Στις 24 Ιουλίου συμπληρώθηκαν 51 χρόνια από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας
στη χώρα μας. Μια επέτειος η οποία θα έπρεπε κανονικά να αντιμετωπίζεται με
σεβασμό και να γιορτάζεται ευρέως, και όχι να απαξιώνεται πίσω από κλειστά
δωμάτια, σε πανηγύρια που παραπέμπουν περισσότερο σε επίδειξη μόδας,
αποκτώντας έναν – ηπίως χαρακτηριζόμενο – κοσμικό χαρακτήρα.

Σε ένα τέτοιο… πανηγύρι που περιλάμβανε από λαμπερές παρουσίες έως και
φερόμενους ως εμπλεκόμενους σε σκάνδαλα, για να τιμηθούν τα γενέθλια της Γ’
Ελληνικής Δημοκρατίας, απαγορεύτηκε η είσοδος σε έναν πρόσφυγα από τη Γάζα,
συνοδό ανήλικου παιδιού. Δεν υπήρχε χώρος για αυτόν. Είναι, μάλλον, περήφανη η
Προεδρία της Δημοκρατίας για πολλούς από τους εκπροσώπους του πολιτικού
προσωπικού που παρεβρέθηκαν στην εκδήλωση και η παρουσία ενός προσώπου
από μια εμπόλεμη περιοχή που καθημερινά καταστρέφεται συνιστά ύψιστη
ντροπή. Η Προεδρία της Δημοκρατίας που εδώ και αρκετό καιρό,
αποπροσανατολισμένη εντελώς από τον θεσμικό της ρόλο, λειτουργεί ως μακρύ
χέρι και φερέφωνο κομματικών συμφερόντων.

Όλα αυτά συμβαίνουν για την υπεράσπιση ενός συμμάχου που υλοποιεί
καθημερινά μια γενοκτονία. Όποιος, βέβαια, αισθάνεται έστω και ελάχιστα
άνθρωπος και αντιδρά στο έγκλημα της δολοφονίας 60.000 ανθρώπων εκ των
οποίων τα 17.000 είναι παιδιά χαρακτηρίζεται «αντισημίτης». Από ποιους; Από
εκείνους που παρουσιάζονται ως «κεντρώοι», περιφέροντας τη σφραγίδα του
κέντρου ως μια ένδειξη καθαρής, μετριοπαθούς σκέψης κόντρα στο κυρίαρχο
ρεύμα. Από όλους εκείνους που στο παρελθόν έχουν εκφράσει τις πιο αντισημιτικές
θέσεις και τους ομοίους τους. Αυτά λαμβάνουν χώρα τη στιγμή που Αγγλία και
Γαλλία – οι κυβερνήσεις των οποίων δεν μπορούν να χαρακτηριστούν αριστερές -
αναγνωρίζουν το κράτος της Παλαιστίνης.

Η Ελληνική Δημοκρατία στα 51 α γενέθλιά της μοιάζει πιο γηρασμένη από ποτέ. Με
καθημερινές θεσμικές εκτροπές, με υπουργούς που μιλάνε για στήριξη της
Τουρκίας εκ μέρους της αντιπολίτευσης, με υπερπληθωρισμό βαρύγδουπων
σκανδάλων που ξεχνιούνται μόνο εξαιτίας των επόμενων, με παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το προβληματικό είναι ότι τη δεδομένη στιγμή εναλλακτική λύση δε φαίνεται να υπάρχει σχηματοποιημένη, παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση καθημερινά αποδομείται. Τα κενά, ωστόσο, έχουν πάντα την τάση να καλύπτονται.

ΥΓ: Είναι εξόχως προβληματικό το φαινόμενο των επιθέσεων που δέχονται επιχειρήσεις και εργαζόμενοι λόγω της τοποθέτησής τους υπέρ της Παλαιστίνης. Ακόμα πιο προβληματική, όμως, είναι η σιωπή της τοπικής αυτοδιοίκησης που δεν εξέδωσε καμία ανακοίνωση υποστήριξης και προστασίας των συγκεκριμένων επιχειρήσεων.