Όλο και πιο συχνά στις μέρες μας γίνεται λόγος για τα συναισθήματα, την συναισθηματική νοημοσύνη, για την γλώσσα του σώματος, για αυτά που λέει το σώμα, όταν δεν τα λέει το στόμα!

Υπάρχουν βιβλία για παιδιά γραμμένα που τους μιλούν για τα συναισθήματα! Ένα εξαιρετικό βιβλίο που τους γνωρίζει τι είναι , ποια είναι , πως τα αναγνωρίζεις , πώς τα διαχειρίζεσαι, μα και τις συνταγές για τα συναισθήματα, είναι αυτό της ψυχολόγου και συγγραφέως παιδικών βιβλίων, Σουσάνα Ίσερν, ΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΜΕΤΡΟ ΤΟΥ ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΗ ΚΡΟΚΟΝΤΙΛΟ, των εκδόσεων Κέδρος! Υπάρχει και το συναισθηματόμετρο από χαρτόνι στο τέλος του βιβλίου! Κλείνοντας την σύντομη παρουσίαση μου, θα σας μεταφέρω ‘’Ιδέες για να απολαμβάνεις τη χαρά’’ : Χοροπήδα, χόρεψε, τραγούδα… Χαμογέλα διαρκώς και ξέσπασε σε γέλια πότε πότε. Αναζήτησε κάποιον για να μοιραστείς τη χαρά σου. Κάνε βόλτα και παίξε στον καθαρό αέρα.

Η πιο μεγάλη αγκαλιά, είναι ένα υπέροχο βιβλίο για μικρά παιδιά, μέρος μιας ‘’τριλογίας’’ , σχετική πάντα με την αγκαλιά, των Όουεν ΜακΛάφλιν και Πόλι Ντάνμπαρ, σε μετάφραση της Μάρως Ταυρή, των εκδόσεων Μεταίχμιο. Δύο λόγια για το θέμα, από το οπισθόφυλλό δανεισμένα: Ο σκαντζόχοιρος περίμενε πώς και πώς να ξαναδεί την χελώνα. Τίποτα δεν ήταν ίδιο χωρίς αυτή. Μερικές αγκαλιές όμως αξίζουν την αναμονή…

Το φιλί του φεγγαριού, ένα ιδιαίτερο κείμενο της Εύης Γεροκώστα, με την πραγματικά εκπληκτική εικονογράφηση του ζωγράφου και εικονογράφου Ανδρέα Κούρτη.
Ο τρόπος γραφής και εκφοράς του λόγου, δεν είναι ο κλασικά αναμενόμενος για ένα παραμύθι! Ειδικά όταν αυτό είναι από μια αφηγήτρια παραμυθιών, όπως είναι η συγγραφέας του. Είναι ο τρόπος της διαφορετικός, έχει κάτι το μοντέρνο, το έντεχνο! Θέλει κατά την γνώμη μου, και δεύτερη ανάγνωση, για να σε ξαφνιάσει ευχάριστα! Διαβάζεται θα έλεγα από όλες τις ηλικίες, με πολλές αναγνώσεις! Οι εκδόσεις κόκκινη κλωστή δεμένη, το προτείνουν για παιδιά από επτά ετών.

Από το οπισθόφυλλο:
Πολλά χρόνια πριν, στο Φεστιβάλ Βιβλίου,
γύρω από το σπίτι με τις πέντε πόρτες και τα δέκα παράθυρα
‒ θα μπορούσε να είναι το Ζάππειο Μέγαρο.
Την ώρα που αφηγούμαι ιστορίες βλέπω ένα μικρό αγόρι.
«Θα το πιάσω!» φωνάζει κι αρχίζει να τρέχει.
Σηκώνω το βλέμμα και καταλαβαίνω.
Θέλει να πιάσει το ασημένιο καρπούζι στον ουρανό.
Για να πάρει το φιλί του.

Στις 27 Ιανουαρίου ήταν η Διεθνής Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Ολοκαυτώματος, από το ναζιστικό καθεστώς. Με αυτή την αφορμή σας προτείνω δύο βιβλία που τα βρήκα ενδιαφέροντα, και εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους.

Το σύνδρομο της δικτατορίας, του Αλαα Αλ Ασουάνι, από τις εκδόσεις Πατάκη, δανείζομαι από το οπισθόφυλλο του:
Στη Δύση, η µελέτη της δικτατορίας έχει αποκτήσει µια σχεδόν εξωτική διάσταση. Όµως τα απολυταρχικά καθεστώτα παραµένουν οδυνηρή πραγµατικότητα για δισεκατοµµύρια ανθρώπους παγκοσµίως, µε τις ελευθερίες τους να παραβιάζονται και τα δικαιώµατά τους να καταστρατηγούνται µε όλους τους τρόπους.
Ποια είναι η φύση της δικτατορίας; Πώς επικρατεί; Ποιες συνθήκες και περιστάσεις τής επιτρέπουν να ευδοκιµήσει; Και µε ποιους τρόπους οι δικτάτορες καταφέρνουν να διατηρούν την εξουσία ακόµα και όταν τους λοιδορούν και τους χλευάζουν οι κυβερνώµενοι;
«Ένα σπουδαίο βιβλίο που συλλαµβάνει µια καθοριστική πολιτική στιγµή στην ιστορία όλης της περιοχής». Eugene Rogan
«Ο Αλ-Ασουάνι πρώτα και κύρια θυµίζει σε όλους τους µυθιστοριογράφους του κόσµου ότι στο σηµείο αυτό έχουν ηθική υποχρέωση να κοιτάξουν την πραγµατικότητα κατάµατα και να αφηγηθούν την ιστορία της αλήθειας». Ece Temelkuran
«Το Σύνδροµο της δικτατορίας είναι η, από πρώτο χέρι, συγκλονιστική ιστορία του πώς η απολυταρχική διακυβέρνηση µετέτρεψε τις αραβικές χώρες σε άγονη γη». Fawaz A. Gerges.

Το κορίτσι της στάχτης, του Μένιου Σακελλαρόπουλου, από τις εκδόσεις Ψυχογιός, μας παρουσιάζει μια συγκλονιστική, αληθινή ιστορία. Αυτή της Βίβιαν Στεφάνου. Έναν απίστευτο κύκλο ζωής, που ξεκινά τον Δεκέμβριο του 1943, από τα Καλάβρυτα, για να ξανά καταλήξει εκεί, μετά τον πόλεμο και τον ξεριζωμό, περνώντας από άλλες ηπείρους, κράτη και πολιτείες, πάντα με την αγάπη στην καρδιά για την ιδιαίτερη πατρίδα, και σεβασμό στη μνήμη των προγόνων και των θυμάτων του ολοκαυτώματος!

Από το οπισθόφυλλο:
Καλάβρυτα, 13 Δεκεμβρίου 1943.
Τα γερμανικά πολυβόλα θερίζουν ζωές, βάφοντας με αίμα τον τόπο ολάκερο. Δεν έμεινε πέτρα πάνω στην πέτρα. Σπαράζουν οι μανάδες σκάβοντας με τα νύχια το χώμα, κρύφτηκαν ο ήλιος και τα πουλιά. Παντού στάχτη και θάνατος.
Η Παρασκευούλα, πεντέμισι χρόνων, νιώθει να χάνεται το μυαλό της, λαβώνεται η ψυχή της. Κρύβεται με τ’ αδέλφια της στο βουνό, δυο μερόνυχτα περπατούν θρηνώντας τον πατέρα.
Ο Μητροπολίτης ζητάει από τις οικογένειες να δώσουν παιδιά για υιοθεσία στην Αυστραλία. Με φλογισμένα μάτια η μικρή σηκώνει το τρεμάμενο χεράκι της και φωνάζει: «Εγώ θα πάω στην… Αστραλία, εγώ!» Χλώμιασε η μάνα της, η Αρχοντούλα, στράγγιξε το αίμα από τις φλέβες της.
Το αεροσκάφος Ντακότα με το όνομα «Αέρας» αναλαμβάνει να συνεχίσει την ιστορία, που ράγισε πέτρες και γκρέμισε βουνά!

Μια αληθινή, σπαρακτική ιστορία με φόντο τα ισοπεδωμένα Καλάβρυτα, ένα ολόφωτο μήνυμα στην ανθρωπότητα από μία συγκλονιστική γυναίκα, τη Βίβιαν Στεφάνου, για τη δύναμη της ψυχής του ανθρώπου, που χτίζει φάρους για ν’ απλώσει το φως!

*H Αθανασία Δαφιώτη είναι δημοσιογράφος-θεατρολόγος