Πέρασαν περίπου 8 χρόνια για να μιλήσουμε με τον Παναγιώτη Τινέλλη. Είχαμε πρωτοσυναντηθεί στο Εσπερινό Σχολείο της Μυτιλήνης για να μιλήσουμε με τον 40χρονο τότε με ολική τετραπληγία που πήγε να γραφτεί, να ξαναμπεί στη σχολική αίθουσα για να λάβει το απολυτήριό του. Σήμερα, συγκινεί τους πάντες, όχι μόνο γιατί ολοκλήρωσε το σχολείο, αλλά και γιατί ολοκλήρωσε και τις σπουδές του στην Κοινωνική Ανθρωπολογία και Ιστορία.

Ο ίδιος θέλησε να μοιραστεί μαζί μας την ευγνωμοσύνη που νιώθει για το Εσπερινό Λύκειο Μυτιλήνης:

«Ονομάζομαι Παναγιώτης Τινέλλης, είμαι 48 ετών, ζω μόνιμα στη Μυτιλήνη και ολοκλήρωσα το σχολείο στο εσπερινό λύκειο Μυτιλήνης από όπου είχα διακόψει τη μαθητική μου πορεία το 1989». Ηταν μόλις 15 ετών, ο Παναγιώτης Τινέλλης, όταν το τροχαίο ατύχημα, τον καθήλωσε σε αναπηρικό αμαξίδιο με σοβαρή τετραπληγία, βγάζοντάς τον έξω από τους ρυθμούς της καθημερινότητας, τις κοινωνικές δραστηριότητες και τις διάφορες ευκαιρίες που παρουσιάζονται σε κάθε έφηβο όσον αφορά την ζωή, το μέλλον και τους στόχους του.

«Μου πήρε πολλά χρόνια για να επανέλθω ώσπου το καλοκαίρι του 2014 βλέποντας ότι τόσο το εκπαιδευτικό σύστημα όσο και η κοινωνία είχαν ωριμάσει αρκετά για να μπορέσουν να αποδεχτούν και να υποδεχθούν στο χώρο τους ανθρώπους με κινητική αναπηρία.

Συνεπώς, αποφάσισα να γραφτώ στο εσπερινό σχολείο Μυτιλήνης με λυκειακές τάξεις προκειμένου να ολοκληρώσω αυτό το «μεταβατικό» στάδιο για να προχωρήσω στις σπουδές μου όχι μόνο για λόγους επαγγελματικής αποκατάστασης αλλά κυρίως για λόγους ισάξιας κοινωνικής αμοιβαιότητας και προσφοράς στον τόπο που ζω θέλοντας να είμαι ενεργός πολίτης ως μέλος της τοπικής κοινωνίας.»

Η πλούσια εμπειρία του στο σχολείο

«Η εμπειρία μου στα τέσσερα χρόνια φοίτησης στο εσπερινό λύκειο είναι πλούσια και προέκυψε μέσα από πολλούς παράγοντες, όπως για παράδειγμα μέσα από μια οικεία σχέση μεταξύ καθηγητών και μαθητών, μέσα από τις ιδιαίτερες σχέσεις που δημιουργήθηκαν μεταξύ μαθητών.

Μέσα από την πολύ ενδιαφέρον συνύπαρξη μαθητών διαφόρων ηλικιών, κοινωνικής τάξης και καταγωγής, καθώς επίσης και μέσα από την παραγωγική προσφορά ενός «πραγματικού» σχολείου όσον αφορά τον τρόπο διδασκαλίας, το περιεχόμενο μάθησης και εντέλει την γνώση που σου παρέχεται.

Όλοι αυτοί οι παράγοντες και άλλοι τόσοι όχι μόνο μου πρόσφεραν ένα δημιουργικό ενδιαφέρον για να συνεχίσω σε αυτό που λέμε δια βίου μάθησης αλλά κυρίως άνοιξαν διάπλατα τους ορίζοντες για την είσοδό μου στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Ουσιαστικά, το εσπερινό σχολείο ενθάρρυνε την επιθυμία μου να σπουδάσω το αντικείμενο που ήθελα. Μέχρι και την τελευταία στιγμή, οι καθηγητές μέσα από τον θεσμό του εσπερινού λυκείου, φρόντισαν να με προετοιμάσουν κατάλληλα, με το να μου παρέχουν επαρκή γνώση τόσο για να μπορέσω να σταθώ ισάξια στα μαθήματα που θα συναντούσα στο πανεπιστήμιο όσο και για μια ισότιμη είσοδο στο πανεπιστήμιο με μαθητές ημερήσιου σχολείου»

Ενδεικτικά, αναφέρει ένα παράδειγμα:

«Κατά την διάρκεια ημερών με βαρύ χειμώνα όπου αδυνατούσα να παρευρίσκομαι στο σχολείο για να παρακολουθήσω το μάθημα οι καθηγητές, με την σύμφωνη θέση του λυκειάρχη, προχώρησαν στην κατ’ οίκον διδασκαλία μου για όσο καιρό χρειάστηκε μέχρι να επιστρέψω στην τάξη.

Ένα δεύτερο παράδειγμα που θέλω να αναφέρω είναι ότι οι μαθητές, και πλέον φίλοι μεταξύ τους, εμπράκτως στήριζαν ο ένας τον άλλον προκειμένου να μην νιώθουν ότι υπάρχει μαθησιακό χάσμα μεταξύ τους ιδίως όταν ανάμεσά τους υπήρχε κάποιος αδύναμος μαθησιακά μαθητής.

Είναι σημαντικό επίσης να αναφέρω μέσα από την εμπειρία μου ότι οι πολύ ιδιαίτερες σχέσεις που δημιουργήθηκαν μέσα στο κλίμα του εσπερινού σχολείου παραμένουν ως εφόδιο στη ζωή μου γεγονός που αποδεικνύει ότι δεν ήταν περιττή η επιστροφή μου στο σχολείο και ούτε πήγαν χαμένα όλα αυτά τα χρόνια.

Αν θέλετε να το θέσω διαφορετικά, η απόφαση που πήρα να συνεχίσω την μαθησιακή μου πορεία στο εσπερινό σχολείο ήταν κυρίως μια απόφαση που μου πρόσφερε ευκαιρίες, αναγνώριση, αυτογνωσία και ενίσχυση της προσωπικότητάς μου.

Σήμερα, είμαι απόφοιτος πανεπιστημίου του τμήματος «κοινωνικής ανθρωπολογίας και ιστορίας», ένα αντικείμενο που ασχολείται με τις ιδιαιτερότητες και την οργάνωση του ανθρώπου, της κοινωνίας, των διάφορων πολιτισμικών ομάδων και πολυπολιτισμικών φαινομένων.

Ένα αντικείμενο, το οποίο μου προσέφερε πάρα πολλά όπως π.χ. ανάπτυξη κριτικής σκέψης και ικανότητα κατανόησης των ποικίλων αντιλήψεων και ζητημάτων που μας περιβάλλουν. Πρόκειται για ένα επιστημονικό αντικείμενο που με έχει γαλουχήσει πνευματικά ως κοινωνικό ανθρωπολόγο και ως συνειδητοποιημένο πολίτη γιατί η γνώση είναι τροφή και ως γνωστόν η «τροφή» είναι η πρώτη βιολογική ανάγκη του ανθρώπου.

Αυτά τα οφέλη δεν θα τα είχα αποκτήσει εάν δεν υπήρχε ο θεσμός του νυχτερινού σχολείου, τουλάχιστον ως υπόβαθρο, να προετοιμάσει κατάλληλα την συνέχεια της μαθησιακής μου πορείας. Πώς μπορεί να μην είναι ευγνώμων κανείς!»