Μεγάλωσε στην Αίγυπτο μέχρι τα 17 του, πήγαινε σε ελληνικό σχολείο της Κοινότητας. Ήρθε στην Ελλάδα και έκανε «ολίγην ιατρική» όπως λέει για δύο χρόνια και εν τέλει ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Ιστορία- Αρχαιολογία, πηγαίνοντας τα απογεύματα στη σχολή Σταυράκου γιατί του άρεσε πολύ το θέατρο. «Για τη δική μου καλλιέργεια, όχι για να γίνω σκηνοθέτης ή τίποτα τέτοιο» μας είχε πει παλιότερα ο ίδιος.

Από τον Νάσερ, στην Ελλάδα αντάμωσε το ΚΚΕ εσωτερικού και παρέμεινε πιστός σε αυτόν τον δρόμο έως και τον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι πριν από κάποιους μήνες: «Όταν άκουσα τον νυν πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ να λέει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το σπίτι του κέντρου, τότε είπα ότι δεν με εκφράζει αυτό. Εγώ είμαι αριστερός», μας είπε καλεσμένος στο ρ/σ του «Ν» στους 99 στα fm και την εκπομπή «Ανθέων 99», εξηγώντας ότι ο φυσικός πολιτικός του χώρος είναι η Νέα Αριστερά, στο ευρωψηφοδέλτιο της οποίας κατέρχεται υποψήφιος ευρωβουλευτής στις 9 Ιουνίου 2024.

Εκτιμά ότι η Νέα Αριστερά έχει εκείνη την καλή μαγιά για να αλλάξουν τα πράγματα στο τοπίο της ακρίβειας, των παρακολουθήσεων του predator, των επαναπροωθήσεων. Θεωρεί πολύ αρνητικό το κόμμα… της «αποχής»! Και τόνισε ότι πρέπει οι πολίτες και η νεολαία να ψηφίσουν στις ευρωεκλογές, εξηγώντας ότι «Το να αντιπολιτεύεσαι τη φιλελεύθερη Κομισιόν δεν έχει ουσιαστικές διαφορές με το να αντιπολιτεύεσαι την κυβερνητική πολιτική Μητσοτάκη».

Η ακαδημαϊκή του πορεία

Από παλαιότερη συνέντευξή του στο «Ν» υπενθυμίζουμε ότι τον «δρόμο» του τον βρήκε από τον μέντορά του, όπως τον αποκαλεί, τον Σωτήρη Δημητρίου (1925 - 2016), τον πρωτοπόρο της Κοινωνικής Ανθρωπολογίας στην Ελλάδα, πολιτικό μηχανικό, συγγραφέα πολλών δοκιμιακών βιβλίων και άρθρων σε περιοδικά και συλλογικούς τόμους και έναν από τους σημαντικότερους θεωρητικούς του κινηματογράφου στη χώρα μας. «Με βοήθησε να βρω τον δρόμο μου» λέει ο κ. Παραδέλλης, που πήγε στην Αγγλία στο Πανεπιστήμιο Ντάραμ για να σπουδάσει το αντικείμενο και επέστρεψε στην Ελλάδα στο Πάντειο για το διδακτορικό του, όπου μελέτησε τις τελετουργίες γέννησης στη λαϊκή πρακτική μέχρι το 1945. «Το βασικό θέμα ήταν ότι το παιδί περνά από διάφορα στάδια για να γίνει πρόσωπο και μέλος της ελληνικής κοινωνίας» εξηγεί.

Παράλληλα ήταν στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών, όπου… περιέργως ζήτησαν κοινωνικό ανθρωπολόγο. Μέχρι τότε όλοι του έλεγαν για το αντικείμενό του ότι «ό,τι ξέρει κανείς, καλό είναι»! Με τον φίλο του και συνάδελφό του, Άκη Παπαταξιάρχη, πραγματοποίησαν –παραδόξως πάλι για την Ελλάδα- μία μελέτη σκοπιμότητας για την ίδρυση του Τμήματος Κοινωνικής Ανθρωπολογίας και Ιστορίας, με εντολή του Κώστα Σοφούλη. Και από το 1986 εγκαταστάθηκε στη Μυτιλήνη για να διδάξει στο Τμήμα που βρίσκεται σε πολύ καλή κατάταξη στην Αγγλία και την Αμερική.

Έχει κάνει πάνω από 30 μεταφράσεις, του Γκιρτς, του Λεβί- Στρως του Μπουρντιέ, τα τέσσερα βιβλία του Μως, του Μαλινόφσκι, κριτικές στην Κοινωνική Ανθρωπολογία και πλήθος άλλων.