O Πολιτιστικός Σύλλογος «Λεσβιακή Παροικία» προσκαλεί τα μέλη και τους φίλους του στην παρουσίαση του πολύ ενδιαφέροντος βιβλίου «Τόποι και άνθρωποι» του Δημήτρη Ζητιανέλλη. Η εκδήλωση θα γίνει την Κυριακή 3 Μαρτίου  11.30 π.μ στο αμφιθέατρο «Α. Τρίτσης» του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων, Ακαδημίας 50. 

Για το βιβλίο θα μιλήσουν ο Γιάγκος Οικονομίδης Πρέσβης ε.τ., ο συγγραφεύς και δημοσιογράφος της εφημερίδας «Τα Νέα», Γιώργος Μαλούχος και ο συγγραφέας Δημήτρης Ζητιανέλλης.

Την παρουσίαση θα συντονίσει η πρόεδρος της Λεσβιακής Παροικίας, Καίτη Μεσσηνέζη – Πλατσή

Στο τέλος, θα προβληθούν δύο ντοκιμαντέρ μικρής διάρκειας και θα ακολουθήσει μικρή δεξίωση.

Ο Δημήτρης Ζητιανέλλης

Ο Δημήτρης Ζητιανέλλης γεννήθηκε στη Λέσβο, όπου τελείωσε το Γυμνάσιο με άριστα. Αν και του άρεσαν τα φιλολογικά μαθήματα, δεν κατόρθωσε να σπουδάσει   αν και είχε πάρει υποτροφία  προκειμένου να σπουδάσει γιατρός ή γεωπόνος, όπως ήθελε. Αποδέχτηκε μια πρόταση ενός φίλου του πατέρα του, να τον πάρει στις επιχειρήσεις του στην Αφρική, και λόγω οικογενειακών και οικονομικών συγκυριών μετανάστευσε στο Κέιπ Τάουν.

Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Κέιπ Τάουν και έλαβε το πτυχίο Bachelor of Arts. Μένει μόνιμα εκεί 57 χρόνια, είναι μέλος της ελληνικής κοινότητας, της οποίας διετέλεσε και πρόεδρος για αρκετά χρόνια. Υπήρξε μέλος του κοινοτικού συμβουλίου για είκοσι περίπου χρόνια και πρόεδρος της σχολικής και εκκλησιαστικής επιτροπής. Είναι επίτιμος πρόεδρος εφ’ όρου ζωής και πρόεδρος της κοινοτικής γερουσίας.

Από τις εκδόσεις «Ωκεανίδα κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο με τον τίτλο «Τόποι και άνθρωποι». Πρόκειται για μια ιστορία μεταξύ αυτοβιογραφίας, εντυπώσεων και εμπειρίας από την πολύχρονη παραμονή του στο μακρινό Κέιπ Τάουν. Παραθέτουμε εδώ, ένα μικρό απόσπασμα από το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου, όταν ξεκίνησε το ταξίδι του για τη ξενιτιά: «Ακουμπισμένος στην κουπαστή της πρύμνης του “Kανάρη”, με το κεφάλι στα χέρια, έκλαιγα σαν μικρό παιδί που το παίρνουν απ’ την αγκαλιά της μάνας του. Δεν είχα φανταστεί, ότι θα με καταπαίρναν έναν “άνδρα” δεκαοκτώ χρόνων σαν και μένα ασταμάτητοι λυγμοί, ώστε, όταν με πλησίασε ένας άγνωστος και με ενδιαφέρον με ρώτησε: “Στρατιώτης;” κατάφερα μόνο να σηκώσω λίγο το κεφάλι μου και να γνέψω αρνητικά.(…) Είναι τρομακτικό το τράνταγμα που προκαλεί στο κορμί η μπουρού του καραβιού και μάλιστα, όταν δεν το περιμένεις. Κι άλλη φορά το είχα αισθανθεί, αλλά τώρα καθώς στρίβαμε για τ’ ανοιχτά, μόλις περάσαμε το φανάρι του λιμενοβραχίονα και δεν ξεχώριζα πια κανέναν απ’ τους δικούς μου στο μουράγιο, μια ο κόμπος στο λαιμό, μια το τρεμούλιασμα του σαγονιού μου, μια το αποχαιρετιστήριο σφύριγμα του καραβιού, ξέσπασα σε ασυγκράτητους λυγμούς».

Μέσα σε δεκατρείς περίπου μήνες η διήγηση πηγαινοέρχεται στο χρόνο και σκαλίζει γεγονότα, άλλοτε ρηχά, άλλοτε σε βάθος, που σημάδεψαν την εφηβεία του συγγραφέα, ο οποίος συγκρίνει πολλές συγκυρίες στον καινούργιο τόπο με αυτές που είχε ζήσει στην πατρίδα. Ακόμη σκιαγραφεί πρόσωπα που άσκησαν σημαντική επίδραση στην εξέλιξή του και παραλληλίζει τόπους και καταστάσεις. Πολλοί απ’ τους ήρωες είναι υπαρκτά πρόσωπα. Γράφει: «Πάσχα. Το πρώτο μας στην Αφρική και το πρώτο μακριά απ’ το χωριό. Πολύ αναπάντεχα μας ήρθε. Καλά, στο μαγαζί δεν μιλούσε κανένας γι’ αυτό, αν και εγώ πήγα δυο φορές στην εκκλησία, μα ούτε οι ευωδίες της άνοιξης ούτε τα τιτιβίσματα των πουλιών, ούτε τα μύρια χρώματα στις πλαγιές και στους κάμπους, ούτε οι μυρωδάτες άχνες από τους φούρνους, κανένας προάγγελος δεν σήμανε τον ερχομό της Λαμπρής».

 Ο Δημήτρης Ζητιανέλλης αποτυπώνει με ζωντάνια το περιβόητο Απαρτχάιντ, που εδραιώνεται με απαίσιους νόμους το 1960, για να καταλήξει στο απεχθές ρατσιστικό καθεστώς, το οποίο βίωσε αναγκαστικά και ο ίδιος. Έχοντας ζήσει όλες τις μεγάλες κοινωνικές αλλαγές που επέφερε το απαρτχάιντ  μέχρι τη σταδιακή  κατάργησή του το 1991  κατάφερε να διατηρήσει και να διατηρηθεί ο ίδιος ως Έλληνας μέσα στην ελληνική κοινότητα.

Το βιβλίο του «Τόποι και άνθρωποι», καθώς είναι το πρώτο, δείχνει να το χαίρεται και να το διασκεδάζει που το έγραψε. Δεν κρύβει τη χαρά του, όπως και δεν κρύβει την αποστολή, το στόχο της γραφής του: κανένας δρόμος δεν είναι εύκολα στρωτός, ή εξ ορισμού παράδεισος. Ούτε εκείνος που τον οδήγησε στην ξενιτιά, ούτε βέβαια, αυτός που τον έφερε να κινείται στα όρια της λογοτεχνίας και της αυτοβιογραφίας με επιτυχία. Ένα βιβλίο πόνημα τόσο για τους μετανάστες -Έλληνες που αναγκάζονται να αφήνουν την πατρίδα για μια καλύτερη ζωή, αλλά και για όλους εκείνους που θεωρούν, ότι  το να μεγαλουργήσεις στο εξωτερικό είναι κάτι δεδομένο και τελικά εύκολο.