Στη Μεγάλη Λίμνη, λίγα χιλιόμετρα πριν τον Πολυχνίτο, οι κάτοικοι αγωνιούν για έναν γέρικο πεύκο που εδώ και μήνες απειλεί να πέσει πάνω σε καλώδια της ΔΕΗ. Ο κίνδυνος, όπως καταγγέλλει ένας από τους ανθρώπους που ζει και εργάζεται καθημερινά στην περιοχή, είναι άμεσος. «Έτοιμος να πέσει είναι ο πεύκος. Και ζημιά στο καλώδιο θα κάνει», λέει με την ανησυχία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του, δείχνοντας τον κορμό που έχει ραγίσει και ακουμπά επικίνδυνα τις γραμμές ηλεκτροδότησης. Όπως τονίζει, κανένας αρμόδιος δεν έχει δώσει μέχρι στιγμής λύση. «Ούτε το έχει δει δασαρχείο, ούτε Δήμος. Έτοιμος είναι να πέσει», επιμένει.

Ο άνθρωπος περιγράφει επανειλημμένες προσπάθειες επικοινωνίας με τους αρμόδιους, αναφέροντας ότι στο παρελθόν ο δημοτικός σύμβουλος Νίκος Καρασάββας ενδιαφέρθηκε και επισκέφθηκε το σημείο, ωστόσο το πρόβλημα παραμένει. «Το είδε, το ξαναείδε, πήραμε τηλέφωνα, τίποτα. Πόσο ακόμα θα περιμένουμε;» αναρωτιέται.

Πίσω από τον προβληματικό πεύκο, απλώνεται μια μικρή όαση καλλιεργειών. Καρπούζια, ντομάτες, πεπόνια, φασολάκια, όλα βιολογικά, όπως λέει περήφανα. «Όλα αυτά είναι άνυδρα, χωρίς νερό. Δεν βάζεις νερό, δεν βάζεις και λίπασμα. Αυτά γίνονται χωρίς χημικά». Τα προϊόντα του έχουν αποκτήσει τη φήμη τους, αφού πολλοί επισκέπτες από την Ελλάδα και το εξωτερικό κάνουν στάση για να τα δοκιμάσουν. «Οι τουρίστες σταματάνε και λένε τα καλύτερα», σημειώνει με χαμόγελο.

Δεν παραλείπει να μιλήσει και για τη γυναίκα του, που αξιοποιεί τη σοδειά στην κουζίνα. «Η γυναίκα μου τα κάνει όλα. Καρπούζι, κολοκύθι, ό,τι θέλεις. Εξαιρετικά». Και όταν τον ρωτάς για τα «γρικά», γελάει και εξηγεί ότι είναι για «ειδικές περιπτώσεις», για όσους έχουν γευστική περιέργεια και αντοχές.

Παρά τη θετική πλευρά της καθημερινότητας, το παράπονο επιστρέφει όταν στρέφει το βλέμμα στον πεύκο. Με τη γεώτρηση που πρόσφατα έγινε στην περιοχή «όλα καλά», όπως λέει, αλλά η ασφάλεια είναι το πρώτο μέλημα. «Τώρα που φυσάει, κουνιέται. Δεν μπορώ να περάσω από κάτω, φοβάμαι. Είναι ντροπή. Η ΔΕΗ πρέπει να ενδιαφερθεί».

Στον τόπο όπου οι άνθρωποι παλεύουν με τη γη, τον άνεμο και τη φύση για να συνεχίσουν να καλλιεργούν παραδοσιακά και με μεράκι, το αίτημα είναι απλό. Να κοπεί ο πεύκος πριν πέσει και προκαλέσει ζημιά ή και ατύχημα. «Καλά σας τα είπα», κλείνει ο άνθρωπος με πίκρα, ζητώντας αυτό που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο. Να υπάρξει έγκαιρη παρέμβαση, ώστε, όπως λέει ο ίδιος, «να μην τρέμουμε να περάσουμε στον δρόμο μας».