Ιστορίες για γέλια και για κλάματα. Ιστορίες που δεν διαβάζονται εύκολα, γιατί πίσω από κάθε γραφειοκρατικό «λάθος» ή καθυστέρηση, κρύβεται μια ολόκληρη καθημερινότητα. Μια τέτοια ιστορία μοιράστηκε με το ΝΗΣΙ, ο συμπολίτης μας Μιχάλης Καραντώνης από το Πέραμα της Γέρας, επαγγελματίας αλιέας που γνωρίζει από μόχθο, θάλασσα και υπομονή – αλλά και τα όρια αυτής.

Ο κ. Μιχάλης μίλησε ανοιχτά για την προσωπική του περιπέτεια με το Κτηματολόγιο και τις δημόσιες υπηρεσίες, στην προσπάθειά του να μεταβιβάσει στην οικογένειά του ένα ελαιόκτημα της πεθεράς του που έχει φύγει από τη ζωή. Όπως μας είπε χαρακτηριστικά:«Ξέρω ότι η δική μου ιστορία δεν είναι μοναδική. Τα ίδια και χειρότερα περνάνε χιλιάδες άνθρωποι σε όλη τη χώρα. Αλλά πρέπει να ειπωθεί. Γιατί η ταλαιπωρία έχει όρια.»

Από τον αποχαρακτηρισμό στο... επ' αόριστον ραντεβού

Όλα ξεκίνησαν πριν δύο χρόνια, όταν «συγχωρέθηκε» – όπως λέει  – η πεθερά του. Η οικογένεια ξεκίνησε τη διαδικασία αποδοχής κληρονομιάς για ένα ελαιόκτημα στην περιοχή του Σκοπέλου, λίγο έξω από τον οικισμό.

Αρχικά, τους ενημέρωσαν πως το χωράφι χαρακτηρίζεται δασικό. «Το περιμέναμε», λέει με νόημα. Άμεσα, προσέφυγε στη Δασική Υπηρεσία Λέσβου, και έναν χρόνο μετά ήρθε η επίσημη απόφαση. Το ελαιόκτημα δεν είναι δασικό. Φαινομενικά, όλα έδειχναν πως η διαδικασία είχε ξεμπερδέψει. Όμως όχι.

«Αφού τελειώσαμε και με τα υπόλοιπα γραφειοκρατικά πήγα στο Υποθηκοφυλακείο της Μυτιλήνης που είναι και Κτηματολόγιο όπως το λένε για τη μεταγραφή.Αρχικά πήγα τον Δεκέμβριο και οι υπάλληλοι με ενημέρωσαν ότι θα πρέπει να πάω στην υπηρεσία ξανά τον Μάρτιο.

Να σημειώσω εδώ ότι στο παλιό Υποθηκοφυλακείο της Γέρας, πριν το καταργήσουν, οι μεταγραφές ήταν απλές διαδικασίες, το γνωρίζω γιατί το έχω κάνει πολλές φορές.Αμέσως μόλις πήγαινες εκεί ο υπάλληλος ολοκλήρωνε την διαδικασία χωρίς καμία καθυστέρηση.

Πήγα λοιπόν τον Μάρτιο πάλι στο Υποθηκοφυλακείο και μου είπαν έλα τον Μάιο. Δεν είπα τίποτα, κατάπια τον θυμό μου και ξαναπήγα πάλι την Δευτέρα 19 Μαΐου. Όταν έδωσα το σχετικό έγγραφο με ενημέρωσαν ότι πρέπει να πάω πάλι τον Σεπτέμβριο. Αγανάκτησα, έπαθα αμόκ και δεν ήξερα τι έλεγα πραγματικά. Οι υπάλληλοι μου είπαν «μην τα βάζετε με εμάς κύριε, είναι ζητήματα που αφορούν το Υπουργείο». Το γνωρίζω, δεν τα βάζω με τους εργαζόμενους αλλά με το γραφειοκρατικό σύστημα που ταλαιπωρεί τους απλούς πολίτες

Όταν τα χωράφια γίνονται βάρος

Η ιστορία όμως δεν τελειώνει εδώ. Ο κ. Μιχάλης μας αφηγήθηκε και την παράλληλη μάχη του με το Κτηματολόγιο για τα χωράφια που του άφησαν οι γονείς του – μια υπόθεση που κρατά χρόνια.

«Έχουμε δυο-τρία κτηματάκια και κοντεύουμε να τα χάσουμε», λέει πικραμένα.
Η περιπέτεια με τα τοπογραφικά του έχει ήδη κοστίσει 3.100 ευρώ. «Στην αρχή έδωσα 1.750 ευρώ, αλλά μετά μου είπαν πως τα σχέδια δεν κάνουν. Έδωσα άλλα 1.400. Και πάλι δεν έχουμε τελειώσει. Τώρα πάμε στο δικαστήριο. Κι εκεί, άγνωστο τι θα μας ζητήσει ο δικηγόρος.»

Η κραυγή μιας καθημερινής ιστορίας

Η μαρτυρία του κ. Μιχάλη Καραντώνη δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Είναι η φωνή χιλιάδων πολιτών που εγκλωβίζονται σε έναν μηχανισμό που αντί να υπηρετεί, αποθαρρύνει. Αντί να απλοποιεί, περιπλέκει. Αντί να σέβεται, εξουθενώνει.

Κι όλα αυτά δεν συμβαίνουν στη δεκαετία του 1960 ούτε καν του 1980. Συμβαίνουν το 2025 όταν με το πάτημα ενός κουμπιού στο gov.gr αποθηκεύονται όλα τα προσωπικά δεδομένα, τα δεδομένα εκπαίδευσης, δεξιοτήτων, οικογενειακής κατάστασης κ.λπ. όλων των πολιτών. Σε αυτή λοιπόν την εποχή ψηφιακής διακυβέρνησης, ο κυρ Μιχάλης από το Πέραμα, ένας από τους πολλούς, σκορπά χιλιάρικα για το κτηματολόγιο και πηγαινοέρχεται στη Μυτιλήνη για μια απλή μεταγραφή στο Υποθηκοφυλακείο!