Το τελευταίο σκοτεινό σενάριο στην ιδιόμορφη πολιτική σκηνή της Βενεζουέλας διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια μας. Μπορεί νικητής των προεδρικών εκλογών του 2018 να αναδείχτηκε ο Νικολάς Μαδούρο, ωστόσο μεταβατικός πρόεδρος ορκίστηκε από μόνος του, ο επικεφαλής της Εθνοσυνέλευσης Χουάν Γκουαϊδό, ένας άνδρας που μέχρι τότε γνώριζε μόλις το 20% των πολιτών της Βενεζουέλας κι αναγνωρίστηκε αμέσως από τις ΗΠΑ, τον Καναδά κι άλλες 30 χώρες του κόσμου.

Ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Μάικ Πενς έσπευσε να δηλώσει ότι «ο Νικολάς Μαδούρο είναι δικτάτορας χωρίς νόμιμο δικαίωμα στην εξουσία. Δεν έχει κερδίσει ποτέ την προεδρία με ελεύθερες και δίκαιες εκλογές και έχει διατηρήσει την εξουσία του φυλακίζοντας όποιον τολμά να του αντιταχθεί ».

Τις ίδιες κατηγορίες ενστερνίστηκαν πλήρως τα αμερικανικά ΜΜΕ και πλήθος άλλων δυτικών μέσων που έσπευσαν με τη σειρά τους να επαναλάβουν την ιδέα ότι ο Μαδούρο δεν έχει τη νομιμοποίηση να ασκεί την προεδρία της Βενεζουέλας και πως οι ΗΠΑ εκτελούν χρέη ουδέτερου διαιτητή, που κρίνει τον Γκουαϊδό ως εκφραστή της δημοκρατίας που αναλαμβάνει ως μεταβατικός πρόεδρος να διενεργήσει ελεύθερες προεδρικές εκλογές, εν ευθέτω χρόνω.

Για τα λατινοαμερικανικά πρότυπα στις εκλογές της Νικαράγουας το 1984 οι μαρξιστές κέρδισαν δίκαια, ωστόσο τα αμερικανικά ΜΜΕ είχαν άλλη εντύπωση. Το «Time Magazine» ανέφερε ότι η εκλογική στάση ήταν «μια αδιαφορία», με τους ψηφοφόρους «πολύ απαθείς να πάνε στις κάλπες» και ότι «το αποτέλεσμα δεν ήταν ποτέ πιο αμφίβολο», υποδηλώνοντας πως υπήρξε φόβος μεταξύ των ψηφοφόρων.

Κι ερχόμαστε στο σήμερα και τη σύγκριση των εκλογών που έγιναν σε Κολομβία και Βενεζουέλα, τον περασμένο χρόνο.

Οι εκλογές στην Κολομβία πραγματοποιήθηκαν κάτω από μια κατάσταση τρομοκρατίας, με τον αριστερό υποψήφιο Gustavo Petro να επιβιώνει στο παρά πέντε από μια απόπειρα δολοφονίας και με τους παραστρατιωτικοί της δεξιάς να εκτοξεύουν γενικευμένες απειλές σε εκείνους που ήθελαν ή προσπάθησαν να τον ψηφίσουν.

Το συντηρητικό κόμμα υπό τον πρόεδρο Alvaro Uribe είχε σφαγιάσει πάνω από 10.000 πολίτες, ενώ Αμερικανοί παρατηρητές των εκλογών, όπως ο καθηγητής του πανεπιστημίου του Pittsburgh, Daniel Kovalik, μπερδεύτηκαν με ψηφοφόρους και πρόσφεραν χρήματα κι άλλες δωροδοκίες στους εκλογείς για να ψηφίσουν για τον Ιβάν Ντούκε. Υπήρχαν περισσότερες από 250 επίσημες καταγγελίες για εκλογική απάτη.

Ωστόσο, τα κυριότερα μέσα μαζικής ενημέρωσης στις ΗΠΑ ενέκριναν συντριπτικά τις εκλογές ως αποτέλεσμα του εκδημοκρατισμού που πέτυχε η αμερικανική συμμαχία, παρουσιάζοντας το αποτέλεσμά τους ως μια ελπίδα για τη χώρα και υποβαθμίζοντας τυχόν αρνητικές πτυχές, ιδίως τη βία.

Το «CNN» ανέφερε ότι «αν και υπήρξαν μεμονωμένα περιστατικά βίας που σχετίζονται με τις εκλογές, αυτά ήταν ελάχιστα». Το πρακτορείο «Associated Press» πήγε παραπέρα, υποστηρίζοντας ότι ο πραγματικός κίνδυνος που αντιμετωπίζει η Κολομβία ο Petro που θα ωθήσει τη χώρα «επικίνδυνα προς τα αριστερά» ενώ περιέγραφε τον Alvaro Uribe ως «εξαιρετικά δημοφιλή» και δεν ανέφερε τίποτα για τις σφαγές που είχε κάνει η κυβέρνησή του.

Αντίθετα, τα ίδια μέσα ενημέρωσης παρουσίασαν σχεδόν ομόφωνα τις εκλογές που διεξάγονταν ταυτόχρονα στη Βενεζουέλα ως τραγωδία, «στέψη ενός δικτάτορα», σύμφωνα με τον «Independent».

Υπάρχουν σίγουρα ορισμένες αμφισβητήσιμες πτυχές στις εκλογές της Βενεζουέλας. Εντούτοις, η ιδέα μιας πλήρους παράνομης εκλογής έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τα όσα κατέγραψαν οι διεθνείς παρατηρητές που παρακολούθησαν τις εκλογές, πολλοί εκ των οποίων, εκπόνησαν λεπτομερείς εκθέσεις που πιστοποιούν την υποδειγματική οργάνωση και εφαρμογή των εκλογικών κανόνων.

Υπήρξαν διάφοροι εξέχοντες διεθνείς παρατηρητές που παρακολούθησαν τις εκλογές του 2018, συμπεριλαμβανομένου του πρώην πρωθυπουργού της Ισπανίας Jose Zapatero, ο οποίος δήλωσε ότι «δεν είχε καμία αμφιβολία για τη διαδικασία ψηφοφορίας» και τον πρώην πρόεδρο του Ισημερινού Rafael Correa, που μίλησε για «άψογα οργανωμένες εκλογές που διεξήχθησαν με απόλυτη ομαλότητα».

Τίποτα από όλα αυτά δεν δημοσιεύτηκε στα μεγάλα δυτικά ΜΜΕ αντ ‘αυτών, μετά την ορκωμοσία του Μαδούρο, πολλοί συντάκτες τους άρχισαν ανοικτά να υποστηρίζουν, πλέον, την ανάγκη αλλαγής καθεστώτος στη χώρα.

Ένα, εντούτοις, από τα λίγα θετικά πράγματα σχετικά με την κυβέρνηση Τραμπ είναι ότι δεν προσπαθεί να κρύψει τις αληθινές της προθέσεις πίσω από παραπλανητικές ή αμφίσημες λέξεις.

Ο John Bolton, σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του Τραμπ, περιέγραψε ανοιχτά τη Βενεζουέλα ως επιχειρηματική ευκαιρία για τις ΗΠΑ.

«Θα κάνει μεγάλη διαφορά για τις Ηνωμένες Πολιτείες οικονομικά, αν μπορούσαμε να έχουμε αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες να επενδύσουν πραγματικά και να παράγουν το πετρέλαιο της Βενεζουέλας» είπε.

Με σαφείς παραλληλισμούς με τις παραμονές της εισβολής στο Ιράκ, χαρακτήρισε επίσης τη Βενεζουέλα ως μέλος μιας «τρόικας τυραννίας» και πρότεινε την αποστολή του Μαδούρο στις φυλακές του Γκουαντάναμο.

Στο μεταξύ, η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου έχει εμποδίσει τη μεταφορά πολλών τόνων χρυσού της Βενεζουέλας από την Τράπεζα της Αγγλίας, με πρόσχημα ότι ο Guaidó είναι ο νόμιμος ηγέτης της χώρας.

Ταυτόχρονα, οι ΗΠΑ έχουν επιβάλει κι άλλες κυρώσεις μολονότι αντιτίθεται ο ΟΗΕ και το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων τις καταδίκασε επισήμως, σημειώνοντας ότι «κατέστησαν την κρίση στη Βενεζουέλα πολύ χειρότερη» με έναν ειδικό εισηγητή τους να δηλώνει ότι είναι ένα πιθανό «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας».

Και όμως, ο αμερικανικός Τύπος προβάλλει ακόμη συντριπτικά αναφανδόν την πρόφαση περί «προώθησης της δημοκρατίας» και της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η «Washington Post», για παράδειγμα, χειροκρότησε τις ενέργειες της διοίκησης Τραμπ, προτρέποντάς την να συνεργαστεί με το σώμα των Αντιπροσώπων για να ενισχύσει τις κυρώσεις ενώ ισχυρίστηκε ότι ο Guaido έχει δώσει ελπίδες στον λαό της Βενεζουέλας.

Τα βασικά μέσα ενημέρωσης στη Δύση φαίνεται να αγνοούν τις απόψεις των καθημερινών ανθρώπων της Βενεζουέλας. Το 80% αυτών είναι ενάντια στη στρατιωτική παρέμβαση και το 81% διαφωνεί με τις τρέχουσες κυρώσεις των ΗΠΑ, σύμφωνα με πρόσφατη τοπική δημοσκόπηση.

Ίσως να υπάρχει ένα άλλο κίνητρο για την ομοιόμορφη προσέγγιση των mainstream media στην πραξικοπηματική προσπάθεια ανατροπής του Μαδούρο: να υπονομεύσει και να επιτεθεί στην άνοδο των ιδεών που εμπνέονται από την σοσιαλιστική προοπτική για κοινωνική δικαιοσύνη, όπως έδειξε ο Τσάβες .

Όταν πρόκειται για τα συμφέροντα των ισχυρών, τα καθιερωμένα ΜΜΕ δεν νοιάζονται για την αμεροληψία και την αλήθεια, αλλά για την εξυπηρέτησή τους και για το λόγο αυτό μπορούν να προπαγανδίζουν αντί να πληροφορούν και να βαφτίζουν το πραξικόπημα, όπως αυτό στη Βενεζουέλα: λαϊκή επανάσταση.