Προσπαθεί να προχωρήσει στη ζωή της. Από τον περασμένο Σεπτέμβριο μένει με τον σύζυγό της και τα τέσσερα παιδιά τους στη Γερμανία. Το πρώτο πενθήμερο κάθε μήνα, όμως, η αναγνωρισμένη Αφγανή πρόσφυγας Μ. Μ. υποχρεούται να εμφανίζεται στην ελληνική πρεσβεία στο Βερολίνο. Υπάρχει μια ποινική εκκρεμότητα στην Ελλάδα, που τη δεσμεύει ακόμη. Στις 22 Ιουνίου θα κληθεί να απολογηθεί για ένα καμένο αντίσκηνο στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Μυτιλήνης. Από παρ’ ολίγον αυτόχειρας θα βρεθεί κατηγορούμενη για εμπρησμό από πρόθεση, επισημαίνει σχετικό ρεπορτάζ της «Καθημερινής».

Ηταν 21 Φεβρουαρίου 2021, όταν η Αφγανή πρoσφύγισσα, η οποία διήνυε τότε τον όγδοο μήνα κύησης στο τέταρτο παιδί της, επιχείρησε να αυτοκτονήσει μέσα στη σκηνή 959, στο κέντρο υποδοχής και ταυτοποίησης του Καρά Τεπέ. Εκείνο το πρωί βρισκόταν μαζί με τα δυο της παιδιά στο αντίσκηνο. Τα έβγαλε έξω και έβαλε φωτιά με έναν αναπτήρα στο συνθετικό περίβλημα. «Κάθισα στο κέντρο της σκηνής με σκοπό να αυτοκτονήσω. Εισέπνευσα καπνό και οι γείτονες με έβγαλαν έξω για να με σώσουν», δήλωσε αργότερα σε ανακριτικό υπάλληλο της Πυροσβεστικής.

Σύμφωνα με την καταγραφή του συμβάντος από τους πυροσβέστες που έφτασαν στο σημείο, η σκηνή 959 χωριζόταν με νοβοπάν και σε αυτή διέμεναν δύο οικογένειες Αφγανών. Στα δυτικά, η σκηνή συνόρευε με τον περιφερειακό χωματόδρομο του ΚΥΤ, πλάτους τριών μέτρων. Στα νότια υπήρχε κενός χώρος 50 τ.μ. και στα ανατολικά και βόρεια άλλες σκηνές σε απόσταση περίπου ενάμισι μέτρου. Η φωτιά κατέστρεψε μεν ολοσχερώς τη σκηνή της εγκύου και τα υπάρχοντα των δύο οικογενειών, αλλά δεν επεκτάθηκε. Σβήστηκε από τους διαμένοντες στον καταυλισμό, προτού φτάσει η Πυροσβεστική.

Η 27χρονη Αφγανή είχε εισπνεύσει καπνό και νοσηλεύτηκε με θερμικά εγκαύματα στα χέρια, στο κεφάλι, στην πλάτη και στα πόδια. Είχε ήδη λάβει πολιτικό άσυλο και βρισκόταν σε λίστα προγράμματος μετεγκατάστασης στη Γερμανία, αλλά, λόγω της προχωρημένης εγκυμοσύνης, οι γιατροί είχαν απαγορεύσει το ταξίδι.

Οι συνθήκες διαβίωσης, στον καταυλισμό ήταν άθλιες. Επρόκειτο να υποβληθεί σε καισαρική για τέταρτη φορά και δεν μπορούσε να φανταστεί τον εαυτό της να επιστρέφει εκεί, στην καθημερινή πολύωρη αναμονή σε ουρές για το φαγητό ή τη χρήση τουαλέτας. Ο σύζυγός της προσπαθούσε να βρει διαμέρισμα στη Μυτιλήνη, αλλά κανείς δεν ήταν πρόθυμος να τους δεχτεί. Της δημιουργήθηκε η αίσθηση πως θα έμενε εκεί για πάντα, λόγω και της έλλειψης επαρκούς ενημέρωσης ή ψυχολογικής υποστήριξης που όπως φαίνεται είχε ανάγκη. «Απογοητεύτηκα, γι’ αυτό ήθελα να βάλω τέλος στη ζωή μου», είχε καταθέσει η Μ. Μ.

Οι συνήγοροί της από την οργάνωση HIAS Ελλάδος είχαν ζητήσει να αφεθεί ελεύθερη χωρίς περιοριστικούς όρους και να απαλλαγεί διά βουλεύματος. Τόνιζαν ότι αφενός η φωτιά δεν είχε εκδηλωθεί σε μεγάλη έκταση, ότι σβήστηκε εύκολα χωρίς να προκύψει κίνδυνος για άλλους ανθρώπους και ότι αφετέρου δεν υπήρξε από την πλευρά της δόλος, ήθελε να βλάψει μόνο τον εαυτό της.

Κατέθεσαν αίτημα αντικατάστασης περιοριστικών όρων για να της επιτραπεί να ταξιδέψει μετά τη γέννα στη Γερμανία, όπως και συνέβη. Με έγγραφα της Υπηρεσίας Ασύλου υποστηρίχθηκε ότι όντως εκεί θα έχει γνωστό τόπο διαμονής σε πόλη όπου υπάρχουν ελληνικές προξενικές αρχές. Για το αδίκημα που κατηγορείται (εμπρησμός από πρόθεση, από τον οποίο προέκυψε κίνδυνος για ανθρώπους) προβλέπεται ποινή κάθειρξης έως και 10 έτη.