Η ανάπλαση της περιφερειακής πρόσβασης του Κάστρου Μυτιλήνης, ένα έργο που χρηματοδοτήθηκε με 2.042.171,63 ευρώ από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Βόρειο Αιγαίο 2014-2020», έρχεται να προστεθεί στη λίστα των δημοσίων έργων που ολοκληρώνονται, εγκαινιάζονται με τυμπανοκρουσίες, αλλά μέσα σε ελάχιστο χρόνο εμφανίζουν σοβαρά προβλήματα.
Μπάρες εισόδου και κιγκλιδώματα έχουν φθαρει, τα παγκάκια της μεγάλης πλατείας και του χώρου στάσης είναι σκουριασμένα, ενώ το τοιχίο που προστατεύει τον πεζόδρομο από τη μεριά της θάλασσας έχει κυριολεκτικά «μαδήσει». Παράλληλα, ο χωμάτινος διάδρομος έχει γεμίσει ρωγμές, δυσκολεύοντας την κίνηση πεζών και ποδηλατών. Όλα αυτά σε ένα έργο που δεν έχει κλείσει καν τέσσερα χρόνια ζωής.
Το ερώτημα που προκύπτει είναι απλό. Γιατί σε άλλες παραθαλάσσιες πόλεις της Ελλάδας αντίστοιχα έργα αντέχουν στον χρόνο, ενώ στη Μυτιλήνη οι φθορές εμφανίστηκαν σχεδόν από τον πρώτο χρόνο λειτουργίας;

Στο παραλιακό μέτωπο της Θεσσαλονίκης, στον ποδηλατόδρομο του Ρεθύμνου, ακόμη και σε έργα που έχουν γίνει σε νησιωτικές περιοχές όπως η Ρόδος, δεν καταγράφονται τέτοιου είδους προβλήματα. Η χρήση ανθεκτικών υλικών που αντέχουν στη διαβρωτική δράση του θαλασσινού νερού είναι δεδομένη σε αυτές τις περιοχές. Γιατί δεν έγινε το ίδιο και στη Μυτιλήνη;

Η Διεύθυνση Τεχνικών Υπηρεσιών του Δήμου Μυτιλήνης, που έχει πλέον την ευθύνη της συντήρησης, προγραμματίζει νέες παρεμβάσεις στις αρχές της άνοιξης για την αποκατάσταση των ζημιών. Οι επισκευές γίνονται σχεδόν κάθε χρόνο λόγω της γειτνίασης με τη θάλασσα, γεγονός που γεννά ερωτήματα για τον αρχικό σχεδιασμό του έργου και την ανθεκτικότητα των υλικών που χρησιμοποιήθηκαν.

Ένα ακόμα ζήτημα που καθυστερεί τη συντήρηση είναι η έλλειψη προσωπικού στην υπηρεσία αυτεπιστασίας του Δήμου. Ωστόσο, εκτιμάται ότι το επόμενο διάστημα θα προχωρήσουν οι σχετικές προσλήψεις μέσω του προγράμματος 55-65, προκειμένου να καλυφθούν οι ανάγκες των εργασιών.

Το πρόβλημα βέβαια δεν είναι μόνο η φθορά του έργου, αλλά και το γεγονός ότι οι δημότες της Μυτιλήνης καλούνται να πληρώσουν, ξανά και ξανά, για να διορθωθούν προβλήματα που δεν θα έπρεπε καν να υπάρχουν.

Αυτό που παραμένει αναπάντητο είναι το πώς επιβλέπονται τέτοια έργα και αν υπάρχει ουσιαστικός έλεγχος στην ποιότητα των υλικών που χρησιμοποιούνται. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δίνει εκατομμύρια ευρώ για έργα υποδομών, αλλά ποιος διασφαλίζει ότι αυτά τα χρήματα πιάνουν τόπο;

Μήπως, θα έπρεπε να υπάρχουν αυστηρότεροι μηχανισμοί ελέγχου, ώστε να μην χρειάζονται πρόσθετες επισκευές μέσα σε λίγα χρόνια;

Η εικόνα της περιφερειακής πρόσβασης του Κάστρου Μυτιλήνης δεν είναι απλά μια περίπτωση φθοράς ενός δημόσιου έργου. Είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της προχειρότητας και της έλλειψης λογοδοσίας στη διαχείριση των κοινοτικών κονδυλίων. Και το ερώτημα που τίθεται είναι: ποιος θα αναλάβει την ευθύνη;