To κέλυφος του αυτισμού προστατεύει αλλά και απομονώνει. Κι αυτή η απομόνωση γίνεται εμφανής όταν γεννηθεί στο περιβάλλον η ανάγκη της επικοινωνίας. Το περιβάλλον με πολλή μαεστρία χρειάζεται να αρχίσει τη διαδικασία μικρών οπών στο κέλυφος του αυτισμού για να μην τραυματιστεί το αίσθημα της ασφάλειας του ανθρώπου, που βρίσκεται μέσα στο κέλυφος.

Αυτή η διαδικασία έγινε κι από τους γονείς του Μιχάλη Κούμπα, όταν ταξίδεψαν μέχρι την Αμερική για τη μέθοδο Kaufman και το Πρόγραμμα  Son Rise , όταν ο γιός τους ήταν τεσσάρων χρόνων.

Πολλές οι έρευνες, πάμπολλες οι μελέτες  και άπειρα τα βιβλία που έχουν γραφτεί για τον αυτισμό. Λίγα όμως έχουν γραφτεί απ’ τους ίδιους τους ανθρώπους με αυτισμό.

Στο βιβλίο της Λάουρας Μελετοπούλου «Ράντισέ μου τη σιωπή, σπάζοντας το κέλυφος του αυτισμού» από τις εκδόσεις Θύρα καταγράφονται σκέψεις και ιδέες του Μιχάλη που έχει αυτισμό και δεν έχει λόγο. Αρχίζει με ένα πανανθρώπινο φιλοσοφικό ερώτημα: Ποιός είμαι; «Είμαι ο Μιχάλης-Έχω αυτισμό και δεν μιλάω-Καταλαβαίνω τα πάντα- Πολλές φορές ακόμα περισσότερα από αυτά που  μου λέτε-Δεν μπορώ πάντα να ελέγξω τη συμπεριφορά μου κι αυτό μου δημιουργεί  προβλήματα. Ο αυτισμός είναι η καταραμένη σιωπή,  όταν το μέσα σου ουρλιάζει.  Το βιβλίο είναι μαρτυρίες ψυχής- Θα ήθελα να μάθετε να ακούτε τα άτομα με αυτισμό. Αιώνια θα ευγνωμονώ ωραίους ανθρώπους που με αποδέχονται ακλόνητα  αυτός που είμαι».

Σημειώνει η κ. Λάουρα Μελετοπούλου , η ψυχολόγος που βίωσε τον πλούτο και το μεγαλείο του εσωτερικού  κόσμου  του Μιχάλη: «Είναι κείμενα, που έχουν γραφτεί στη διάρκεια των 27 ετών συνεργασίας μας και δεν παρουσιάζονται απαραίτητα με χρονολογική σειρά. Κάθε θεματική ενότητα –κεφάλαιο του βιβλίου αποτελεί  μια συλλογή από διάφορα κείμενα του Μιχάλη»

Στην ηλικία των οκτώ ετών o Μιχάλης άρχισε να γράφει τις πρώτες του λέξεις, αργότερα προτάσεις κι όλα με έναν πολύ ποιητικό λόγο. Έτσι κατάφερε να εξωτερικεύει τις σκέψεις του, τις αγωνίες του , τα συναισθήματά του.

Μπαίνοντας στην εφηβεία συνειδητοποιεί τις αλλαγές στο σώμα του, ενώ παράλληλα αλλάζουν και οι προβληματισμοί του: «Τώρα αισθάνομαι θυμό και φόβο και δεν μπορώ να είμαι σαν τους άλλους και καταριέμαι την εφηβεία μου. Φοβάμαι ότι στη ζωή πλανιέμαι και χάνω τον δρόμο μου. Πως θα μπορέσω να ζήσω χωρίς εσάς» Σ αυτή ακριβώς την διαπίστωση μεγεθύνεται κι η αγωνία των γονιών για το μέλλον των παιδιών τους.

 H αυτόνομη  και   λειτουργική ζωή πολλών ανθρώπων με αυτισμό αποτελεί προτεραιότητα της οικογένειάς τους.

Ο Μιχάλης γράφει για το σχολείο ,την άνοιξη, τα πρώτα σκιρτήματά του, τους έρωτες, τη φιλία, την αγάπη. Για το καθετί έχει να γράψει και κάποιο σχόλιο, κάποια ιδέα του, κάποιο συναίσθημά του. Μέσα απ αυτήν την προσέγγιση σαν να καταρρίπτει τον μύθο της μονομέρειας της σκέψης, που παρατηρείται σε πολλούς ανθρώπους με αυτισμό. Συγκινητικός είναι ο τρόπος που γράφει για την αγάπη του προς την ψυχολόγο του : «Γαρύφαλλο θυμίζει η ματιά σου και ρόδο η λαλιά σου». «Όμορφη Λάουρα σε αγαπώ».

Άλλοτε  εκφράζει φόβο, αγωνία, πόνο και απογοήτευση. Ζητά βοήθεια με ασκήσεις λογοθεραπείας: «Φοβάμαι ότι όταν θα μιλήσω, θα χάσω την ασφάλεια που μου δίνει η μουγκαμάρα μου. Αισθάνομαι καταπληκτική ηρεμία μέσα στην ένταση. Να είμαι παρών απαιτεί προσπάθεια του κάθε κύτταρου μου και πολύ κόπο». Η μουσική παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή του Μιχάλη:  «Μου φέρνει στο μυαλό μου τα όμορφα καλοκαίρια στη Μυτιλήνη και χαλαρώνω», «Αιστάνθηκα σαν να με χάιδευε το αεράκι της Μυτιλήνης».

Πριν από τον επίλογο του βιβλίου του γράφει διάφορες ιστορίες δίνοντας τους τον δικό του τίτλο, όπως :  « Ο άλλος και εγώ», «Ο αλλοτινός φίλος», «Η κοπελούδα», «Σ αγαπώ αδερφέ μου», «Ο άλλος πλανήτης κι εγώ». Η συχνή χρήση της λέξης «ο άλλος» μαρτυρεί την ανάγκη του διαχωρισμού και της διαφοροποίησης  του από τον συνάνθρωπο. Όταν η διαφορετικότητα είναι αναγνωρίσιμη απ  τον ίδιο , τότε συμβαίνει και η απομόνωσή του. Η διαπίστωση του : «Είμαι διαφορετικός»  δηλώνει την   αποσύνδεσή του με το περιβάλλον και την απόλυτη συγκέντρωσή του στη στερεοτυπία του. «Είμαι μόνος σε ένα γνωστό μου κόσμο, που δεν με φοβίζει»

Σπουδαίος και καταλυτικός είναι τότε ο ρόλος του στενού και ευρύτερου περιβάλλοντος για την δημιουργία  μιας σχέσης, μιας επικοινωνίας ,που θα κατακτηθεί βήμα-βήμα. Ας φανταστούμε τον άνθρωπο με αυτισμό να ζει σε ένα δενδρόσπιτο. Αντί να  δίνουμε εντολές και συμβουλές για να κατέβει από το δέντρο, ανεβαίνουμε και εμείς  πάνω στο δέντρο, δημιουργούμε  σχέση και κατεβαίνουμε μαζί. Κι αυτή η στάση μας εμπεριέχει απόλυτο σεβασμό και αποδοχή. Η αδελφή του Μιχάλη, Μαρία Παπαναστασίου, σε ηλικία 15 χρόνων, απευθυνόμενη στους ανθρώπους που βλέπουν μόνο την εξωτερική εμφάνιση γράφει ένα ποίημα;……. Οι άνθρωποι που υποτιμούν,

                                                  φαίνεται ποτέ δεν είδαν

                                                  το φεγγαράκι να γίνεται πανσέληνος,

                                                  το μπουμπούκι να γίνεται ανθός,

                                                  το κενό τοπίο ηλιοβασίλεμα

                                                  και το σκοτάδι να γεμίζει αστέρια.

                                                  Κι όταν το δουν θα θαμπωθούν……… Κι ο αδερφός μου μπορεί!

Κι η μητέρα του Μιχάλη, μια καλή μου φίλη, στέλνει το δικό της μήνυμα στους γονείς συμμαθητών αυτιστικών παιδιών: «Μη φοβάστε, τα παιδιά σας δεν θα χάσουν κάτι απ’ αυτήν την επαφή. Τουναντίον θα κερδίσουν σε ανθρωπιά, υπευθυνότητα, θα πάρουν μαθήματα ζωής. Και προς Θεού, ο αυτισμός δεν είναι κολλητικός »

Η κ. Λάουρα Μελετοπούλου συμπληρώνει: «Για μένα βασική προϋπόθεση για κάποιον που δουλεύει με άτομα στο φάσμα του αυτισμού είναι πρώτα από όλα το κτίσιμο μιας σχέσης με απόλυτο σεβασμό , κατανόηση και αποδοχή».

Μέσα απ’ αυτό το ταξίδι στον μαγικό κόσμο του αυτισμού ανακαλύπτει κανείς  την ομορφιά που κρύβουν οι άνθρωποι με αυτισμό, τις κρυμμένες δεξιότητες, και τα ταλέντα τους. Κάτι που δεν αναγνωρίζεται άμεσα, αλλά χρειάζεται χρόνος για να ξεδιπλωθεί όλη η εσωτερική ομορφιά τους.

Γι’ αυτό ας προσπαθήσουμε να ακούσουμε τα όσα δεν μας λένε και να κατανοήσουμε ακόμα περισσότερο τις δικές τους ανάγκες.

Εξάλλου κι ο Μιχάλης Κούμπας ζητά το ράντισμα της σιωπής του με ήχο, γιατί η σιωπή είναι άηχη, αλλά με πολύ βάθος. Όπως κι ο βυθός της θάλασσας έχει μια μαγευτική αταραξία , αλλά και απίστευτη ομορφιά, που την θαυμάζεις με ένα μακροβούτι. Τολμάς και βουτάς για να γνωρίσεις τη μαγεία του κόσμου του αυτισμού.

Υ.Γ: Μιχάλη σε γνωρίζω από έφηβο και θαυμάζω την ομορφιά του προσώπου σου μα πιότερο την ομορφιά της ψυχής σου!!! Καλοτάξιδες να είναι οι μαρτυρίες της ψυχής σου, όπως χαρακτηρίζεις το βιβλίο σου.