Ο “Αγαμέμνων” είναι η πρώτη τραγωδία της τριλογίας του Αισχύλου “Ορέστεια” (Αγαμέμνων, Χοηφόρες, Ευμενίδες) και θεωρείται ως βάση των σπουδών της δραματικής τέχνης του Αισχύλου. Αυτή την τραγωδία τόλμησε να “διδάξει” στο θεατρόφιλο κοινό η “ΘΕΣΙΣ”. Θεωρώ ότι ήταν μία αναμέτρηση με τον εαυτό της.

Το αποτέλεσμα, όμως, δικαίωσε το εγχείρημα, αφού οι θεατές απόλαυσαν ένα κλασσικό έργο ενός μεγάλου τραγικού σε όλα τα σημεία: υποκριτική τέχνη των ηθοποιών, χορογραφία, σκηνικά, κοστούμια, ισορροπημένα μεταξύ τους, ώστε να αποδοθεί το βάθος των ιδεών και η ποιητικότητα των εικόνων του Αισχύλου. Στέκομαι, εν πρώτοις, με σεβασμό στις δύο Κλυταιμνήστρες. Στη Γεωργία Σαλεβουράκη, ως βασίλισσα – υποκριτής, που υποδέχεται τιμητικά τον άντρα της, στο μεγαλοπρεπές βάθρο της, ενώ μηχανεύεται δόλια τη δολοφονία του.

Υπέροχη και επιβλητική σκηνική παρουσία. Ιδιαίτερα με συγκίνησε η υποκριτική της Μαρίας Αϊβαλιώτου ως Κλυταιμνήστρας - φόνισσας και τη συγχαίρω για την ερμηνεία της﮲ ευσταθής και άκαμπτη, δωρική, αλλά και λυρική συνάμα, χωρίς ακρότητες, με καθαρό λόγο και τέλεια σκηνική παρουσία, λιτή στην κίνηση, πληθωρική ως παρουσία, εξέφρασε το δολοφονικό πάθος της για τον Αγαμέμνονα, το οποίο συγκίνησε το κοινό. Ο Σταμάτης Γιαννάκης στο ρόλο του Αγαμέμνονα τήρησε ευλαβικά τις αναλογίες του ρόλου του. Επιβλητικός ως βασιλιάς νικητής, μεγαλοπρεπής και αγέρωχος, με την κατάλληλη κίνηση και ύφος, δικαίωσε τον αισχύλειο ήρωα, όχι μόνο κατά το ανάστημα, αλλά και ως προς το πάθος της ερμηνείας. Αλλά και η Πέγκυ Χατζημιχαήλ ως Κασσάνδρα, αν και υστερούσε λίγο φωνητικά (δικαιολογημένα γαρ), κινήθηκε αρμονικά στις διαστάσεις του ρόλου της ως τραγικού προσώπου.

Ο γνωστός και τόσο συμπαθής πια ως “τραγωδός” Κωνσταντίνος Πολίτης στο ρόλο του Αίγισθου, αν και μικρός σκηνικά, κατόρθωσε, με το γνωστό του “παίξιμο” να τον μεγιστοποιήσει και να τον απολαύσουμε σε μία ακόμα ερμηνεία του. Τέλος, ο χορός, ο πρωταγωνιστής του έργου, αποθέωσε το κοινό με την εύρυθμη του κίνηση, υπό τους ήχους του νταουλιού – εξαίρετο σκηνοθετικό εύρημα – και έδεσε αρμονικά όλους τους ήρωες. Επιτυχής η ερμηνεία του Στρατή Καφαλούκου, ως κήρυκα, αλλά και του Χάρη Ζαχαριάδη, ως φύλακα, ο οποίος, με ευρηματικό τρόπο, μας εισήγαγε στην τραγωδία.

Αξίζει να επισημάνουμε και το έξυπνο τέχνασμα της σκηνοθέτιδος να δώσει στο χορό και δεύτερο ρόλο, να αναδειχθούν από αυτόν οι ήρωες – πρωταγωνιστές (Αγαμέμνονας, Αίγισθος, φύλακας, κήρυκας), ενώ οι υπόλοιποι χορευτές (Αχιλλέας Χατζηνικολάου, Βαγγέλης Φραγκουλάκης, Κώστας Σταμόπουλος) στάθηκαν επάξια στο ρόλο τους ως προεστοί. Δεν υποβαθμίζω καθόλου τους άλλους συντελεστές, που τους άφησα τελευταίους.

Τη σκηνοθέτιδα (Μαρία Αϊβαλιώτου), το υπέροχο σκηνικό (Β. Λοΐζος, Χ. Ζαχαριάδης), την πρωτοτυπία των κοστουμιών (Π. Χατζημιχαήλ, Κ. Φραγκουλάκη, Α. Ταξείδη, Ε. Βουνάτσου) και το άρτια δομημένο φιλολογικά κείμενο, που ανέδειξε τη ρωμαλέα γλώσσα του Αισχύλου (Π. Σκορδάς, Α. Ταξείδη, Α. Παππά). Υπέροχη και η μουσική επένδυση από τους μουσικούς του Αναγνωστηρίου Αγιάσου, ιδίως με το νεκρικό κομμάτι στο τέλος. Ήρθε και… έκλεισε την όλη παράσταση. ΜΠΡΑΒΟ, παιδιά! Μας διδάξατε τραγωδία. Σας ευχαριστούμε.