Επτά χρόνια μετά τον καταστροφικό σεισμό, η Βρίσα της Λέσβου εξακολουθεί να βρίσκεται παγιδευμένη. Χαρακτηρισμένη ως επικίνδυνος οικισμός, καθηλωμένη από τη γραφειοκρατία και την αδράνεια, παραμένει καθημερινό παράδειγμα κρατικής αδιαφορίας. 

Ο Δήμαρχος Δυτικής Λέσβου, Ταξιάρχης Βέρρος, ερωτηθείς από το «Ν» για την κατάσταση, παραδέχτηκε πως τίποτα δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς την παρέμβαση του Υπουργείου Πολιτισμού και της αρμόδιας Υπηρεσίας Νεωτέρων Μνημείων. Τα προβληματικά κτίρια είναι ελάχιστα, αλλά βρίσκονται σε καίρια σημεία του οικισμού. Όπως είπε, κανένας μηχανικός του Δήμου  δεν είναι διατεθειμένος να υπογράψει την άρση επικινδυνότητας, όσο αυτά τα ακίνητα στέκουν ετοιμόρροπα.

Το πρόβλημα όμως ανεξαρτήτως ευθυνών παραμένει και αυτό είναι ότι η Βρίσα είναι σε κατάσταση αδράνειας. Η πίεση προς το Υπουργείο είναι αναγκαία, αλλά προφανώς μέχρι τώρα δεν είναι αρκετή όταν ασκείται με ρυθμούς διοικητικής αλληλογραφίας. Ο Δήμος, έχοντας την άμεση επαφή με την τοπική κοινωνία, οφείλει να δώσει μεγαλύτερο πολιτικό βάρος στο θέμα. Αν το Υπουργείο δεν ανταποκρίνεται, τότε πρέπει να εκτεθεί. Να καταγγελθεί δημόσια. Όχι να αναμασάται ότι «η Μυτιλήνη δεν φταίει, φταίει η Αθήνα». Το αποτέλεσμα μετράει και το αποτέλεσμα είναι πως η Βρίσα παραμένει κλειδωμένη και θεωρητικά επικίνδυνη. 

Από την άλλη πλευρά, το Υπουργείο Πολιτισμού και η Εφορεία Αρχαιοτήτων φέρουν τεράστια ευθύνη. Έχουν αφήσει τρία διατηρητέα κτίρια να λειτουργούν ως «νάρκες» στο κέντρο του χωριού. Οι απαιτήσεις τους για αριθμήσεις πετρών, αρχιτεκτονικές αποτυπώσεις και εγκρίσεις σε κάθε βήμα, χωρίς καμία πρόνοια για την απαραίτητη χρηματοδότηση αποτελεί  μια συνειδητή εγκατάλειψη της Βρίσας. Το να ζητείται από πολίτες ή από τον Δήμο να βρει τα χρήματα  για να κάνει αυτά που ο ίδιος ο κρατικός μηχανισμός δεν υλοποιεί, αποτελεί προσβολή και κοροϊδία.

Οι αρμόδιες υπηρεσίες και το Υπουργείο εμφανώς δεν ασχολούνται ουσιαστικά. Παρά τις κοινοβουλευτικές ερωτήσεις από τρεις αρχηγούς κομμάτων, παρά τις προφορικές και γραπτές παρεμβάσεις, δεν υπάρχει ούτε ένα δείγμα πραγματικής πολιτικής βούλησης.  Αν η Βρίσα δεν είχε την ταμπέλα του «διατηρητέου», ίσως να είχε ήδη αναστηλωθεί. Αν τα ερείπια δεν είχαν πολιτιστικό χαρακτηρισμό, ίσως να είχαν φύγει με μία μπουλντόζα όπως τόσα άλλα όμοια τους. Με την αδιαφορία όμως του  Υπουργείου Πολιτισμού δεν ποστατεύονται τα μνημεία και πολιτιστική κληρονομιά αλλά παγιδεύονται, παγώνουν και εγκαταλείπονται στη φθορά. 

Στο τέλος της ημέρας, δεν έχει σημασία ποιος έχει τη «θεσμική ευθύνη». Σημασία έχει ποιος θα αποκαταστήσει τη ζωή στο χωριό. Σημασία έχει ότι όσο η Βρίσα παραμένει επικίνδυνη, δεν μπορεί να ανοίξει ούτε ένα μαγαζί. Καμία οικογένεια δεν μπορεί να επενδύσει. Κανένας νέος δεν μπορεί να γυρίσει. Οι κάτοικοι που έφυγαν δύσκολα θα γυρίσουν  στον τόπο τους. Όσο για αυτούς που έμειναν  περιμένουν τον επόμενο χειμώνα να δουν αν θα πέσει ακόμα μια πέτρα, κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Η Βρίσα μετά από εφτά χρόνια σεισμούς, φωτιές και ταλαιπωρία απαιτεί πλέον ουσιαστικές παρεμβάσεις. Απαιτεί πολιτικές αποφάσεις και ανάληψη ευθύνης από το Υπουργείο Πολιτισμού το οποίο οφείλει να  σταματήσει να κρύβεται πίσω από διαχειριστικά προσχήματα.