Όταν διαβάζω κάποια είδηση βίας, κάπως ανακλαστικά κλείνω τα μάτια ή στρέφω το κεφάλι μου σε άλλη κατεύθυνση, μήπως φύγει ή μαλακώσει κι επειδή ξέρω ότι δε θα φύγει, παίρνω μια βαθιά ανάσα για να συνεχίσω. Οπότε σήμερα μου πήρε πολλή ώρα να διαβάσω την ιστορία της Λίζα Μοντγκομερι, της πρώτης γυναίκας που εκτελέστηκε στις ΗΠΑ μετά από 70 σχεδόν χρόνια. Βλέπεις, το αυταρχικό και αιμοδιψές καθεστώς του Τραμπ που ενσαρκώνει το πιο απεχθές πρόσωπο της λευκής αμερικάνικης αρρενωπότητας, δε χόρτασε μίσος. Θέλει κι άλλο. Συνεχίζει ένα έργο βαρβαρότητας μέχρι την τελευταία ημέρα, αφού το τελευταίο μέλημα του ήταν να ξαναρχίσουν οι εκτελέσεις κρατουμένων μετά από 17 χρόνια παύσης.

Έτσι εκτελέστηκε το πρωί της Τετάρτης η Λίζα Μοντγκομερι, μια γυναίκα που διέπραξε ένα φριχτό έγκλημα, γιατί μάλλον μόνο τη φρίκη είχε διδαχτεί στη ζωή της. Ένα από τα πιο άγρια βασανισμένα πλάσματα της πατριαρχίας. Πρώτη φορά κακοποιήθηκε σεξουαλικά σε ηλικία τριών ετών. Από τα 11 της η ζωή της μετατράπηκε σ’ ένα συνεχές μαρτύριο. Βιαζόταν και κακοποιούνταν συστηματικά από τον πατριό της και τους φίλους του, ενώ και η μητέρα της την εξέδιδε. Στα 18 της παντρεύτηκε τον εξ αγχιστείας αδερφό της που με τη σειρά του την ξυλοκοπούσε, τη βίαζε και βιντεοσκοπούσε τις πράξεις του. Απέκτησαν τέσσερα παιδιά και στη συνέχεια την εξανάγκασαν σε επέμβαση στείρωσης. Η ψυχική της υγεία κλονίστηκε ανεπανόρθωτα. Επιστήμονες ψυχικής υγείας που την επισκέφτηκαν στη φυλακή, είπαν ότι όταν τη ρωτούσαν για τα παιδικά της χρόνια η φωνή της έβγαινε με δυσκολία και μιλούσε για τον εαυτό της σε τρίτο πρόσωπο.

Σήμερα το πρωί, λοιπόν, το πολιτικό και σωφρονιστικό σύμπλεγμα των ΗΠΑ αποτελείωσε μια γυναίκα που δε βρήκε καμία φροντίδα, καμία γαλήνη, καμία κατανόηση, καμία προστασία, καμία συγχώρεση στη ζωή της. Η τελευταία βία που δέχτηκε το σώμα της ήταν από το ίδιο το κράτος. Όταν τη ρώτησαν αν είχε να πει κάποια τελευταία λόγια, απάντησε «όχι».

Μακάρι μαζί με τον Τραμπ να τελειώσει κι αυτή η αδιανόητη βαναυσότητα της θανατικής ποινής στις ΗΠΑ.