Συγγραφέας του είναι η συντοπίτισσα μας Γεωργία Α. Ανδριώτου, δασκάλα στο επάγγελμα, από εκείνες που ξέρουν να χειρίζονται τον γραπτό λόγο καλά! Με ξάφνιασε ευχάριστα το βιβλίο με τις εννέα μικρές χρωματιστές ιστορίες της!
Θεωρώ ότι ανάμεσα τους κάθε γυναίκα θα αναγνωρίσει κάτι από την δική της ζωή και θα ταυτιστεί με κάποια από αυτές! Προσωπικά βρήκα σε μία από αυτές ‘εμένα’, φυσικά δεν θα αποκαλύψω σε ποια! Σας προτείνω να τις διαβάσετε και να ανακαλύψετε την δική σας! Αν όχι την δική σας , κάποιου προσφιλούς σας προσώπου! Όπως και να έχει διαβάστε το αξίζει τον χρόνο σας! Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Νίκας!

Ας μάθουμε περισσότερα για την συγγραφέα και το βιβλίο της αυτό!

• Αγαπητή Γεωργία Ανδριώτου, αρχικά μιλήστε μας για σας την σχέση σας με το βιβλίο.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε ένα μικρό χωριό της Λέσβου, στα Δάφια, σε μια εποχή που το βιβλίο ήταν ανύπαρκτο στα σπίτια μας έως άγνωστο, θα τολμούσα να πω. Πολλοί της δικής μου γενιάς αρχίσαμε να διαβάζουμε όταν ήμασταν φοιτητές. Ως δασκάλα, το βιβλίο είναι πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου, επιστημονικό ή λογοτεχνικό.Είναι μια σχέση που συνεχώς εξελίσσεται κι εμπλουτίζεται. Το διάβασμα και η (συγ)γραφή ήρθαν και έδεσαν μεταξύ τους κι έχουν γίνει μέρος πια της καθημερινότητάς μου.

• Πως φτάσατε στην έκδοση του Ψυχές και σώματα, πως το εμπνευστήκατε;

Η ενασχόλησή μου με τη αρθρογραφία από το 2016 στο διαδίκτυο είχε ως αποτέλεσμα να έχω μια ενεργητική επαφή με τη γραφή. Η αρχισυντάκτρια της συντακτικής ομάδας στην οποία ανήκα, η κυρία Στεύη Τσούτση, ήταν εκείνη που πρώτη πίστεψε πως οι ιστορίες μου άξιζαν να δημοσιευτούν. Έτσι ξεκίνησα να γράφω τα πρώτα διηγήματα.

Πάντα με ενδιέφεραν οι όμορφες, δύσκολες, απαιτητικές και τόσο σημαντικές ανθρώπινες σχέσεις, όπως και η θέση της γυναίκας μέσα τους. Αυτές οι ανθρώπινες σχέσεις έγιναν ο πυρήνας των ιστοριών μου. Οι ηρωίδες μου είναι γυναίκες που κουβαλούν στους ώμους τους τη μοίρα τους. Έχουν μεγαλώσει σε διαφορετικά περιβάλλοντα και σε διαφορετικές εποχές, είναι συμβιβασμένες ή ασυμβίβαστες, αλλά όλες τους διψούν για έρωτα, για ζωή, για σεβασμό και για αυτοπραγμάτωση.

• Τι ρόλο έπαιξαν τα χρώματα τα οποία πολύ ωραία μπλέξατε στα κείμενα σας;

Είχα γράψει ήδη τις δύο πρώτες ιστορίες με έναν πρόχειρο τίτλο «Το κόκκινο φουλάρι» και « Τα μαύρα γυαλιά», όταν προέκυψε η ανάγκη να υπάρξει ένας συνδετικός κρίκος ανάμεσα στα διηγήματα της συλλογής. Τα χρώματα αποδείχτηκαν να είναι μια ενδιαφέρουσα πρόκληση. Διάβασα σχετικά με την ψυχολογία των χρωμάτων, η οποία υποστηρίζει πως τα συναισθήματα, οι διαθέσεις, ακόμα και οι συμπεριφορές μας επηρεάζονται από τα χρώματα που μας περιβάλλουν ή από εκείνα που επιλέγουμε. Υποστηρίζεται πως είναι κομμάτι του ψυχισμού μας και απαραίτητα στην έκφρασή του. Αφού μελέτησα τις πολλές και διαφορετικές ερμηνείες τους, επέλεξα εκείνη που διευκόλυνε την πλοκή της κάθε ιστορίας και πάνω της «έχτισα» τη ζωή των ηρώων μου. Έτσι, προέκυψαν εννιά χρώματα, εννιά ιστορίες, εννιά ζωές…

• Το καλαίσθητο εξώφυλλο είναι του γιού σας, οπότε αποκτά αυτόματα μια άλλη αξία. Πως ήταν αυτή η συνεργασία, που κάνει το βιβλίο ακόμα πιο σημαντικό φαντάζομαι για σας και τους οικείους σας;

Ο γιος μου ο Λάμπρος (Χαράλαμπος Τζιαμπάσης) είναι φοιτητής της Σχολής Καλών Τεχνών στην Φλώρινα. Ήταν μια πρόκληση να φιλοτεχνήσει εκείνος το εξώφυλλο και όπως αποδείχτηκε το έκανε με μεγάλη επιτυχία. Το συζητήσαμε, πειραματίστηκε με διάφορες ιδέες και σχέδια και καταλήξαμε σ’ αυτό το πολύ όμορφο αποτέλεσμα. Είμαι πολύ περήφανη για το παιδί μου και πολύ χαρούμενη γι’ αυτήν την υπέροχη συνεργασία, η οποία έγινε αβίαστα, με σεβασμό του ενός προς τον άλλον. Του εύχομαι να έχει καλή τύχη στον χώρο της Τέχνης, γιατί την αγαπάει κι έχει να της προσφέρει πολλά. Αυτήν τη στιγμή, ο Λάμπρος συμμετέχει με το εξώφυλλο του βιβλίου στον διαγωνισμό του Ινστιτούτου Γκαίτε για νέους σχεδιαστές βιβλίων, μαζί με τις Εκδόσεις Νίκας φυσικά.

• Πείτε μας δυο λόγια για την παράφραση του στίχου του γνωστού τραγουδιού , που είναι και ο τίτλος σας! Πέρα από το ότι, συναντάμε την σχετική ιστορία μέσα στα κείμενα σας.

«Ψυχές και χρώματα στον χρόνο γυρνάνε…». Πιστεύω πως οι ιστορίες των ανθρώπων μοιάζουν πολύ, παρά τις όποιες διαφορές μας στο φύλο, την εποχή που ζούμε ή την κοσμοθεωρία μας. Αντιμετωπίζουμε τις ίδιες προκλήσεις σε όλο το φάσμα των σχέσεών μας, βιώνουμε όλοι μας χαρές, λύπες και απογοητεύσεις, έχουμε τις ίδιες συναισθηματικές ανάγκες, απλά διαφέρει ο τρόπος που διαχειριζόμαστε ή εκφράζουμε αυτά τα κοινά συναισθήματα.

Η ζωή κάνει κύκλους που μέσα στη δίνη τους αναδεικνύουν αυτήν την αέναη προσπάθεια του ανθρώπου να βρει τη γαλήνη και τις ισορροπίες του, να μερέψει την ψυχή του και να συμφιλιωθεί με τους εσωτερικούς του δαίμονες ή να τους ξορκίσει. Η ψυχή μας πάλλεται μέσα σε παλέτα χρωμάτων μέσα στο χρόνο… Στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον.

• Ζούμε στην επαρχία! Θεωρείτε πως δυσκολεύει το γεγονός αυτό, ακόμα και σήμερα, έναν άνθρωπο που γράφει να δει το κείμενο του εκδομένο;

Πιστεύω πως είναι δύσκολο για έναν άνθρωπο της επαρχίας να δει το βιβλίο του να εκδίδεται, εκτός κι αν πρόκειται για αυτό-έκδοση και σ’ αυτό το σημείο θα ήθελα να ευχαριστήσω τις Εκδόσεις Νίκας για την εμπιστοσύνη τους στη γραφή μου. Σε επαφή μαζί τους με έφερε η Στεύη Τσούτση, η οποία είναι επιμελήτρια και υπεύθυνη Ελληνικής Πεζογραφίας των εκδόσεων και θα έλεγα πως προσωπικά στάθηκα τυχερή. Επιπλέον, επειδή αρθρογραφούσα στο διαδίκτυο, είχε τη δυνατότητα ο εκδότης να διαβάσει κείμενά μου και να κρίνει την ποιότητά τους.

Παρόλα αυτά, θεωρώ πως είναι δύσκολο για τους ανθρώπους της επαρχίας, να προωθήσουμε το βιβλίο μας έξω από τα διακριτά όρια του τόπου μας. Οι συγγραφείς είναι πολλοί και οι επώνυμοι και καταξιωμένοι ανάμεσά τους έχουν τον πρώτο λόγο. Επομένως, δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσει το βιβλίο ενός πρωτο-εμφανιζόμενου συγγραφέα στον ευρύτερο ελληνικό χώρο και είναι ακόμα πιο δύσκολο όταν αυτός ζει στην επαρχία και δε διαθέτει τις απαραίτητες δημόσιες σχέσεις που θα στηρίξουν το βιβλίο του.

• Τι περιμένουμε στο άμεσο μέλλον να διαβάσουμε από εσάς;Τι μας ετοιμάζετε;

Στα επόμενα σχέδιά μου είναι ένα μυθιστόρημα με κεντρικό πυρήνα το μικρασιατικό. Έχω η ίδια προσφυγικές ρίζες, τις οποίες κουβαλώ πολύ τρυφερά μέσα μου. Έχω μεγαλώσει δίπλα σε πρόσφυγες της πρώτης γενιάς και αναμφισβήτητα τους αξίζει να γίνουν ήρωες μέσα στη δική τους ιστορία. Αυτό θα ήθελα να είναι, λοιπόν, το επόμενο συγγραφικό μου βήμα. Είναι μια υπέροχη πρόκληση με μεγάλη συναισθηματική βαρύτητα.

Ευχαριστώ για την συνέντευξη! Καλοτάξιδο να είναι το βιβλίο σας ,να δώσει χρώματα σε πολλές ψυχές ! Καλή συνέχεια!

Σας ευχαριστώ κι εγώ με τη σειρά μου για τον χρόνο που μου διαθέσατε γι’ αυτήν τη συνέντευξη. Είναι πολύ σημαντικό για εμάς τους νέους συγγραφείς να μάς δίνεται η ευκαιρία για να μας γνωρίσει το αναγνωστικό κοινό. Να είστε καλά!

*Η Αθανασία Δαφιώτη είναι δημοσιογράφος-θεατρολόγος