Γνώρισα πρόσφατα δικτυακά μια νέα συγγραφέα την Τάνια Χρυσού, με την οποία έχουμε πολλά κοινά. Αρχικά την καταγωγή από την Λέσβο και πιο συγκεκριμένα από την όμορφη Φίλια, ( από την μία μεριά των γονιών μας), έχουμε και οι δύο συγγενείς και φίλους εκεί! Έχουμε ζήσει και οι δύο πολλά χρόνια στην Αθήνα, εκφραζόμαστε και οι δύο μέσα από την μουσική και μας αρέσει να τραγουδάμε, έχουμε ασχοληθεί με το θεατρικό παιχνίδι και τα παιδιά, αγαπάμε τα παραμύθια, μάλιστα γράφουμε και οι δύο παραμύθια! Έτσι από το γενικό φτάσαμε στο ειδικό, τα παραμύθια και τα βιβλία!

Στη συνέχεια θα μάθουμε περισσότερα για το πρώτο της παραμύθι με τον τίτλο, ‘’Η Μαντάμ Βουάλ Βισκόζ και το τρίγωνο των Βελούδων’’. Οι χρωματιστές κάλτσες είναι οι ήρωες του πολύχρωμου παραμυθιού αυτού, όπου την όμορφη εικονογράφηση έχει κάνει Κριστίν Μενάρ. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή, έναν σχετικά νέο ( 6 χρόνων μόνο), και μικρό εκδοτικό οίκο, και όπως έχετε διαπιστώσει οι αναγνώστες μου, χαίρομαι όταν σας γνωρίζω τις δουλείες τους, διότι όλοι οι εκδοτικοί οίκοι αξίζουν την στήριξη μας, ειδικά οι μικροί.

Από το βιβλίο της Τάνιας, δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι μελωδίες, η μουσική και η γιορτή ούτε και το στοιχείο το νησιωτικό, νησιώτισσα γαρ όπως είπαμε και η ίδια! Το παραμύθι της διαδραματίζεται σε ένα νησί όπου οι κάτοικοί του θέλουν να ζουν με ειρήνη, και ελευθερία! Επιπλέον να έχουν έναν άξιο δήμαρχο, ή μάλλον μια άξια δήμαρχο!

Μιλά για την δύναμη του καλού, και της συνεργασίας, μα και για την απληστία και την εκμετάλλευση! Όλα αυτά με πηγαίο χιούμορ που σε κάνει να χαμογελάς όταν το διαβάζεις! Ασχολείται φυσικά και με την έννοια της ανακύκλωσης, και της επαναχρησιμοποίησης, ( κάλτσες είναι αυτές), ανοίγει σίγουρα συζητήσεις στο σπίτι η υπόθεση του βιβλίου της, πράγμα πολύ σημαντικό!

Οι ήρωες της, οι κάλτσες, αποφασίζουν να απαλλαγούν από την λάθος αρχηγό και να διαλέξουν μια άξια ηγέτιδα όπου συναποφασίζουν αντί να καταστρέφονται δηλαδή να πεθαίνουν οι μονές κάλτσες ( πόσες αλήθεια έχουμε όλοι μας), φροντίζουν να ανακυκλώνονται , να ζουν και μάλιστα να είναι χρήσιμες στην κοινωνία τους! Γεμάτο με μηνύματα δοσμένα με τον τρόπο τον σωστό. Να που είναι και επίκαιρο!Γέλασα μεταξύ άλλων με το Τρίγωνο των Βελούδων, κατευθείαν πάει ο νους μας στο Τρίγωνο των Βερμούδων, που έχει στον τίτλο.

Αλλά ας περάσουμε στις ερωτήσεις . Αγαπητή Τάνια Χρυσού, καλώς ήρθατε στον κόσμο των συγγραφέων και του παιδικού βιβλίου! Τι ήταν αυτό που σας έκανε να γράψετε και να αποφασίσετε να μοιραστείτε με τον κόσμο μέσα από ένα παραμύθι τις σκέψεις σας, και πόσο σας επηρεάζει το γεγονός ότι είστε μητέρα, αν έπαιξε κάποιο ρόλο για σας η παράμετρος αυτή ;

Πρώτα απ’ όλα σας ευχαριστώ πάρα πολύ για την χαρά και την ευκαιρία που μου δίνετε, μέσα από την συνέντευξη, να γνωρίσει ο κόσμος και το βιβλίο αλλά κι εμένα.

Στην ερώτηση μας τώρα, νομίζω πως για να φτάσει κάποιος να εκφραστεί μέσα από τον γραπτό λόγο, υποσυνείδητες εσωτερικές διεργασίες έχουν ξεκινήσει καιρό πριν. Για έναν άνθρωπο δηλαδή που είναι έξω από τον συγκεκριμένο χώρο και δεν έχει την πείρα ή την τεχνική της συγγραφής, το να δημιουργήσει ένα παραμύθι είναι αποτέλεσμα ενός μείγματος με πολλαπλές συνιστώσες, που η κατάλληλη στιγμή και η κατάλληλη αφορμή, τον οδηγούν σε αυτό τον τρόπο έκφρασης. Η δουλειά μου είναι το τραγούδι. Έχει τύχει πολλές φορές στο παρελθόν να γράψω στίχους αλλά ποτέ ιστορίες και κείμενα παραμυθιών.

Κάπως έτσι λοιπόν, ξεκίνησε για εμένα αυτό το ταξίδι. Μέσα από συγκεκριμένες συγκυρίες, δημιουργήθηκε η ανάγκη να εκφραστώ με αυτόν τον τρόπο και βεβαίως έπαιξε ρόλο και το γεγονός ότι είμαι μαμά και αφιερώνουμε με τις κόρες μου αρκετό χρόνο στο να διαβάζουμε παραμύθια.

Πόσο σας έχει επηρεάσει ο τόπος καταγωγής σας, το νησί της Λέσβου, για να μας ταξιδέψετε από εκεί στο νησί Απλώστρα-Απλώστρα, της Λαϊκής δημοκρατίας της Ντουλάπας ;

Η μαμά μου είναι από την Φίλια άρα όντως η μισή καταγωγή μου είναι από το νησί. Από μωρό μέχρι πριν λίγα χρόνια, που οι επαγγελματικές υποχρεώσεις με κράτησαν μακριά, ερχόμασταν οικογενειακώς, κάθε καλοκαίρι στο χωριό και για αρκετό καιρό.

Έχω πραγματικά πολύ ωραίες αναμνήσεις, εικόνες, μυρωδιές, αγαπημένα πρόσωπα, ιστορίες που μας έλεγε η γιαγιά και ο παππούς, γείτονες, αγαπημένοι θείοι, ξαδέρφια, φίλοι. Ένιωθα σαν να είναι όλο το χωριό μια οικογένεια. Όλο αυτό πάντα με μάγευε και σαφέστατα με επηρέασε κιόλας. Πολλές φορές λοιπόν στα παραμύθια, όταν περιγράφω ένα τοπίο ή δημιουργώ έναν νέο χαρακτήρα, βάζω στοιχεία και από υπαρκτά μέρη ή πρόσωπα. Μάλιστα ένα από τα επόμενα παραμύθια που έγραψα έχει άμεση σχέση με το νησί και το χωριό. Αν κάποια στιγμή εκδοθεί (που το εύχομαι) θα καταλάβετε τι εννοώ.

Πείτε μας λίγα λόγια για την υπόθεση της ιστορίας του πρώτου σας αυτού βιβλίου. Ας πάμε στο Τρίγωνο των Βελούδων και στο νησί Απλώστρα-Απλώστρα.

Στην ιστορία μας, στο νησί Απλώστρα-Απλώστρα, όλοι οι κάτοικοι είναι κάλτσες. Μαζί τους κατοικεί και η πιο άπληστη κάλτσα του νησιού, η μαντάμ Βουάλ Βισκόζ. Η Βισκόζ κάθε 4 χρόνια μαζεύει όσες κάλτσες είναι χαλασμένες, τρύπιες ή ξεφτισμένες και τις στέλνει στα σκουπίδια. Έχουν περάσει λοιπόν και πάλι τέσσερα χρόνια και σε λίγες μέρες το αερόστατο που μεταφέρει αυτές τις κάλτσες στην χωματερή απορριμμάτων, στο Ταπανταχαλούν, ετοιμάζεται να καταφθάσει στο νησί τους. Όμως αυτή την φορά τα πράγματα είναι διαφορετικά. Οι κάτοικοι ξεσηκώνονται , αντιδρούν, συνεργάζονται και διεκδικούν μια καλύτερη ζωή και το δικαίωμά τους να ζήσουν όπως επιθυμούν. Ζητούν μάλιστα, την βοήθεια και από την Ποπλίνα, μια καλόκαρδη κάλτσα, ώστε να πάνε στο τρίγωνο των Βελούδων, να ανακυκλωθούν και να επιστρέψουν στον τόπο τους.

Κάθε αναγνώστης ή ακροατής ενός παραμυθιού εστιάζει σε διαφορετικά σημεία αναφοράς του, εσείς σε ποια εστιάζατε;

Θέλησα κυρίως να δώσω έμφαση στην δύναμη της συνεργασίας και της αλληλεγγύης. Στην αναγκαιότητα του να ξεσηκώνεται κανείς και να διεκδικεί πράγματα αυτονόητα, που ίσως τελικά στους γκρίζους καιρούς που ζούμε να μην είναι και τόσο αυτονόητα, όπως για παράδειγμα η ελευθερία, η δημοκρατία, η δικαιοσύνη και η αποδοχή της διαφορετικότητας. Φυσικά θέλησα να εστιάσω και στο γεγονός ότι μια συλλογική προσπάθεια πιθανότατα θα φέρει και νικηφόρα αποτελέσματα και επικράτηση του «καλού». Ή, εν πάση περιπτώσει, ότι οφείλουμε να το βλέπουμε έτσι, ώστε να δημιουργείται στα παιδιά η λαχτάρα, η ελπίδα και η δίψα για διεκδίκηση όλων των παραπάνω.

Σας επισήμαναν κάποια σημεία, έδωσαν κάποιες προεκτάσεις, οι αναγνώστες που δεν τις είχατε σκεφτεί εσείς ; Συνήθως συμβαίνουν αυτές οι ευχάριστες εκπλήξεις!

Ναι, μου επεσήμαναν και μάλιστα θυμάμαι ένα συγκεκριμένο σχόλιο και μία οπτική που μου άρεσε πάρα πολύ και όντως δεν την είχα σκεφτεί γράφοντας το παραμύθι. Πριν λίγο καιρό, μου έστειλε μια μαμά μήνυμα στο Facebook λέγοντας μου, ότι η ιστορία των καλτσοκατοίκων, βοήθησε πολύ ώστε να καθησυχάσει το παιδάκι της στο θέμα του θανάτου.

Το παιδί εξέφραζε επίμονες ερωτήσεις, απορίες αλλά και αγωνία γύρω από αυτό το θέμα. Διαβάζοντας το παραμύθι, του έδωσε μια άλλη οπτική και διέξοδο. Οι κάλτσες δεν καταστρέφονται, δεν «πεθαίνουν» δηλαδή. Πηγαίνουν στο εργοστάσιο ανακύκλωσης. Εκεί αναπλάθονται και ξαναχρησιμοποιούνται. Αναγεννώνται δηλαδή. Αυτό, για ένα παιδί 4 – 5 ετών είναι πολύ καθησυχαστικό. Λειαίνει τα αγκαθάκια του στρες που μπορεί να έχουν δημιουργηθεί. Φυσικά με εξέπληξε πολύ ευχάριστα αυτή η διάσταση και η ανάλυση.

Πόση χαρά σας έχει δώσει η κυκλοφορία αυτού του βιβλίου, του ‘’πρωτότοκου’’ σας βιβλίου;

Είναι πρωτόγνωρο και πολύ συγκινητικό να βλέπεις το παραμύθι σου, τις σκέψεις σου, τις αγωνίες, τα ξενύχτια για διορθώσεις και γενικά όλη σου την προσπάθεια να έχει φτάσει στο σημείο που, από την αρχή, ονειρευόσουν. Ένα κείμενο που συμπληρώθηκε κι έδεσε απόλυτα με τις εικόνες της εξαιρετικής Κριστίν Μενάρ και αγκαλιάστηκε από τις εκδόσεις Πνοή. Είναι ένας όμορφος στόχος που έχει επιτευχθεί με τον καλύτερο τρόπο και είμαι πολύ χαρούμενη και περήφανη, γι’ αυτό το αποτέλεσμα.

Υπάρχει κάτι άλλο στα σκαριά; Κι άλλα παραμύθια σας;

Υπάρχουν πολλά έτοιμα παραμύθια που περιμένουν να πάρουν σειρά. Σε λίγο καιρό θα μπει μπροστά και το επόμενο κι ανυπομονώ!

Να είναι καλοτάξιδη εύχομαι ‘’Η Μανταμ Βουάλ Βισκόζ’’, και όχι μόνο ‘’στο Τρίγωνο των Βελούδων’’! Με το καλό να συνομιλήσουμε και για το επόμενο!

Σύντομο βιογραφικό

Η Τάνια Χρυσού, με καταγωγή από τη Φίλια της Λέσβου, γεννήθηκε το 1984 στον Βύρωνα όπου και κατοικεί. Σπούδασε στο Τμήμα Οργάνωσης & Διοίκησης Επιχειρήσεων του ΤΕΙ Πειραιά. Από το 1998, σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών, ξεκίνησε μαθήματα φωνητικής και εκμάθηση μουσικών οργάνων. Ασχολείται επαγγελματικά με τη μουσική και το τραγούδι από το 2002 μέχρι και σήμερα.

Παράλληλα, στα δεκαοκτώ της ανέλαβε τη διδασκαλία παραδοσιακών και λάτιν χορών σε τμήματα ενηλίκων και παιδιών σε γνωστή αλυσίδα σχολών χορού. Ασχολήθηκε με τη δημιουργική απασχόληση και το θεατρικό παιχνίδι.

Τα τελευταία χρόνια διατηρεί συνεργασία με το τμήμα μουσικοκινητικής αγωγής και βιωματικής μάθησης σε παιδιά προσχολικής ηλικίας σε καλλιτεχνικό εργαστήριο. Ταυτόχρονα συνεργάζεται με μουσική σχολή στον Βύρωνα και με χώρους πολιτιστικών και δημιουργικών δράσεων, συντονίζοντας δημιουργικά εργαστήρια που αφορούν στην καλλιτεχνική ανάπτυξη των παιδιών μέσω παιχνιδιών που βασίζονται στη μελωδία, τον ρυθμό, την κίνηση και τη ζωγραφική.

Τέλος, με τον σύζυγό της έχουν δύο υπέροχα παιδιά που λατρεύουν να τα βλέπουν να παίζουν, να γελούν με την καρδιά τους, να διαβάζουν και να τραγουδούν. Το παιδικό της βιβλίο «Η μαντάμ Βισκόζ Βουάλ και το Τρίγωνο των Βελούδων» είναι το πρώτο της και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή.

*Η Αθανασία Δαφιώτη είναι δημοσιογράφος-συγγραφέας