Η μητέρα της φοιτήτριας ξέσπασε, όταν αντίκρισε τους κατηγορούμενους για τη δολοφονία της κόρης της, «Δολοφόνοι, εγώ θα σας πάρω τη ζωή, καταστρέψατε τη ζωή μας και τη ζωή του παιδιού μου και εγώ πρέπει να σας βλέπω. Δολοφόνοι», φώναξε η μητέρα της 21χρονης.

Δικηγόρος ενός εκ των δολοφόνων της Ελένης Τοπαλουδη είναι ο Θεόδωρος Μαντας, το πρώτο μέλημα του οποίου στη σημερινή δική ήταν να εξαιρέσει όλες τις γυναίκες από τους ενορκους, ενημερώνει η συνάδελφος, Μαρία Λούκα που κάνει λόγο για ξέπλυμα της τοξικης αρρενωποτητας με πρόσημο δήθεν προοδευτικής δικηγοριας.

Η Μαγδα Φυσσα βρίσκεται σήμερα στη δική για τη γυναικοκτονια της Ελένης Τοπαλουδη εκφραζοντας τη συμπαράστασή της στους γονείς της.

Η υπόθεση που συγκλόνισε όλη την χώρα ξεκίνησε όταν το απόγευμα της 28ης Νοεμβρίου 2018 ένα ζευγάρι κατοίκων της περιοχής διαπίστωσε πως στην παραλία Φώκια στην Ρόδο επέπλεε το άψυχο σώμα μίας γυναίκας. Ο ιατροδικαστής αποφάνθηκε πως η νεαρή γυναίκα πριν βρεθεί στο νερό έχει χτυπηθεί άσχημα, επρόκειτο για εγκληματική ενέργεια.

H οικογένεια της φοιτήτριας ήρθε, για πρώτη φορά σήμερα, αντιμέτωπη με τους δύο κατηγορούμενους για ανθρωποκτονία και βιασμό, 20 και 21 χρονών, για τους οποίους ο πατέρας του θύματος ζητά να μην τύχουν καμίας επιείκειας δηλώνοντας πως αυτό που περιμένει από όλη την διαδικασία είναι να σταθεί η Δικαιοσύνη στο ύψος των περιστάσεων ώστε να μην ζήσει άλλη οικογένεια αυτό που ζει η δική του. «Ζητάμε το αυτονόητο. Να παραμείνουν ισόβια στην φυλακή. Ισόβιος είναι και ο δικός μας πόνος από την απώλεια της Ελένης μας».

Σημειώνεται ότι η εκδίκαση της υπόθεσης διεξάγεται στην Αθήνα, μετά από αίτημα του Εισαγγελέα Εφετών Δωδεκανήσου ο οποίος ζήτησε την μεταφορά της υπόθεσης για λόγους ασφαλείας και διασάλευσης της δημόσιας τάξης, σε περίπτωση που η δίκη διεξαγόταν στην Ρόδο. 

Η Μαρία Λούκα σημειώνει:

Η Ελένη Τοπαλούδη πριν δολοφονηθεί είχε βιαστεί, είχε πάει στο αστυνομικό τμήμα να κάνει καταγγελία αλλά την απέτρεψαν, όπως έχουν κάνει σε αρκετές παρόμοιες περιπτώσεις. Είναι ακριβώς αυτή η απαράδεκτη στάση της Αστυνομίας που έχει στηλιτευτεί πολλάκις αλλά εξακολουθεί να επαναλαμβάνεται, μια πάγια και ανέλπιστη συμμαχία με τους βιαστές και τους κακοποιητές. Αφού δε διώκονται και δεν τιμωρούνται, αισθάνονται ελεύθεροι να διαπράξουν νέα εγκλήματα. Ως εκ τούτου τα ποσοστά καταγγελιών παραμένουν εξαιρετικά χαμηλά λόγω της εγκαθιδρυμένης και εύλογης καχυποψίας που υπάρχει απέναντι στις αρχές. Η τοπική κοινωνία, όπως αποκαλύφθηκε, γνώριζε ότι πρόκειται για άτομα που επιδίδονται σε ακραία παραβιαστικές συμπεριφορές αλλά σιωπούσε. Μετά τη γυναικοκτονία της Ελένης, λύθηκαν τα φερμουάρ της γλώσσας, καθώς κι άλλες κοπέλες ομολόγησαν ότι είχαν παρενοχληθεί σεξουαλικά από τους δράστες.

Η κοινωνική κουλτούρα της αδράνειας που έχει διαπιστωθεί και σε άλλες περιπτώσεις γυναικοκτονιών με τη γειτονιά να ξέρει, να ακούει, να ψυλλιάζεται αλλά να μην αντιδρά, λειτουργεί ως προστατευτική ασπίδα για τους δράστες και εντείνει το αίσθημα απελπιστικής μοναξιάς των θυμάτων. Η δημόσια αμφισβήτηση της συμπεριφοράς του θύματος ως απόπειρα ενοχοποίησης του και σχετικοποίησης του εγκλήματος, έτσι όπως διατυπώθηκε όχι μόνο μέσα από τα βιτριολικά σχόλια στα social media αλλά και από δημοσίευμα του τοπικού τύπου που αναρωτιόταν αν η Ελένη είχε δεχτεί αρχικά να κάνει σεξ μαζί τους, συντελείται ακατάπαυστα και ανερυθρίαστα μετά από κάθε βιασμό και γυναικοκτονία. Θυμίζω μόνο το αλησμόνητο «τη σκότωσε γιατί τον απατούσε» που διέτρεξε ως σούπερ τη μετάδοση της είδησης της γυναικοκτονίας στο Ηράκλειο το Δεκέμβρη. Και μάλιστα στη δημόσια τηλεόραση όχι σε κάποιο παρακμιακό περιφερειακό κανάλι.

Tέλος, η προσπάθεια να πέσουν στα μαλακά οι δράστες. Όσο πιο ισχυροί είναι, τόσο περισσότερο στα μαλακά προσπαθούν να τους ρίξουν. Είδαμε από την αρχή μια επιχείρηση διαχωρισμού των δραστών με βάση την εθνικότητα τους, στον « Έλληνα – παιδί της καλής οικογένειας που παρασύρθηκε»  και στον «Αλβανό που έφταιγε». Την κατέρριψαν τα στοιχεία.

Τη σκυτάλη πήρε η ψυχιατρικοποίηση, καθώς ένας εκ των δραστών με τη συνδρομή του περιβάλλοντος του επικαλείται ψυχολογικά προβλήματα. Η ψυχιατρικοποίηση είναι ένας μηχανισμός που ενεργοποιείται σε υποθέσεις ενδοοικογενειακής και έμφυλης βίας, αφενός γιατί επισείει μια ηπιότερη ποινική μεταχείριση και αφετέρου γιατί σκεπάζει το πατριαρχικό υπόβαθρο, στο οποίο εδράζονται αυτές οι ενέργειες.

Έτσι, ανεύθυνα, αδόκητα και πρόχειρα διαιωνίζεται ο στιγματισμός της ψυχικής ασθένειας και συσκοτίζεται η πραγματική ρίζα του προβλήματος. Η τοξική αρρενωπότητα, παρότι πληγώνει, περιορίζει και δολοφονεί, αποτελεί το βασικό θεμέλιο της αρχιστεκτονικής της εθνοπατριαρχίας. 

Για αυτούς, ενδεχομένως και για πολλούς περισσότερους λόγους, η γυναικοκτονία της Ελένης επέδρασε σημαντικά στο σύγχρονο ριζοσπαστικό φεμινιστικό κίνημα που είδε στο πρόσωπο της ένα οικείο βίωμα. Η Ελένη πενθήθηκε σα να την ξέραμε, σα να ήταν ένας δικός μας άνθρωπος, γιατί όλες έχουμε βιώσει κάποιου είδους παραβίαση των ορίων μας, έχουμε ντραπεί, έχουμε φοβηθεί, έχουμε απειληθεί και κάθε φορά που μια θηλυκότητα δολοφονείται, η ουλή που σχηματίζει η ενσώματη συλλογική εμπειρία της βίας, αιμορραγεί ξανά. Πριν ένα χρόνο, στη δίνη του συλλογικού πένθους, φωνάζαμε «καμία άλλη δολοφονημένη».