Την προηγούμενη εβδομάδα σας μίλησα με ενθουσιασμό μέσα από την συνέντευξη μας, με την συγγραφέα Ράνια Μπουμπουρή, για το έργο της. Στην κουβέντα μας έγινε αναφορά στο νέο της βιβλίο, με τίτλο Που είσαι; Το οποίο μόλις κυκλοφόρησε, από τις εκδόσεις Ψυχογιός .

Βρήκα πολύ ενδιαφέρον το θέμα, ένα θέμα που απασχολούσε, απασχολεί και θα απασχολεί όλους τους γονείς, ιδιαίτερα όλους όσους έχουν μικρά παιδιά και που εργάζονται. Το άγχος του αποχωρισμού. Το βιβλίο αυτό καθησυχάζει τα παιδιά, αλλά δίνει και χρήσιμες συμβουλές στους γονείς, στο τέλος του βιβλίου, από την ψυχοθεραπεύτρια αλλά και συγγραφέα Βέρα Πρατικάκη.
Την εικονογράφηση έχει κάνει ο Γιάννης Σκουλούδης.

Κλείνω την βιβλιοπρόταση μου αυτή, με μια πρόταση από το ίδιο το βιβλίο. «…Να ξέρεις, είτε είμαστε μαζί σου ή μακριά, εσένα έχουμε πάντα στο μυαλό και στην καρδιά!» Πείτε του κάτι σαν αυτό, την στιγμή που απομακρύνεστε και σε καμία περίπτωση μην το μαλώνετε, μην του θυμώνετε που σας θέλει κοντά του, είναι απολύτως φυσικό.

Μεγάλες ιδέες για μικρούς φιλοσόφους, για μικρούς αναγνώστες

Πρόσφατα κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις Διόπτρα, δύο βιβλία για μικρά παιδιά, για την ηλικία πέντε συν, που με απλά λόγια οδηγούν τα παιδιά να ανακαλύψουν τις βασικές αρχές της φιλοσοφίας.

Τα κείμενα του υπογράφουν οι Duane Armitage και Maureen McQuerry, εικονογράφηση Robin Rosenthal, μετάφραση Τατιάνα Γαλάτουλα.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ- Η ΕΥΤΥΧΙΑ
«Τι με κάνει ευτυχισμένο;» Ο Αριστοτέλης, ήταν ένας αρχαίος φιλόσοφος που αναζητούσε το νόημα της ζωής και τον τρόπο που μπορούμε να γίνουμε ευτυχισμένοι.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ - Η ΑΛΗΘΕΙΑ
«Ποια είναι η αλήθεια:» Ο Σωκράτης, ήταν ένας αρχαίος φιλόσοφος που αναζητούσε τη βαθύτερη αλήθεια των πραγμάτων.

Δύο βιβλία που με απλά λόγια βοηθούν τα παιδιά να ανακαλύψουν τις βασικές αρχές της φιλοσοφίας.

Για το τέλος των σημερινών βιβλιοπροτάσεων μου έχω κρατήσει ένα βιβλίο που με κέρδισε πρώτα από την εικονογράφηση του, αυτήν πρόσεξα αρχικά και κατόπιν το κείμενο του.

Πρόκειται για το Καιρός να πούμε αντίο. Από τις εκδόσεις κόκκινη κλωστή δεμένη. Της Κιμ Σένα. Η οποία και εικονογράφησε συγκλονιστικά και το βιβλίο της αυτό, ίσως κυρίως αυτό. Το ξεφυλλίζω ξανά και ξανά, δεν τις χορταίνω αυτές τις εικόνες!

Σκουρόχρωμες εικόνες, όπως και η ατμόσφαιρά του, ακόμα και οι σελίδες που ανοίγουν και κλείνουν το βιβλίο είναι σκούρες! Αλλά παραδόξως, αναλογικά με τα χρώματα τον εικόνων του, αποπνέει μια αισιοδοξία το όλο κείμενο. Όλα γίνονται για καλό. Μέσα από την αγάπη και τον σεβασμό.

Ένα μικρό κορίτσι σώζει μια μικρή κουκουβάγια, μεγαλώνουν μαζί. Γίνονται πολύ καλές φίλες. Έρχεται όμως κάποια στιγμή η ώρα του αποχωρισμού. Ένας μαύρος πάνθηρας παίρνει την μεγαλωμένη πια κουκουβάγια μαζί του και την οδηγεί στο φυσικό της χώρο, στο φυσικό της περιβάλλον.

Ποιο είναι όμως αυτό το συμβολικό πλάσμα; Μήπως ο πάνθηρας είναι ο θάνατος; Μήπως τελειώνει η ζωή της κουκουβάγιας; Η συγγραφέας δεν μας το ξεκαθαρίζει, μας αφήνει να το σκεφτούμε εμείς , με έναν τρόπο μεταφυσικό. Παρόλα αυτά με ένα χαμόγελο σχηματισμένο στα χείλη μου έκλεισα το βιβλίο.

Κρατάω την τελευταία φράση της κουκουβάγιας . «Κάθε φορά που θα κλείνεις τα μάτια σου, θα είμαι εδώ. Αν δεν ξεχάσουμε η μια την άλλη, θα είμαστε μαζί για πάντα.[…] Σε παρακαλώ, κάθε φορά που θα με σκέφτεσαι να χαμογελάς».
Αυτό δεν θα θέλαμε φεύγοντας, για τα αγαπημένα μας πρόσωπα;
Καλές αναγνώσεις.

*H Αθανασία Δαφιώτη είναι δημοσιογράφος και θεατρολόγος