Σε φάση αναζήτησης ενός νέου παραγωγικού μοντέλου για τον αγροδιατροφικό τομέα βρίσκεται η χώρα διαπιστώνει η μελέτη της διαΝΕΟσις για τις εξελίξεις στον κλάδο. Παράλληλα στην μελέτη επαναλαμβάνεται η διαπίστωση για την ανάγκη δημιουργίας μεγάλων συνεργατικών σχημάτων που να είναι αποτελεσματικά.

 

«Η πρωτόγνωρη κρίση που βιώσαμε στη διάρκεια της πανδημίας - συνδυαστικά και με τον συνεχιζόμενο πόλεμο στην Ουκρανία και τις επιπτώσεις του στις διεθνείς αγορές - δείχνουν πόσο ευάλωτες είναι οι οικονομίες μας απέναντι σε εξωγενείς κινδύνους, πόσο συνδεδεμένος είναι  ήδη ο πλανήτης μας, αλλά και πόσο εύθραυστη η δική μας παρουσία σε  αυτόν. Την ίδια στιγμή, το σοκ στη ζήτηση υπήρξε μεγάλο και η ελληνική  οικονομία δέχθηκε ένα καίριο πλήγμα, καθώς η υπερ-εξάρτησή της από έναν κλάδο, τον τουριστικό, παρά τις τεράστιες δυνατότητες που εξακολουθεί να παρουσιάζει ο τελευταίος, αποδείχθηκε προβληματική. Το παραγωγικό  μοντέλο της χώρας οφείλει, λοιπόν, να θωρακιστεί, επενδύοντας και σε άλλους τομείς, ιδιαίτερα εκείνους που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν με συμπληρωματικό τρόπο» αναφέρει εισαγωγικά η μελέτη της διαΝΕΟσις.

 

Σε άλλο σημείο της μελέτης τονίζεται: «Η ελληνική αγροδιατροφή είναι ένας κλάδος που είναι σε θέση να αλληλοεπιδράσει με άλλους κλάδους - τον τουρισμό, την τεχνολογία, τη μεταποίηση - και να λειτουργεί υποστηρικτικά προς αυτούς. Το ζητούμενο είναι να φτιάξουμε έναν κλάδο εξωστρεφή και δυναμικό που να μπορεί να αναδειχθεί σε κλάδο-πρωταθλητή για την Ελλάδα κατά την επόμενη  δεκαετία, με τα υλικά που έχουμε στη διάθεσή μας που είναι παραπάνω  από επαρκή. Εκμεταλλευόμενοι, μάλιστα, τις τάσεις που διαμορφώνονται  στα διατροφικά πρότυπα (π.χ. στροφή στην υγιεινή διατροφή και τα  φυτικά προϊόντα) μπορούμε να μετατρέψουμε κάποιες από τις αδυναμίες  σε ευκαιρίες».

 

Σκοπός της μελέτης είναι να αναδείξει τις παρεμβάσεις εκείνες που μπορούν  άμεσα να οδηγήσουν στην επανεκκίνηση της ελληνικής αγροδιατροφής σε νέες βάσεις και με έναν νέο προσανατολισμό. Οι παρεμβάσεις αυτές  θα μπορούσαν να υλοποιηθούν μέσα από δύο σχέδια:
Α) Το πρώτο είναι η  βελτιωμένη εκδοχή του σχεδίου που κατατέθηκε στο πλαίσιο της Κοινής  Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ),

Β) Το δεύτερο οφείλει να βασιστεί σε έναν εθνικό  δημόσιο διάλογο για τον πρωτογενή τομέα.