Πολλά ΜΜΕ και κυρίως τα αμερικανικά, μετέδωσαν μια στρεβλή εικόνα των χθεσινών συνομιλιών, μεταξύ του αντιπροέδρου των ΗΠΑ Μάικ Πενς και του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Δεν ήταν σε καμία περίπτωση διαπραγμάτευση, ήταν απλώς μια «παράσταση», ένα show για τα media, με σκοπό να κοπάσουν οι επικρίσεις για την απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ να αποσύρει τα στρατεύματα των ΗΠΑ, από τη βορειοανατολική Συρία.

Το δήθεν παζάρι Ουάσιγκτον – Άγκυρας δεν άλλαξε το απώτερο σχέδιο τύπου «win-win-win-win» Win4 ή τα πραγματικά γεγονότα.

Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι ότι ο στρατός του Άσαντ αντικαθιστά τους Κούρδους μαχητές των μονάδων Προστασίας του λαού (YPG) στα σύνορα με την Τουρκία και οι δυνάμεις των YPG, που περιλαμβάνονταν στις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF)θα καταργηθούν μαζί τους και θα ενσωματωθούν στον κυβερνητικό στρατό της Συρίας.

Αυτές οι κινήσεις επαρκούν για να δώσουν στην Τουρκία τις εγγυήσεις ασφάλειας που ήθελε και για να αποτρέψουν οποιαδήποτε περαιτέρω τουρκική εισβολή, προβλέπουν τα ΜΜΕ με τους «New York Times» να γράφουν για «Εκεχειρία του Τραμπ που διασφαλίζει τα κέρδη της Τουρκίας στη Συρία».

Όπως αναφέρει το ρεπορτάζ τους «στρατιωτικοί αξιωματούχοι δήλωσαν ότι έχουν τρομάξει από το γεγονός ότι η συμφωνία επέτρεψε ουσιαστικά στην Τουρκία να προσαρτήσει τμήμα της Συρίας, να εκτοπίσει δεκάδες χιλιάδες Κούρδους κατοίκους και να σβήσει χρόνια κερδών που αποκόμισαν στον πόλεμο εναντίον του Ισλαμικού Κράτους».

Οι ΗΠΑ, όμως, δεν μπορούν «να επιτρέψουν στην Τουρκία να προσαρτήσει ένα τμήμα της Συρίας» κυρίως επειδή οι ΗΠΑ δεν κατέχουν τη Συρία.

Και ένας ολόκληρος κόσμος λανθασμένα πιστεύει πως η συμφωνία μεταξύ Αμερικανών και Τούρκων έχει την εξουσία ή τη νομιμοποίηση να επιτρέψει στην Τουρκία να προσαρτήσει τμήματα της Συρίας.

Η Τουρκία συνεπώς δεν θα «αποκτήσει νέο έδαφος». Δεν θα υπάρξει «τουρκικός διάδρομος ασφαλείας».

Οι Κούρδοι πολίτες στις περιοχές του Κομπάνι, της Ρας Αλ Άϊν και του Καμισλί δεν θα πάνε αλλού, εκεί θα μείνουν. Οι Τούρκοι δεν θα αγγίξουν τις κουρδικές περιοχές επειδή είτε είναι, είτε σύντομα θα είναι υπό τον έλεγχο της συριακής κυβέρνησης και του στρατού της.

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Τσαβούσογλου μολονότι δήλωσε ότι πήρε αυτό που ήθελε για τη χώρα του, επιβεβαίωσε ότι η Άγκυρα συμφωνεί με τις κινήσεις της κυβέρνησης της Δαμασκού: «Η Ρωσία υποσχέθηκε ότι το PKK ή το YPG δεν θα βρίσκονται στην άλλη πλευρά των συνόρων» είπε ο Τσαβούσογλου σε συνέντευξή του στο «BBC».

«Αν η Ρωσία, συνοδευόμενη από το συριακό στρατό, μετακινήσει τους άνδρες των YPG από την περιοχή, δεν θα αντιταχθούμε σε αυτό» σημείωσε.

Για τους περισσότερους Σύρους αντικαθεστωτικούς, αυτή ήταν η πιο εύκολη μάχη που κέρδισε ο Άσαντ από την έναρξη του πολέμου και την οφείλει στους Τούρκους.

Και για άλλους πάλι εκτός Συρίας, αυτές οι κινήσεις έχουν σχεδιαστεί εκ των προτέρων.

Η τουρκική εισβολή στη βορειοανατολική Συρία σχεδιάστηκε για να δώσει στον Τραμπ ένα λόγο να αποσύρει τα στρατεύματα των ΗΠΑ. Σχεδιάστηκε για να ωθήσει τις κουρδικές δυνάμεις να συνθηκολογήσουν και να υποταχθούν τελικά στη συριακή κυβέρνηση.

Στο έντονο παρασκήνιο που προηγήθηκε της τουρκικής εισβολής, η Ρωσία φαίνεται πως είχε ήδη οργανώσει την αντικατάσταση των κουρδικών δυνάμεων με συριακά κυβερνητικά στρατεύματα κι είχε συντονίσει τις κινήσεις του συριακού στρατού με το στρατό των ΗΠΑ.

Η Τουρκία συμφώνησε ότι ο έλεγχος της κυβέρνησης της Συρίας θα αρκούσε για να μετριάσει την ανησυχία της για νέο κουρδικό αντάρτικο και ένα νεοσύστατο κουρδικό κράτος στα σύνορα, τη Ροζάβα. Οποιαδήποτε περαιτέρω τουρκική εισβολή στη Συρία είναι συνεπώς περιττή.

Με αυτόν τον τρόπο η Τουρκία είναι απαλλαγμένη από μια κουρδική απειλή. Η Συρία επανακτά την επικράτειά της, στο μεγαλύτερο μέρος της, επειδή υπάρχει ακόμη το Ιντλίμπ, αλλά και το Αφρίν.

Οι ΗΠΑ μπορούν να φύγουν, χωρίς περαιτέρω προβλήματα. Η Ρωσία και το Ιράν διατηρούν το ρόλο τους στη Συρία και οι Κούρδοι μένουν στα σπίτια τους.

Αν τα δεχτούμε όλα τα παραπάνω, τότε η «κατάπαυση του πυρός» και η απόσυρση των ένοπλων κουρδικών ομάδων από τα σύνορα, που ανακοινώθηκε μετά τη συνάντηση του Πενς με τον Ερντογάν, είχε ήδη αποφασιστεί, πολύ πιο πριν, από την απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων, από τη βόρεια Συρία.

Χιλιάδες μίλια μακριά Ρεπουμπλικάνοι και Δημοκρατικοί μπορεί να τσακώνονται ακόμη για την απόσυρση των στρατευμάτων, ωστόσο, είναι σχεδόν βέβαιο ότι αυτή η ετερόκλητη και συγκυριακή συμμαχία θα κρατηθεί από τον ίδιο τον Τραμπ για να πετύχει το σχέδιο Win4.- Και οι 4 κερδίζουν-(Τραμπ-Ερντογάν-Πούτιν-Άσαντ) ρωσικής ως φαίνεται κοπής.

Ο Ερντογάν σύντομα θα ταξιδέψει στη Ρωσία για να συζητήσει τα επόμενα βήματα και το πιθανότερο είναι πως θα εξετάσει με τον Πούτιν τον τρόπο παράδοσης του Ιντλίμπ που ελέγχεται από τζιχαντιστές, που προσβλέπουν στην Άγκυρα.

Αυτό το βήμα, όπως γράφει ο Στίβεν Γουόλτ, μπορεί να απαιτήσει σύνοδο κορυφής μεταξύ του Άσαντ και του Ερντογάν, που θα διευκολύνουν ή θα πιέσουν να γίνει, η Ρωσία και το Ιράν.

Κανείς όμως δεν υπολογίζει σε αυτό το σενάριο τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους που θα έχουν την ευκαιρία να ανασυνταχθούν τους αμέσως επόμενους μήνες.

Στην Ευρώπη, οι σύμμαχοι των ΗΠΑ είναι εξαγριωμένοι από την απροκάλυπτη κυνικότητα του Τραμπ ότι οι «Αμερικανοί δεν πρέπει να ανησυχούν γιατί οι εξτρεμιστές του ISIS πρόκειται να διαφύγουν στην Ευρώπη» και δεν πρόκειται να προσχωρήσουν σε ένα νέο συνασπισμό δυνάμεων, όπως αυτόν που οργανώθηκε από τον Ομπάμα όταν αρχίσουν οι τζιχαντιστές να καταλαμβάνουν και πάλι τμήματα του Ιράκ και της Συρίας.

Ποιος θα ακολουθήσει τον Ντόναλντ Τραμπ αν ζητήσει βοήθεια;

Σίγουρα, όχι, οι Κούρδοι της Συρίας.

Ποιος εμπιστεύεται τον Ερντογάν να πολεμήσει αυτούς που στήριξε και όπλισε;

Κοντολογίς, αφού συμφώνησαν μεταξύ τους οι λύκοι να φυλάνε τα πρόβατα, μόνο για κατάπαυση του πυρός και ειρήνη δεν μπορούμε να μιλάμε σήμερα στη Μέση Ανατολή.