Χθες η πλατεία είχε πάλι κόσμο. Γύρω στους 300 πρόσφυγες, στη συντριπτική τους πλειοψηφία οικογένειες με παιδιά, από τη Μόρια μαζεύτηκαν εκεί.

Γιατί κάπου πρέπει να μπορούν να σταθούν και οι κυνηγημένοι/ες. Χρειάζονται μια γωνιά για να αφήσουν τα σημαδεμένα από τη βία και την απόρριψη σώματα τους.

Το βράδυ εμφανίστηκαν περιπολικά και κλούβες.

Προσπάθησαν με παρελκυστικά επιχειρήματα να τους πάρουν για να τους οδηγήσουν στην Αμυγδαλέζα, από το κολαστήριο της Μόριας στο άλλο κολαστήριο.

Τους κορόιδευαν μέσ’ στα μούτρα τους, τους έλεγαν ότι θα τους πάνε σε ένα ωραίο μέρος με φαγητό και στέγη κι εκείνοι τους έδειχναν βίντεο από την αθλιότητα της Αμυγδαλέζας και τους έλεγαν ότι δε θα φύγουν εάν δε δοθεί αξιοπρεπής λύση. Βλέπεις η υπεροψία της εξουσίας είναι τόσο φθηνή και βλακώδης που δεν πείθει κανέναν και ειδικά αυτούς που πάλεψαν τόσο για τη ζωή τους. Η Τ. είχε πάει από νωρίς μαζί με άλλα αλληλέγγυα άτομα.

Έκανε ένα workshop στα παιδιά κι όταν τη βρήκα ήταν γεμάτη χρώματα και δεκάδες πιτσιρίκια γύρω της που ήθελαν να παίξουν – γιατί αν πάντα κάτι γλιτώνει από τη βαρβαρότητα αυτό μοιάζει με παιδικό γέλιο στο τσιμέντο δίπλα από βλοσυρά ενήλικα πρόσωπα με γκλοπ και στολή. “Azadi square” έγραφε το στένσιλ. Azadi σημαίνει ελευθερία, σημαίνει να είσαι μέσα στην κοιλιά της δυστοπίας και να ονειρεύεσαι, σημαίνει να αρνείσαι τα κελιά και να ψάχνεις ουρανό, σημαίνει να μην έχεις τίποτα δικό σου αλλά να μη μπορεί κανείς να σου κλέψει το σύννεφο από μέσα σου. Χθες η πλατεία Βικτωρίας μετονομάστηκε σε πλατεία Azadi.