Συνέντευξη με τον Μάριο Μάζαρη, ένα πλάσμα φωτεινό, όσο και φωτισμένο εκπαιδευτικό, μα και έναν πολλά υποσχόμενο συγγραφέα, του οποίου τα ξεχωριστά παιδικά βιβλία έχουν αγαπηθεί πολύ!

• Μάριε, από πότε άρχισες να γράφεις;

Νομίζω από τα 14-15, είναι το πιο παλιό που μπορώ να σκεφτώ το γράψιμο και η ανάγκη να μπουν στο χαρτί κάποιες σκέψεις, λέξεις. Τότε δεν υπήρχε στο μυαλό μου καμία σκέψη να εκδοθεί κάτι, ούτε η ματαιοδοξία να δω το όνομά μου τυπωμένο, όπως και τώρα. Συνηθίζω να λέω ότι δεν είχα ονειρευτεί να γράψω και ισχύει. Απλώς είναι μια μικρή μου φυσική πραγματικότητα.

• Τι ήταν αυτό που σε έκανε να γράψεις; Και να εκδόσεις τα γραφόμενα σου; Πες μας δύο λόγια για κάθε βιβλίο σου!

Η προσπάθεια να κατανοήσω τους ανθρώπους. Ήμουν πάντα κλειστός άνθρωπος και μοναχικό παιδί. Δεν είχα πολλούς φίλους, ίσως δεν είχα καν φίλους με την έννοια που δίνω τώρα στον όρο. Είχα όμως το μολύβι μου κι εκεί μπορούσα να φτιάχνω κόσμους φανταστικούς και να μιλάω κι εγώ μέσα τους. Μεγαλώνοντας βέβαια αυτό άλλαξε και μέσα από τα κείμενα μου δε με ενδιαφέρει να δημιουργήσω παραμύθια, αλλά να μεταφέρω ιστορίες αληθινές.

Έτσι, το πρώτο μου βιβλίο, «Η αγκαλιά που ψήλωνε», βασίζεται στην αληθινή ιστορία μιας μαθήτριας μου που γεννήθηκε με νανισμό και αποφάσισε να ψηλώσει, αλλά μέχρι τότε προσπαθούσε να κατανοήσει γιατί δε γεννήθηκε σαν όλα τα παιδιά και πώς αυτό το παρατηρούσαν οι γύρω της. Το δεύτερο βιβλίο, «Τα χρώματα έχουν πόλεμο», βασίζεται στην αληθινή ιστορία ενός παιδιού με προβλήματα όρασης που ζωγράφιζε ακατάπαυστα χωρίς να ξεχωρίζει καλά καλά τα χρώματα , ενώ το τρίτο, το «Καλώς ήρθες στον κόσμο που μπορείς», είναι ένα εγχειρίδιο με 52 δράσεις ψυχικής ενδυνάμωσης, ενσυναίσθησης και ανθεκτικότητας και απευθύνεται σε γονείς και δασκάλους, γεμάτο από δράσεις που εμπειρικά έχω ζήσει και δημιουργήσει μέσα στις τάξεις που δουλεύω όλα αυτά τα χρόνια.

• Πηγή έμπνευσης σου οι μαθητές σου! Πόσο όμορφο και συγκινητικό, μα και ουσιαστικό! Μίλησε μας γι αυτή την πηγή έμπνευσης!

Είναι σαν να χρειάζεται να μιλήσω για όσα χρόνια δουλεύω ως δάσκαλος σε δημοτικό σχολείο, δηλ 18! Είναι ένα τυχερό επάγγελμα, από την άποψη ότι έρχεσαι σε επαφή με μικρούς ανθρώπους, που ο καθένας κουβαλάει μια ιστορία. Μου δίνει πολλή δύναμη ότι έχω την ευκαιρία να ζω ανάμεσα σε παιδιά, να παρατηρώ τους χαρακτήρες τους, τα συναισθήματά τους, το πώς αντιδρούν και να βοηθάω με τον τρόπο μου να γνωρίσουν μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού τους ή έστω διαφορετική. Με βοηθάει να κατανοήσω τον εαυτό μου και η πορεία αυτή είναι γεμάτη μικρούς θησαυρούς που με άλλαξαν ως άνθρωπο.

• Ενημέρωσε μας για το σαιτ σου, το οποίο ήρθε αμέσως μετά την κυκλοφορία των πρώτων βιβλίων σου, αν θυμάμαι καλά! Τι ρόλο κατέχει στην καριέρα και στην ζωή σου;

Η αλήθεια είναι ότι τα πρώτα δυο παιδικά βιβλία τα είχα υπογράψει πριν ανοίξω τη σελίδα Schoolmarius στο instagram και δεν περίμενα ποτέ ότι θα εξελιχθεί έτσι, καθώς την άνοιξα καθαρά ως προσωπικό ιστολόγιο και αποθετήριο ιδεών από τις σχολικές δράσεις, σαν ημερολόγιο για να θυμάμαι όσα κάνουμε. Η πολύ μεγάλη όμως ανταπόκριση του κόσμου, η αγκαλιά γύρω απ’ όσα ζούμε στην τάξη, αυτό το μικρό παράθυρο που παίρνουν κλέφτες ματιές με ξάφνιασε και ακόμα με ξαφνιάζει. Σίγουρα είναι κάτι που με συγκινεί απίστευτα , αν και θεωρώ ότι θα κάνει έναν κύκλο και θα κλείσει κάποια στιγμή, με την έννοια ότι σαν άνθρωπος που στηρίζω το χειροποίητο και δια ζώσης αίσθημα, το ηλεκτρονικό θεωρώ ότι όταν τραβάει σε μάκρος χάνει την χειροποίητη μαγεία του. Θα δείξει!

• Όλα έγιναν πολύ γρήγορα στην περίπτωση σου! Το είχες φανταστεί να συμβαίνει όλο αυτό;

Εξαρτάται για τι συζητάμε. Γιατί ο τρόπος που δουλεύω ήταν ίδιος πάντα όλα αυτά τα χρόνια, απλώς δεν είχα σκεφτεί να φτιάξω ένα κανάλι να διοχετεύω δημόσια ιδέες μου. Τώρα που το έκανα έφτασα 40 χρόνων, επομένως αυτό που βλέπει κάποιος γονέας ή εκπαιδευτικός ή τίποτα από τα δυο, συνοψίζει και την ωριμότητα των χρόνων, την τριβή με το επάγγελμα, το ότι ξέρω καλά τα προτερήματα και τα ελαττώματα μου. Το κομμάτι των βιβλίων είχε όντως πολύ γρήγορη επιτυχία, αλλά και πάλι, όταν γράφεις από τα 14, έχεις μια τριβή μέσα στα χρόνια. Επομένως ναι και όχι. Έχω δουλέψει πολύ μέσα στα χρόνια και δε νιώθω κάτι γρήγορο, απλώς ότι τώρα ήταν η στιγμή του.

• Γνώρισε μας τα επόμενα βήματα σου!

Προτεραιότητα είναι πάντα η τάξη και το σχολείο και τα υπόλοιπα υπό συζήτηση! Δε θέλω να νιώθω ποτέ δεδομένος ή δεσμευμένος με κάτι, επομένως θα συνεχίσω να γράφω βιβλία, αν και εφόσον νιώθω ότι έχει νόημα να τυπωθεί κάτι στο χαρτί και συγκίνηση να γίνει βιβλίο χειροπιαστό. Θα συνεχίσω να μοιράζομαι σκέψεις και εικόνες διαδικτυακά, αν και εφόσον δε με αλλοιώνουν ως άνθρωπο και δε με πιέζουν χρονικά. Η βάση μου είναι ο Μάριος που μπαίνει σε μια τάξη και μαζί με τα παιδιά χτίζουν κάτι. Αυτό βάζω πάντα ως στόχο μου.

Ευχαριστώ πολύ για την συνέντευξη μας!
Καλή συνέχεια να έχεις, που έχω λόγους να πιστεύω ότι, θα την έχεις!

Ευχαριστώ ιδιαιτέρως για την τιμή, να είμαστε όλοι καλά, να μοιραζόμαστε στιγμές και όμορφες σκέψεις.

Σύντομο βιογραφικό :

Ονομάζομαι Ιωάννης-Μάριος Μάζαρης. Το Ιωάννης το αναφέρω σπάνια, γιατί κάποτε επιλέγεις ένα μόνο όνομα να σε εκπροσωπεί. Γεννήθηκα στον Πειραιά κι εκεί μεγαλώνω μέχρι σήμερα. Το πόσο χρόνων είμαι δεν έχει σημασία, γιατί δε θυμάμαι να μεγάλωσα πολύ απ’ όταν ήμουν παιδί. Κάποτε ήθελα να γίνω αστροναύτης, τελικά ο Μάριος έγινε δάσκαλος. Δουλεύω σε δημοτικά σχολεία, τόσα χρόνια, όσα αρκούν να ξεχάσω ότι δουλεύω και να λέω ότι ζω μέρος της ζωής μου στις τάξεις. Αγαπώ τις ιστορίες και όχι τα παραμύθια. Γιατί οι ιστορίες είναι αλήθειες ανθρώπων γύρω μου και αγαπώ τις αλήθειες παραπάνω από τα παραμύθια. Μια αλήθεια είναι ότι ο Ιωάννης έγινε αστροναύτης και εξερευνά νέους πλανήτες, ενώ εγώ, ο Μάριος, είμαι ανάμεσα στα παιδιά και εξερευνώ νέους κόσμους. Καλώς ήρθες στις ανακαλύψεις μου.

*Η Αθανασία Δαφιώτου είναι δημοσιογράφος,συγγραφέας,θεατρολόγος