Κανείς πλέον δεν τρέφει αυταπάτες ότι ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν θα διαπραγματευτεί ποτέ όρους ειρήνης, ούτε ότι θα παραδεχτεί ποτέ, μια ήττα στην Ουκρανία. Το ίδιο ισχύει και για τον Αμερικανό πρόεδρο Τζο Μπάιντεν.

Καθώς ξαναζεί η Ευρώπη τον διπολισμό και τον ανταγωνισμό στη λογική των ζωνών επιρροής, μεταξύ των δύο ισχυρότερων στρατιωτικών και πυρηνικών δυνάμεων του κόσμου, είναι ολοφάνερο πως τόσο η Μόσχα, όσο και η Ουάσιγκτον ενδιαφέρονται πολύ περισσότερο για τις εξελίξεις και την έκβαση του πολέμου στην Ουκρανία, παρά για την ειρήνη και την προστασία του άμαχου πληθυσμού.

Το όνειρο του Πούτιν είναι να σπρώξει τα σύνορα και τις σφαίρες επιρροής της Ρωσίας στους πρώην σοβιετικούς δορυφόρους της Ανατολικής Ευρώπης, ενώ το όνειρο του Μπάιντεν είναι η αμερικανική ηγεμονία σε γεωπολιτικό και οικονομικό παγκόσμιο επίπεδο, με την Κίνα και τη Ρωσία, πλήρως ελεγχόμενες και εξαρτημένες, από τα δολάρια των ΗΠΑ.

«Ο Πούτιν πρέπει να τιμωρηθεί», επιμένουν οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι. Αλλά οι μορφές τιμωρίας που εφαρμόζονται ήδη – αυστηρές οικονομικές κυρώσεις και στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία – είναι σχεδιασμένες ώστε να παρατείνουν τις στρατιωτικές επιχειρήσεις και να πλήξουν τη ρωσική οικονομία, παρά να τερματίσουν την αιματοχυσία.

Και έπονται τα χειρότερα. Όσο περισσότερο ο ουκρανικός στρατός και οι συνδεδεμένες πολιτοφυλακές του, μαζί με εθελοντές καταφέρνουν να συγκρατούν τις δυνάμεις εισβολής της Ρωσίας, τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα ο Πούτιν να διατάξει τους στρατηγούς του να αφήσουν κατά μέρος, κάθε απροθυμία να αυξήσουν τις απώλειες αμάχων.

Τα ρωσικά τανκς, το πυροβολικό και αεροσκάφη θα αφεθούν ελεύθερα να καταλάβουν ουκρανικά εδάφη, όσο το δυνατόν γρηγορότερα, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι θα καταστραφούν διαμερίσματα και κατοικίες, όπου στεγάζονται εκατοντάδες οικογένειες. Συμβαίνει ήδη.

Αρκετές μικρότερες του Κιέβου πόλεις έχουν γίνει συντρίμμια καθώς και τμήματα της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης της Ουκρανίας, του Χάρκοβο.

Το Κίεβο και άλλες πόλεις είναι στη σειρά. Κινδυνεύουν σύντομα να μοιάσουν με τις βομβαρδισμένες πόλεις της Συρίας, όπου έχουν μείνει μόνο ερείπια.

Και θα μείνουν για λίγο πριν σβήσουν κι αυτές, οι ιστορίες ουκρανικού θάρρους με τις εικόνες ανεκπαίδευτων να μαθαίνουν περήφανα πώς να χρησιμοποιούν αυτόματα τουφέκια και η κατασκευή μολότοφ από νοικοκυρές και πρόθυμους έφηβους.

Ο Ζελένσκι έχει κάνει εξαιρετική δουλειά για να συσπειρώσει τον πληθυσμό του. Η αντίσταση στους Ρώσους εισβολείς υπήρξε επίμονη και πολύ πιο επιτυχημένη από ό,τι περίμεναν, όλοι.

Σε ορισμένα σημεία οι Ρώσοι αναγκάστηκαν ακόμη και να υποχωρήσουν. Το ηθικό από την πλευρά της Ουκρανίας είναι πολύ υψηλότερο από ότι μεταξύ των ρωσικών δυνάμεων με τα μεγάλα στρατεύματά τους από σαστισμένους και φοβισμένους στρατεύσιμους.

Αλλά, οι Ουκρανοί μπορούν να τους καθυστερήσουν, όχι να τους νικήσουν. Η νίκη για τον στρατό και την αεροπορία του Πούτιν θα πάρει πολύ περισσότερο χρόνο, από ότι είχε αρχικά σχεδιάσει το Κρεμλίνο, αλλά είναι αναπόφευκτη.

Αξίζει πραγματικά η προοπτική της αντίστασης για μερικές επιπλέον εβδομάδες πριν από τη μαζική καταστροφή και τις τεράστιες απώλειες ανθρώπινων ζωών και περιουσιών που είναι βέβαιο ότι θα προκύψουν έως ότου τελικά η Ουκρανία υποταχθεί;

Οι Ουκρανοί αντιμετωπίζουν μια ζοφερή επιλογή. Καμία επιλογή σε πόλεμο δεν είναι άλλωστε όμορφη.

Είτε, λοιπόν, συνεχίζουν στο ίδιο στρατιωτικό μονοπάτι που συνεπάγεται τεράστιους αριθμούς θυμάτων, είτε ο Ζελένσκι και οι σύμβουλοί του χρησιμοποιούν τις συνομιλίες που γίνονται με τους Ρώσους για να πιέσουν για μια κατάπαυση του πυρός και να συμφωνήσουν στις ρωσικές απαιτήσεις για ουδετερότητα και αποστρατιωτικοποίηση της Ουκρανίας.

Οι Ρώσοι θα έχουν κερδίσει την άμεση μάχη, αλλά θα δυσκολευτούν να κυριαρχήσουν στη χώρα ή να τη μετατρέψουν στο είδος του αστυνομικού κράτους, που έχει γίνει η Ρωσία, υπό τον Πούτιν.

Είτε ο Ζελένσκι παραμείνει επικεφαλής, είτε παραιτηθεί και αφήσει τους Ρώσους να διορίσουν μια κυβέρνηση-μαριονέτα της επιλογής τους, η πολιτική αντίσταση από τους Ουκρανούς σε κάθε διοικητικό επίπεδο θα υπονομεύσει και θα αμβλύνει σταδιακά τη ρωσική κατοχή.

Στο μεταξύ, οι Ουκρανοί πρόσφυγες θα μπορούν να επιστρέψουν σε κάτι που προσεγγίζει την κανονική προπολεμική ζωή. Αυτό θα είναι καλύτερο από το να συνεχίσουν να πολεμούν.

Κι αν η συνθηκολόγηση και ο τερματισμός της σημερινής γενναίας αντίστασης μπορεί να φαντάζουν ταπεινωτικά, δεν είναι σίγουρα πιο σημαντικό να σωθούν άνθρωποι;

Σε αυτό το κρίσιμο δίλημμα καλείται να δώσει απάντηση ο λαός και η ηγεσία της Ουκρανίας.