ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΤΑ ΠΑΝΤΑ! ΑΠΟ ΤΟ Α ΩΣ ΤΟ Ω… Ένα εξαιρετικό βιβλίο για παιδιά από 2-6 ετών, από τις εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ. ‘’Θέλω ίσον μπορώ’’, λέγαμε και καλό είναι να το λέμε και στα παιδιά μας! Τούτο το βιβλίο τους το λέει με τον τρόπο της Τζέσι Φόρντ, που έγραψε και εικονογράφησε το βιβλίο. Η μετάφραση είναι της Δέσποινας Δανιήλ. Είναι μέρος μιας σειράς βιβλίων, που βοηθούν τα παιδιά να πάρουν γνώσεις με ευχάριστο τρόπο! Μιλά για τις δυνατότητες με τις οποίες είναι γεμάτος ο κόσμος! Για τα επαγγέλματα με τα γράμματα της αλφαβήτα, από το Α ως το Ω!
Περιγραφή: Ένας ολόκληρος κόσμος δυνατοτήτων
ανοίγεται για μικρά παιδιά με μεγάλα όνειρα.
Από τον Αστρονόμο ως τον Ωκεανολόγο,
και όχι μόνο, μέσα από την εξοικείωση
με την αλφαβήτα τα παιδιά μπορούν
να γνωρίσουν το επάγγελμα
που ίσως τους ταιριάζει.
Ενθαρρύνετέ τα να φτάσουν ψηλά
και να πιστέψουν ότι μπορούν
να γίνουν τα πάντα, αρκεί
να το θελήσουν!

ΧΑΙΡΟΜΑΙ-ΖΗΛΕΥΩ-ΘΥΜΩΝΩ Τα συναισθήματα του Μάνου, του υπέροχου μονόκερου της Chien Chow Chine Aurélie, μετάφραση Χριστίνα Λεβέντη. Τρία υπέροχα μικρά βιβλία, μιας μικρής σειράς, για μικρά παιδιά! Για παιδιά από 3 ετών, κάθε ένα περιέχει μια περιπέτεια, μία άσκηση σχετική με το θέμα του κάθε βιβλίου! Κυκλοφορούν από τις εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ. Μου άρεσαν και τα τρία πολύ και σας τα προτείνω! Δίνουν λύσεις!
Περιγραφή: Ο Μάνος είναι ένας μικρός μονόκερος, ίδιος με τους υπόλοιπους. Ή περίπου ίδιος…
Η χαίτη του είναι ουράνιο τόξο που αλλάζει χρώματα ανάλογα με το τι αισθάνεται!
Σε κάθε βιβλίο, ο Μάνος νιώθει το συναίσθημα του τίτλου και ζει τα αποτελέσματα αυτού του συναισθήματος.
Τρία μικρά βιβλία που προσφέρουν μια περιπέτεια του Μάνου συν μια άσκηση αναπνοής, εύκολη για μικρά παιδιά, ώστε τα παιδιά να μάθουν να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους!

Ο ΤΙΛΟΥ το μπλέ λυκάκι, μια σειρά για μικρά παιδιά, τα θέλω και τα δεν θέλω τους! Των Ντανιέλ Πικουλί και Φρεντερίκ Πιγιό, σε μετάφραση της Εύης Γεροκώστα, από τις εκδόσεις susaeta. Μα τι ωραία που είναι αυτά τα μικρά βιβλία! Με τα φουσκωτά τους εξώφυλλα με αφρολέξ, που χαίρεσαι να τα κρατάς και να τα ξεφυλλίζεις!
Ενδεικτικά σας δίνω την περιγραφή του βιβλίου «Ο Τιλού δεν θέλει να μοιράζεται»: Η Κορίνα πηγαίνει στο σπίτι του Τιλού για να παίξουν. Εκείνος όμως δεν θέλει να μοιραστεί τα παιχνίδια του! Ούτε την μπάλα του της δίνει ούτε τη γυάλινη σφαίρα του ούτε το τρενάκι του. Κι αν του τα σπάσει;
Αναφέρω τους τίτλους της σειράς: Ο Τιλού, δεν θέλει να μοιράζεται! Ο Τιλού, δεν θέλει να θυμώνει! Ο Τιλού, δεν θέλει να κοιμηθεί! Ο Τιλού, μαθαίνει το γιογιό! Ο Τιλού, λέει συνέχεια ΟΧΙ! Ο Τιλού, φοβάται το σκοτάδι! Ο Τιλού, πηγαίνει στο σχολείο! Ο Τιλού, πηγαίνει στον γιατρό!

‘’ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ’’ Οδηγός για γονείς και εκπαιδευτικούς. Πώς να μιλήσουμε στα παιδιά για τα προσωπικά όρια, τον σεβασμό και τη συναίνεση. Ένα βιβλίο της Δρ. Elizabeth Schroeder, σε μετάφραση της Καλλιόπης Εμμανουηλίδου, από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ. Ένα βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε και καλά θα κάνουμε να το γνωρίσουμε, να το διαβάσουμε, όλοι οι γονείς και όλοι οι εκπαιδευτικοί! Είναι δε διαθέσιμο και σε e-book. Αναζητήστε το! Το οφείλετε στο παιδί σας! Όπως οφείλετε, να έχετε μαζί του ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας! Όπως οφείλετε, να πιστέψτε το παιδί σας! Μάθετε στα παιδιά σας χρυσούς κανόνες, όπως «Να φέρεσαι στους άλλους έτσι όπως θα ήθελες να σου φέρονται κι αυτοί». Καλλιεργήστε τους την ενσυναίσθηση! Μάθετε το παιδί σας να λέει «όχι»!
Σας παραπέμπω στη συνέχεια στην περιγραφή του βιβλίου: Ένα από τα πιο σημαντικά θέματα που έχει να συζητήσει κανείς με το παιδί του είναι αυτό των ορίων και της συναίνεσης. Χωρίς αμφιβολία, και μόνο η ιδέα ότι θα μπορούσε κάποιος να το εκμεταλλευτεί σεξουαλικά προκαλεί εφιάλτες. Πολλοί γονείς αναρωτιούνται: «Γιατί πρέπει να μιλήσω γι’ αυτό το θέμα με το παιδί μου; Δεν μπορώ απλώς να το κρατήσω αθώο για λίγο ακόμη;». Η απάντηση της δρα Elizabeth Schroeder είναι σαφής: «Ένα παιδί δεν το κρατάμε αθώο με το να μην του μιλάμε. Αν αποφύγουμε τα δύσκολα θέματα, όπως το να ξέρει τι να κάνει όταν κάποιος το κάνει να νιώσει άβολα, στην πραγματικότητα αυτό θέτει το παιδί σε υψηλότερο κίνδυνο για σεξουαλική κακοποίηση». Στον διαφωτιστικό αυτό οδηγό η δρ Elizabeth Schroeder: Μοιράζεται με τους αναγνώστες μερικές από τις πιο συνηθισμένες ερωτήσεις και προβληματισμούς που έχει ακού¬σει όλα αυτά τα χρόνια από γονείς για το πώς να συζητάνε με τα παιδιά τους για το θέμα των ορίων και της συναίνεσης. Βοηθάει τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς να νιώσουν πιο άνετα μιλώντας με το παιδί και προσφέρει προτάσεις για το τι μπορούν να κάνουν όταν νιώθουν άβολα, κάτι που είναι φυσιολογικό. Δίνει τρόπους με τους οποίους μπορεί κανείς να βοηθήσει το παιδί του να θέσει όρια χωρίς να νιώθει ντροπή για το σώμα του. Σε πολλά σημεία του βιβλίου υπάρχουν υπενθυμίσεις για τη σημασία τού να εφαρμόζει και ο ίδιος ο γονιός ή ο εκπαιδευτικός αυτά που διδάσκει. Αν θέλει κανείς τα παιδιά του να μπορούν να σέβονται τα όρια των άλλων, θα χρειαστεί να σέβεται και ο ίδιος τα δικά τους. Και θα πρέπει να είναι σίγουρος ότι οι άλλοι άνθρωποι που βρίσκονται στη ζωή του παιδιού ενισχύουν τα ίδια σημαντικά μαθήματα, ώστε αυτά που μαθαίνει το παιδί να τηρούνται στην πράξη όσο πιο πολύ γίνεται. Μια πρώτη γεύση από το περιεχόμενο: Ένα κοινό λάθος που κάνουν οι γονείς με τα μικρότερα παιδιά είναι να ξεχνάνε ότι είναι παιδιά. Τα παιδιά δεν μπορούν πάντα να επεξεργαστούν τις πληροφορίες με τον ίδιο τρόπο που το κάνουν οι έφηβοι και οι ενήλικες […].Ας δώσουμε τον ορισμό μερικών εννοιών:
Όριο: Το όριο είναι μια διαχωριστική γραμμή. Αν κλείσεις μια πόρτα επειδή θέλεις την ιδιωτικότητά σου, αυτό είναι ένα όριο. Αν κάποιος θέλει να μπει, πρέπει πρώτα να χτυπήσει την πόρτα και μετά έχεις το δικαίωμα να πεις: «Έλα» ή: «Θα ήθελα να μείνω μόνος/η αυτή τη στιγμή». Το όριο επίσης έχει να κάνει με το πώς θέλεις ή δεν θέλεις να σε ακουμπάνε. Μπορεί μερικές μέρες να θέλεις μια αγκαλιά, αλλά άλλες μέρες να μη θέλεις. Έχεις το δικαίωμα να πεις αν και πότε θέλεις μια αγκαλιά ή κάποιο άλλο είδος αγγίγματος. Και επειδή χτες δεν είχες πρόβλημα με την αγκαλιά, αυτό δεν σημαί¬νει ότι χρειάζεται να αγκαλιάζεις κάποιον σήμερα. Εσύ αποφασίζεις κάθε φορά. Συναίνεση: Όταν δίνεις τη συναίνεσή σου, αυτό σημαίνει ότι δίνεις την άδεια στον άλλο να κάνει κάτι. Αν πεις σε έναν φίλο σου ότι θέλεις να τον αγκαλιάσεις και αυτός πει: «Δεν θέλω αγκαλιά», δεν έχεις τη συναίνεσή του. Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να τον αγκαλιάσεις. Αν έχεις την πόρτα σου κλειστή και κάποιος σου χτυπήσει, θα πρέπει να περιμένει μέχρι να σε ακούσει να πεις: «Πέρνα». Αν δεν το πεις, τότε δεν έχει τη συναίνεση ή την άδειά σου να μπει. Σεβασμός: Όταν σεβόμαστε κάποιον, σημαίνει ότι νοιαζόμαστε γι’ αυτόν και θέλουμε να τον ακούσουμε. Σεβασμός είναι όταν κάποιος λέει: «Δεν θέλω αγκαλιά» και εσύ τον ακούς. Όταν κάποιος δεν σέβεται τις επιθυμίες σου, τότε δεν σέβεται εσένα και αυτό δεν σε κάνει να νιώθεις καλά. Αν θέλεις να σε σέβο¬νται οι άλλοι, πρέπει να τους σέβεσαι κι εσύ. Αν τα όριά σου δεν τα σέβεται κάποιος, ακόμα και αν είναι ενήλικας, χρειάζεται να το πεις αμέσως σε έναν ενήλικα της εμπιστοσύνης σου.

*Η Δρ. Αθανασία Δαφιώτη είναι Δημοσιογράφος-Θεατρολόγος