Υπάρχουν μαθήματα ή συμπεράσματα που μπορούν εύκολα να ληφθούν ή να εξαχθούν από την αμερικανική εξέγερση του 2020; Το πρώτο παραμένει πιο δύσκολο από το δεύτερο, αλλά η πληθώρα των εικόνων, των ήχων και των περιγραφών δεν αφήνει μεγάλα περιθώρια διαστρέβλωσης και παρερμηνειών των γεγονότων, που ακολούθησαν τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ.

Συμπέρασμα πρώτο και μάθημα που πρέπει να έχει πάρει, πλέον, η Αμερική ξανά –σπουδαία ή μεγάλη δεν έχει πια σημασία- είναι ότι δεν διαθέτει πολιτική ηγεσία ικανή να κυβερνήσει και ότι ο σημερινός πρόεδρος των ΗΠΑ είναι επικίνδυνος.

Αυτό σημαίνει ότι το Κογκρέσο οφείλει να σταματήσει κάθε ενέργεια περαιτέρω εκφασισμού, εκφοβισμού και ρατσισμού, εκ μέρους της διοίκησης του Ντόναλντ Τραμπ, τουλάχιστον μέχρι τον Νοέμβριο.

Συμπέρασμα δεύτερο, η πιθανή πλέον εκλογική ήττα του Τραμπ στις επικείμενες προεδρικές εκλογές θα είναι μια σπουδαία και μεγάλη νίκη του αμερικανικού λαού, των εργαζομένων και των διαφορετικών (κοινοτήτων-μειονοτήτων-έγχρωμων-μεταναστών).

Σε αυτή την προοπτική, η ανάγκη πολιτικών μεταρρυθμίσεων στον τομέα των δικαιωμάτων και ελευθεριών, που πρόβαλαν οι μαζικές διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις σε όλες τις πόλεις των ΗΠΑ, πρέπει να αντιμετωπιστεί άμεσα με τη μεγαλύτερη δυνατή λαϊκή συμμετοχή ( ενδεχομένως με δημοψηφίσματα) και πιο δημοκρατική αντιπροσώπευση στο εκλογικό σύστημα της χώρας.

Ηλίου φαεινότερον, πλέον, η ριζική αλλαγή του συστήματος απονομής δικαιοσύνης στις ΗΠΑ σε αυτή την προοδευτική διαδικασία ώστε να τερματιστεί η ρατσιστική βαρβαρότητα, που εκπορεύεται από την εκτελεστική και νομοθετική εξουσία, μέσω της αστυνομίας, του στρατού ή άλλων κρατικών οργάνων.

Ζητούμενο και ο τερματισμός της ατιμωρησίας και των διακρίσεων που οδηγούν σε de facto ανισότητα απέναντι στους νόμους, την εργασία, τα πολιτικά δικαιώματα, την παιδεία, το σύστημα υγείας, περίθαλψης, στέγασης και πρόνοιας.

Το μολυσμένο νερό και αέρας σε συνδυασμό με τις συνθήκες διαβίωσης της πλειονότητας των εργατών πλήττουν πολύ περισσότερο τις κοινότητες των Αφροαμερικανών, των Ισπανόφωνων και των μεταναστών, δυσανάλογα με τις γειτονιές των λευκών ενώ άνιση είναι και μεταχείρισή τους από τις ομοσπονδιακές δομές για την υγεία σε νοσοκομεία και ιατρεία, επιδεινώνοντας την κατάσταση, όπως αποδείχτηκε κι από το ξέσπασμα της πανδημίας, μέχρι τώρα.

Με περισσότερους από 40 εκατομμύρια Αμερικανούς άνεργους, μετά την καραντίνα που επιβλήθηκε καθυστερημένα από τον Τραμπ, οι Αφροαμερικανοί εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν ποσοστά ανεργίας διπλάσια, από αυτά των λευκών.

Τα υψηλά ποσοστά φτώχειας, ανεργίας και σχολείων με λιγότερους πόρους για τη λειτουργία τους, συνδυάζονται σχεδόν νομοτελειακά με εκδικητικές, βίαιες αστυνομικές δυνάμεις και διαφθορά, γεγονός που έχει δημιουργήσει στις ΗΠΑ μια κρίσιμη μάζα δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων, η οποία στερείται δικαιωμάτων και ίσων ευκαιριών σε αυτό που η πολυετής προπαγάνδα έχει παρουσιάσει με διάφορους τρόπους και μέσα ως «Αμερικανικό Όνειρο».

Όλη αυτή η επικοινωνιακή προπαγανδιστική εκστρατεία που συμπληρώνει εάν δεν ξεπερνά, ήδη, έναν αιώνα συστηματικής δράσης από μικρές και μεγάλες οθόνες, ραδιόφωνα, εφημερίδες και περιοδικά κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος μέσα σε λιγότερο από 8 λεπτά και 46 δευτερόλεπτα, όσος ήταν ο χρόνος που κράτησε ο αστυνομικός Ντέρεκ Σόβιν, πεσμένο στο έδαφος τον Τζορτζ Φλόιντ.

Στο παρελθόν, τα «πυροσβεστικά πυρά» των μεγάλων και καθιερωμένων μέσων μαζικής ενημέρωσης, σε συνδυασμό με καλοδουλεμένες ανακοινώσεις πολιτικών και αστυνομικών αξιωματούχων κατάφερναν να παρουσιάζουν το θύμα ως θύτη με την αμερικανική και ενίοτε τη διεθνή κοινή γνώμη να βλέπει ακόμη και με συμπάθεια τον ένστολο δολοφόνο, που εμφανιζόταν σαν να μην είχε άλλη επιλογή.

Αυτή τη φορά, όμως, η τεχνολογία δεν ήταν πρόσφορη για εξωραϊσμούς και διαστρέβλωση. Όλοι μπόρεσαν να δουν, χωρίς καμία αμφιβολία, τον Φλόιντ να πεθαίνει και να ακούσουν 11 φορές τη φράση: δεν μπορώ να αναπνεύσω. Την ίδια φράση που είχε επαναλάβει πολλές φορές και ο Έρικ Γκάρνερ, πριν χάσει τη ζωή του στο Στάτεν Άιλαντ το 2014.

Αυτή τη φορά, οι άνθρωποι συνειδητοποίησαν, επίσης, ότι η πράξη θα έμενε ατιμώρητη αν δεν είχε καταγραφεί και εάν οι συγγενείς του είχαν προσφύγει στην αμερικανική δικαιοσύνη.

Οι συνεχείς καθημερινές κινητοποιήσεις από τη Μινεάπολη της Μινεσότα μέχρι κάθε γωνιά των ΗΠΑ, έδειξαν, επιπλέον, σε όλους την δράση των πολιτοφυλάκων και της εθνοφρουράς. Τους έδειξαν οι κάμερες και τους είδαμε σε αναρτήσεις των μέσων κοινωνικής δικτύωσης να καταστρέφουν σκόπιμα καταστήματα και να προκαλούν πολίτες για να προκληθούν επεισόδια και εκτεταμένες ταραχές.

Σε κοινή θέα και οι βίαιες αστυνομικές επιθέσεις, οι μαζικές συλλήψεις, οι ξυλοδαρμοί, τα πυρά με πλαστικές σφαίρες, τα χτυπήματα με κλομπ και τα δακρυγόνα.

Όμως, ο αμερικανικός λαός δεν τρομοκρατήθηκε και στάθηκε απέναντι στην κρατική βία, τον στρατό και την αστυνομία με θάρρος και αλύγιστη θέληση αντίστασης στον ρατσισμό.

Εντελώς διαφορετική ήταν η εικόνα στην Ουάσιγκτον, με τον Αμερικανό πρόεδρο να τρέχει να κρυφτεί από δειλία και όχι από ντροπή, όταν πλήθος διαδηλωτών άρχισε να περικυκλώνει τον Λευκό Οίκο στις 29 και 30 Μαΐου.

Για να καταφέρει να βγει και να πάει να φωτογραφηθεί με τη Βίβλο ανά χείρας διέταξε την αστυνομία να πυροβολήσει τους διαδηλωτές.

Όμως ο αμερικανικός λαός δεν πτοείται και συνεχίζει.

Χθες και σήμερα ακόμα μεγαλύτερο ήταν το πλήθος των διαδηλωτών στην Ουάσιγκτον, τη Νέα Υόρκη, την Ατλάντα, τη Φιλαδέλφεια και τις περισσότερες πόλεις της χώρας ενώ παγκόσμια είναι πλέον η κατακραυγή και οι αντιρατσιστικές κινητοποιήσεις σε ολόκληρο τον κόσμο για να αποδοθεί δικαιοσύνη και να σταματήσει η κατάχρηση βίας και καταστολής από την αστυνομία στις ΗΠΑ.

Οι εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές που κατακλύζουν καθημερινά τους δρόμους και τις πλατείες, μετά τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ στις 25 Μαΐου, σε περισσότερες από 140 πόλεις των ΗΠΑ, θυμίζουν τις μέρες ξεσηκωμού που ακολούθησαν τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ το 1968, με πολλούς αναλυτές και δημοσιογράφους που έκαναν λόγο για νέο αμερικανικό εμφύλιο ή έναν ακόμα εμφύλιο του 2020 να μιλούν και να γράφουν πλέον για την Αμερικανική Άνοιξη του 2020, στη χώρα που έχει πληγεί, χειρότερα από όλες τις άλλες, από την πανδημία του COVID-19.

Στη χώρα που συντάσσει κάθε χρόνο εκθέσεις για τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των πολιτικών ελευθεριών σε ξένες χώρες, στις οποίες μάλιστα συχνά επεμβαίνει με στρατιωτικά ή άλλα μέσα για να «σώσει» το λαό τους, από την τυραννία και το έλλειμμα δημοκρατίας.

Πόσο τραγικά ειρωνική, όσο και πραγματική να είναι άραγε αυτή η σύγκριση της τρέχουσας αμερικανικής λαϊκής εξέγερσης με την Αραβική Άνοιξη στις αρχές της περασμένης δεκαετίας, που έχει αφήσει ανοιχτές πληγές και λογαριασμούς με αυταρχικά καθεστώτα μαζί με εμφυλίους σε Λιβύη, Συρία και Υεμένη;