Η συγκινητική ιστορία της 95χρονης γυναίκας που επανήλθε στη ζωή χάρη στις υπεράνθρωπες προσπάθειες του προσωπικού της πνευμονολογικής κλινικής του Νοσοκομείου Μυτιλήνης, φώτισε για λίγο τον άθλο των γιατρών στο «Βοστάνειο». Ειδικότερα η 95χρονη είχε μεταφερθεί ξημερώματα της Κυριακής στο Νοσοκομείο σε ιδιαίτερα επιβαρυμένη κατάσταση και χάρη στις προσπάθειες των γιατρών και των νοσηλευτών όχι μόνο κρατήθηκε στη ζωή, αλλά πήρε εξιτήριο σήμερα Δευτέρα, για να επιστρέψει στο σπίτι της.

Η ανάρτηση του Υπουργού Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη, με την οποία αναδημοσίευσε το συγκινητικό «ευχαριστώ» μιας οικογένειας για τη μάχη των γιατρών του Πνευμονολογικού Τμήματος του Νοσοκομείου Μυτιλήνης, δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη. Όμως πίσω από τα πανηγυρικά λόγια και τα δημόσια συγχαρητήρια, η πραγματικότητα των ίδιων των γιατρών αποκαλύπτει μια βαθιά αντίφαση: εκείνοι δίνουν τον αγώνα από το ανύπαρκτο περίσσευμα ενέργειας, χωρίς ρεπό, συχνά σε εφημερίες χωρίς τελειωμό, για να κρατήσουν ζωντανές τις κλινικές.

Οπως υπενθύμισε δημόσια ο ένας από τους τέσσερις πνευμονολόγους του τμήματος, η εικόνα δεν είναι καθόλου ρομαντική: «Ένας από αυτούς τους γιατρούς είμαι και εγώ, 66 ετών, που συνταξιοδοτούμαι σε λίγους μήνες. Ο έτερος από εμάς είναι 64. Το πιθανότερο, αν δεν προκηρυχθεί θέση – πράγμα που το φωνάζουμε χρόνια – το τμήμα θα κλείσει».

Τα λόγια του εκπροσωπούν ενδεχομένως την κραυγή ενός ολόκληρου ιατρικού κόσμου που βλέπει την πολιτεία να στέλνει τις ίδιες απαντήσεις: «δώστε παράταση». Όμως, όπως εύστοχα σχολίασε ο ίδιος γιατρός, «στα 67 και βάλε, δεν είναι και τόσο εφικτό να σε ξυπνάνε κάθε τόσο στις 4 τα ξημερώματα».

Οι συνδικαλιστές εδώ και χρόνια επισημαίνουν τις ελλείψεις σε προσωπικό και υποδομές. Εφιστούν την προσοχή στον κίνδυνο «λουκέτου» σε τμήματα νευραλγικά, όπως αυτό της Πνευμονολογικής, όπου τέσσερις γιατροί σηκώνουν βάρος που αναλογεί σε διπλάσιο και τριπλάσιο αριθμό. Και την ώρα που οι γιατροί αναγκάζονται να θυσιάζουν το δικαίωμα τους σε ρεπό και ξεκούραση για να κρατούν όρθιο το νοσοκομείο, ο Υπουργός επιλέγει να πάρει τα εύσημα μέσω μιας ανάρτησης που δεν είναι καν δική του, αλλά πολίτη.

Το ευχαριστήριο της οικογένειας και της ηλικιωμένης γυναίκας είναι αυθεντικό και συγκινητικό. Όμως, όσο και αν τέτοιες στιγμές δείχνουν το ανθρώπινο πρόσωπο της δημόσιας υγείας, η χρήση τους από την πολιτική ηγεσία για επικοινωνιακά οφέλη προκαλεί τουλάχιστον αγανάκτηση. Γιατί πίσω από κάθε συγκινητική ιστορία, υπάρχουν γιατροί που φτάνουν στα όρια της σωματικής και ψυχικής αντοχής. Και το μόνο που ζητούν είναι το αυτονόητο: προκηρύξεις θέσεων, ενίσχυση σε προσωπικό και πραγματική στήριξη.

Η κοινωνία οφείλει να τους αποδώσει τα εύσημα. Ο Υπουργός Υγείας οφείλει να τους δώσει τα εργαλεία για να συνεχίσουν να σώζουν ζωές.