Η νέα γενιά «ηρώων» και «αγίων», που κατασκευάζει η Δύση, σαφώς αποτυγχάνει να εντυπωσιάσει τον κόσμο, παρόλο που παρελάσει τακτικά στις τηλεοπτικές οθόνες εκατομμυρίων σπιτιών. Ο Χουάν Γκουαϊδό (Juan Guaido) και ο Τζόσουα Γουόνγκ (Joshua Wong) μπορεί να είναι τόσο δεξιοί, όσο ήταν και η Μητέρα Τερέζα, αλλά δεν έχουν αντίστοιχη αξιοπιστία και απήχηση.

Ένας από τους μεγαλύτερους επικριτές της Μητέρας Τερέζα ήταν ο Αγγλοαμερικανός συγγραφέας και αρθρογράφος Κρίστοφερ Χίτσενς, ο οποίος έγραψε γι ‘αυτήν, ειλικρινά και ανοιχτά: «Αυτό μας γυρίζει πίσω στη μεσαιωνική διαφθορά της εκκλησίας, η οποία πωλούσε εκδούλευση και συγχώρεση στους πλούσιους ενώ φοβέριζε με την κόλαση και κήρυττε την υπομονή στους φτωχούς για τα δεινά τους. Η μητέρα Τερέζα δεν ήταν φίλη των φτωχών. Ήταν φίλη της φτώχειας. Έλεγε ότι ο πόνος ήταν ένα δώρο από τον Θεό. Πέρασε όλη της τη ζωή της μαχόμενη τη μόνη γνωστή θεραπεία για τη φτώχεια, τη χειραφέτηση των γυναικών και την αποδέσμευσή τους από τον κανόνα της υποχρεωτικής αναπαραγωγής».

Γνωστή αντικομμουνίστρια που μισούσε τους Σέρβους λέγεται και γράφτηκε ότι ζήτησε από τον Μπιλ Κλίντον τον βομβαρδισμό του Βελιγραδίου, αλλά ως εκ θαύματος, όλα τα αρχεία που την ανέφεραν εξαφανίστηκαν, μετά.

Η Δύση παράγει επίσης συνεχώς «κακούς» και «σκιάχτρα»: τους Σοβιετικούς και Κινέζους κομμουνιστές, τους αντιιμπεριαλιστές της Λατινικής Αμερικής, τους πατριώτες της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής, καθώς και τους ηγέτες της Ασίας που ζητούν την ανεξαρτησία.

Στον αντίποδα παράγει «ήρωες» και «αγίους»: θρησκευτικούς ηγέτες, «ηγέτες της αντιπολίτευσης που αγαπούν την ελευθερία», «καλοπροαίρετους μονάρχες που κοσμούν τους λαούς τους», καθώς προεδρικούς (και επομένως «δημοκρατικούς») ηγέτες, μολονότι σφετερίζονται ή κατέλαβαν με πραξικόπημα την εξουσία .

Σχεδόν με θαυμαστή υπακοή, όλα αυτά τα λαμπρά άτομα κάνουν και λένε ακριβώς αυτό που περιμένει από αυτούς στο Λονδίνο, το Παρίσι και η Ουάσινγκτον.

Ποτέ επίσης δεν αποτυγχάνουν να εντυπωσιάσουν τα δυτικά μέσα μαζικής ενημέρωσης και το κοινό τους ή να κάνουν κάποιο σοβαρό λάθος. Σαν ένα αόρατο χέρι να έγραψε το σενάριο της διαδρομής τους προς τη δόξα.

Υπήρξαν εκατοντάδες από αυτούς, αλλά οι σημαντικότεροι είναι γνωστοί σε ολόκληρο τον κόσμο: όπως ο Δαλάι Λάμα, η Μητέρα Τερέζα, ο Βάσλαβ Χάβελ, ο Πάπας Ιωάννης-Παύλος ο δεύτερος, ο βασιλιάς της Ταϊλάνδης Bhumibol …και ο κατάλογος συνεχίζεται.

Σχεδόν όλοι οι μεγάλοι «άγιοι» που κατασκευάστηκαν από τη Δύση, ήταν πολεμιστές του Ψυχρού Πολέμου. Όλοι ήταν στενά συνδεδεμένοι με τον δυτικό ιμπεριαλισμό και τη νέα αποικιοκρατία. Θα ήταν εύκολο να εκτεθούν ή να δυσφημιστούν, αλλά πάλι ως εκ «θαύματος» σχεδόν κανείς δεν τόλμησε ποτέ να το πράξει, διότι αυτό θα σήμαινε άμεση σύγκρουση με τους επικεφαλής προπαγανδιστές της Δύσης και τους τοπικούς λακέδες τους.

Όμως η νέα φουρνιά «ηρώων» και «αγίων»  δεν είναι τόσο επιτυχημένη όπως η προηγούμενη σοδειά. Οι «άγιοι» του παρελθόντος ήταν τα αριστουργήματα των προπαγανδιστών. Ήταν ιδεολογικά σχεδόν «αλεξίσφαιροι».

Οι νέοι είναι συχνά φθηνές απομιμήσεις τους ή κακέκτυπα.

Δύο από τα τελευταία προϊόντα τέτοιου τύπου είναι ο Joshua Wong του Χονγκ Κονγκ και ο Juan Guaido της Βενεζουέλας. Και οι δύο είναι νέοι, εγωκεντρικοί, επιθετικοί και απογοητευμένοι. Και οι δύο εκπαιδεύονται από τη Δύση στην τέχνη της ανατροπής, που ορίζεται τελευταία ως «αλλαγή καθεστώτος».

Ο πρώτος περιγράφεται στη Δύση από τα ΜΜΕ, ως δυναμικός ηγέτης υπέρμαχος της δημοκρατίας και ο άλλος ως προσωρινός καίτοι αυτοανακηρυγμένος πρόεδρος.

Και οι δύο άτομα είναι αξιόπιστοι μόνο αν το φιλοθεάμον κοινό θέλει να είναι. Εάν δεν συμβεί αυτό, είναι πολύ εύκολο να βρεθούν σφάλματα στη «λογική» των επιχειρημάτων τους. Είναι πραγματικά επίσης εύκολο να γελάσει κάποιος με τα προγράμματα και τα οράματά τους.

Ο Τζόσουα Γουόνγκ, ο «φιλοδημοκρατικός ηγέτης» του Χονγκ Κονγκ, είναι σαφώς ένα δυτικό «φρούτο» νέας γενιάς, χωρίς καμία κατανόηση ή γνώση της παγκόσμιας πολιτικής και χωρίς μια βαθιά φιλοσοφική ατζέντα ή θεωρία ως υπόβαθρο.

Ένας ευαγγελιστής φανατικός που εκπαιδεύτηκε σε μια ιδιωτική χριστιανική σχολή στο Kowloon και όπως διατείνεται «ανέπτυξε οργανωτικές και ρητορικές δεξιότητες μέσω της συμμετοχής τους σε εκκλησιαστικές ομάδες».

Κατά τη διάρκεια των πρώτων «κινημάτων διαμαρτυρίας» το 2014 (το Κίνημα Ομπρέλα), ήταν μόλις 17 ετών. Αλλά τα δυτικά ραντάρ έπιασαν αυτό το νεαρό, μπερδεμένο παιδί και το πρότειναν μάλιστα για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 2018 για τις «ειρηνικές προσπάθειες να φέρει πολιτική μεταρρύθμιση και να προστατεύσει την αυτονομία και τις ελευθερίες που εγγυάται στο Χονγκ Κονγκ η κινεζική και βρετανική κοινή δήλωση».

Έκτοτε, πετάει από τη μια δυτική πρωτεύουσα στην άλλη, καταγγέλλει τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, συλλέγοντας άνευ όρων στήριξη από παντού και προωθώντας παράξενες πολιτικές αντιλήψεις οι οποίες, εάν εφαρμοστούν, θα βλάψουν περαιτέρω τους κατοίκους του Χονγκ Κονγκ – μια πόλη που ήδη βρίσκεται πολύ πιο πίσω από την ηπειρωτική Κίνα, υπό την ηγεσία των διεφθαρμένων καπιταλιστικών ελίτ, που την ελέγχουν (ακριβώς λόγω της παλαιάς βρετανικής νομοθεσίας, η οποία εξακολουθεί να ισχύει βάσει της ρύθμισης «One Country Two Systems»).

Ο Γουόνγκ φωτογραφήθηκε μαζί με τα άκρως αμφιλεγόμενα για το ρόλο τους στη Συρία «Λευκά Κράνη», τον Σεπτέμβριο του 2019 στη γερμανική πρωτεύουσα του Βερολίνου.

Τα «Λευκά Κράνη», ένα ακόμη δυτικό κατασκεύασμα, αποτελούνται από ένα πλήθος μισθοφόρων που συνεργάζονται στενά με στελέχη της τζιχάντ που χρηματοδοτούνται από τη Δύση και λειτουργούν στη Μέση Ανατολή. Και αυτοί ήταν υποψήφιοι  για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.

Επιπλέον, ο Joshua Wong φωτογραφήθηκε με αξιωματούχους του αμερικανικού προξενείου στο Χονγκ Κονγκ, λίγες εβδομάδες προτού οι «διαδηλωτές» προχωρήσουν σε κάλεσμα προς τις ΗΠΑ, μετά την πορεία προς την αμερικανική διπλωματική αποστολή, «να απελευθερώσουν την πόλη τους από την Κίνα». Περιττό να πούμε ότι με αυτήν τους την ενέργεια διέπραξαν μια de facto προδοσία.

Κι ενώ ήταν ακόμη στη Γερμανία, ο Γουόνγκ συνέχιζε να προσβάλλει τον Κινέζο πρόεδρο Xi Jinping, χαρακτηρίζοντάς τον «όχι πρόεδρο, αλλά αυτοκράτορα» και προτρέποντας τον «ελεύθερο κόσμο» να σταθεί μαζί του για να αντισταθεί στο «κινεζικό αυταρχικό καθεστώς».

Κι όλα αυτά, ενώ η Κίνα έχει επιδείξει μεγαλύτερη αυτοσυγκράτηση στην αντιμετώπιση των διαδηλωτών, πολύ μεγαλύτερη από τη Γαλλία ή από το κράτος πελάτη της Δύσης, την Ινδονησία.

Οι διαδηλωτές του Χονγκ Κονγκ υπό την ηγεσία του Wong, καταστρέφουν το δημόσια κτίρια, χτυπάνε τους Κινέζους πατριώτες και έπειτα ψεκάζονται περιστασιακά από καθαρό πόσιμο νερό του Χονγκ Κονγκ και αντιμετωπίζονται από τα δυτικά μέσα μαζικής ενημέρωσης ως μάρτυρες-Άγιοι!

Με ανάλογο τρόπο και ο Χουάν Γκουαϊδό πουλάει την όμορφη χώρα του στις δυνάμεις εκείνες που την λεηλάτησαν για δεκαετίες και αιώνες.

Ο Χουάν Γκουαϊδό είναι ένα προϊόν «made in USA» και το αποτέλεσμα μιας δεκαετούς επιχείρησης που διεύθυνε το εργαστήριο αλλαγής καθεστώτων και κυβερνήσεων της Ουάσιγκτον, προκειμένου να το «λανσάρει» διεθνώς ως αγωνιστή της δημοκρατίας στη Βενεζουέλα, όπου πριν από την αυτοανακήρυξή του σε πρόεδρο, στις 22 Ιανουαρίου, λιγότεροι από ένας στους πέντε πολίτες της, είχαν ακούσει κάτι για αυτόν.

Δεν πουλάει μόνο τη Βενεζουέλα ο Γκουαϊδό, αλλά όλους τους ματωμένους αγώνες της Λατινικής Αμερικής.

Δεν πρόκειται να οδηγήσει τη Βενεζουέλα προς τη δημοκρατία, αλλά να την οδηγήσει στην κατάρρευση διαλύοντας μια χώρα που για τις τελευταίες δύο δεκαετίες υπήρξε ένα φράγμα αντίστασης στην ηγεμονία των ΗΠΑ. Η απίθανη άνοδος του σηματοδοτεί την αποκορύφωση ενός έργου δύο δεκαετιών που έγινε για να καταστρέψει ένα ισχυρό σοσιαλιστικό πείραμα.

Ευτυχώς όσο γρήγορη ήταν η άνοδός του, τόσο κατακόρυφη φαίνεται να είναι και η πτώση του, επειδή, αυτή η νέα φουρνιά «ηρώων» και «αγίων» της Δύσης δεν είναι μόνο αναξιόπιστη, αλλά και αποκρουστική.