, με καταγωγή από τα Βασιλικά της Λέσβου. Πριν λίγες μέρες επίσης, είχε γίνει όμορφη συζήτηση σε παραδοσιακό ξενοδοχείο της Μυτιλήνης, από τη Λέσχη Ανάγνωσης Γέρας για το βιβλίο «Η ρυζόπιτα», που είναι το πιο πρόσφατο πόνημά μου και αφορά στην εγκατάσταση των Μικρασιατών προσφύγων στη Νέα Ιωνία της Αττικής. Προϊόν κι αυτό διαγωνισμού του ΚΕ.ΜΙ.ΠΟ.

• Οι διαγωνισμοί συγγραφικών έργων φαίνεται ότι σας πάνε και μας φέρνουν εξαιρετικά ενδιαφέροντα πονήματα!Μιλήστε μας για αυτή σας την εμπειρία!

Αυτό είναι γεγονός. Ένας διαγωνισμός, που βρίσκω συνήθως στο Διαδίκτυο και μάλιστα συγκεκριμένου θέματος, με προδιαγραφές και ημερομηνία λήξης, με ξεσηκώνει πάντα. Μια τέτοια περίπτωση, ιστορικό μυθιστόρημα, είναι και το βιβλίο «Η αμεριμνησία των μελτεμιών της Μόριας» που προκηρύχτηκε και βραβεύτηκε από το Πολιτιστικό Σωματείο «Culture 4 all – Πολιτισμός για Όλους», σε συνεργασία με την Εθνική Εταιρία των Ελλήνων Λογοτεχνών.

• Τι ετοιμάζετε, τι γράφετε τώρα;

Στο καινούργιο μου πόνημα, έχω κατέβη λιγάκι νοτιότερα από το Βορειοανατολικό Αιγαίο, στο λιλιπούτειο νησί στην καρδιά του Πελάγους, που λέγεται Κίναρος. Εκεί ζει σήμερα μια μόνο κάτοικος, αλλά τυχαίνει ακόμα η Κίναρος να είναι ο γενέθλιος τόπος της πεθεράς μου. Έχω έτσι μαρτυρίες από τη ζωή εκεί σε αλλοτινούς καιρούς. Μια από αυτές είναι το πώς είδαν και πληροφορήθηκαν οι Κιναριώτες, από αυτή τους την απόσταση και την απομόνωση, την πυρκαγιά της Σμύρνης το 1922. Το βιβλίο που ετοιμάζω θα είναι σπονδυλωτό. Εκτός από την παραπάνω μαρτυρία, περιλαμβάνει την ιστορία του νησιού και αφηγήσεις της εξαδέλφης Φανής που έζησε εκεί μέχρι τα δεκατέσσερά της χρόνια.

• Πρόσφατα αναλάβατε την προεδρία του πολιτιστικού συλλόγου της «Λεσβιακής Παροικίας», μοιραστείτε μαζί μας το όραμα και κάποιους από τους στόχος σας.

Πράγματι. Είμαστε ένα Διοικητικό Συμβούλιο δύο μόλις μηνών, που αναλαμβάνουμε μετά τη συμπλήρωση 60 χρόνων ζωής της «Λεσβιακής Παροικίας». Τότε, στη δεκαετία της έντονης εσωτερικής μετανάστευσης, σκοπός της ίδρυσης του Συλλόγου μας ήταν η αναζήτηση μιας αγκαλιάς για τους νεοφερμένους Λέσβιους της Αττικής, για να βρεθούν όλοι μαζί, να πουν τα νέα από το νησί, να μιλήσουν για τα προβλήματά τους στην ξεχωριστή τους ντοπιολαλιά. Σήμερα όμως μπορεί να τίθεται το ερώτημα αν υπάρχει λόγος ύπαρξης της Λεσβιακής Παροικίας.

Για απάντηση θα αναφέρω τη φράση του αείμνηστου πρώην προέδρου της Παροικίας Τ. Χατζηαναγνώστου, που είχε γράψει: «Είμαστε η πολιτιστική προέκταση της πνευματικής μας Λέσβου». Αυτό πιστεύουμε κι εμείς. Έτσι, για την ανάδειξη του πνευματικού πλούτου του νησιού μας, θέλουμε να συγκεντρώσουμε κοντά μας τα άτομα εκείνα, Λέσβιους ή φίλους της Λέσβου, με διάθεση και δράση παρεΐστικη και δημιουργική και ανάλογα με τα ενδιαφέροντα του καθενός να φτιάξουμε ομάδες που θα συναντιούνται τακτικά, για να συζητούν – αναλύουν κάποιο θέμα και να περνάμε όλοι καλά.

Έτσι για αρχή, την ημέρα της γιορτής του Αγίου Θεοδώρου μας, ξεκινήσαμε με την ίδρυση της Πολιτιστικής Λέσχης, στην οποία γράφτηκαν ήδη είκοσι ένα μέλη. Προγραμματίζουμε την επόμενη συνάντηση στις 12 Μαρτίου, που το θέμα μας θα είναι η Αγιάσος και οι ιστορίες της και την Πρωταπριλιά θα έχουμε εκδήλωση στο Μουσείο τις Πόλεως των Αθηνών, για την ποίηση με δυο ποιητές, πολλά υποσχόμενους, που αντλούν την έμπνευσή τους και από την Λεσβιακή γη!

Και βλέπουμε ακόμα μπροστά μας εκδρομές, επισκέψεις σε αρχαιολογικούς χώρους, ομάδα θεάτρου, συνεστιάσεις, παιχνίδι τόμπολας και το να καταστρώσουμε τις καλοκαιρινές μας δράσεις στο νησί. Έχουμε μεγάλη χαρά και όρεξη για όλα αυτά και πιστεύουμε πως τα παλιά και νέα μέλη της Λεσβιακής Παροικίας θα ανταποκριθούν στις προσκλήσεις και προσδοκίες μας.

Σας ευχαριστώ για την συνέντευξη αυτή! Καλή συνέχεια στο έργο σας!