Μια ξεχωριστή διάκριση πέτυχε ο μαθητής του Δημοτικού Σχολείου Λουτρόπολης Θερμής, Στέλιος Ανδριώτης, ο οποίος βραβεύτηκε πρόσφατα σε πανελλαδικό λογοτεχνικό διαγωνισμό με το διήγημά του «Μεγαλώνοντας με ιστορίες θαλασσινών».

Το κείμενο αποτελεί ένα συγκινητικό ταξίδι στην οικογενειακή ιστορία, στη ναυτική παράδοση της Θερμής και στη συλλογική μνήμη της προσφυγιάς. Μέσα από τη ματιά ενός εγγονού που μεγάλωσε ακούγοντας αφηγήσεις για τη ζωή στη θάλασσα, αναδεικνύεται η πορεία μιας οικογένειας ψαράδων που ξεκινά από την Άνδρο, περνά από το Αϊβαλί και καταλήγει στη Λέσβο μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή.

Στο διήγημα περιγράφεται η βαθιά σχέση των προγόνων του με τη θάλασσα, καθώς επί γενιές εργάζονταν ως ψαράδες και ναυτικοί. Οι οικογενειακές αφηγήσεις έφεραν τον μικρό συγγραφέα σε επαφή με έναν ολόκληρο κόσμο που σήμερα έχει σχεδόν χαθεί. Παραγάδια, συρτές, καλάδες, γκιργκιράδες, λαμπαδόροι και ψαρότοποι του Αιγαίου ζωντανεύουν μέσα από τις μνήμες που μεταβιβάστηκαν από γενιά σε γενιά.

Ιδιαίτερη θέση στο κείμενο κατέχουν οι περίφημοι γκιργκιράδες της Θερμής, οι ψαράδες που για δεκαετίες όργωναν τις θάλασσες του βορειοανατολικού Αιγαίου. Ο μαθητής μεταφέρει εικόνες και ιστορίες που άκουσε από τους παλαιότερους, συνδέοντας το παρελθόν με το παρόν και αναδεικνύοντας την αξία της προφορικής παράδοσης.

Ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι αναφορές σε πραγματικά περιστατικά που διατηρούνται ζωντανά στη μνήμη της οικογένειας. Ανάμεσά τους η ιστορία με τον θρυλικό Τσάκιτζη, ο οποίος, σύμφωνα με τις διηγήσεις των προγόνων του, βοήθησε τους ψαράδες απέναντι σε έναν Τούρκο τοπικό άρχοντα που τους εμπόδιζε να εργαστούν. Εξίσου εντυπωσιακή είναι η αφήγηση για τη μεγάλη ψαριά παλαμίδας στον Μόλυβο, όταν οι πρόγονοί του αλίευσαν 22 τόνους ψάρια και μοίρασαν μέρος της παραγωγής στους φτωχούς της Μυτιλήνης.

Ωστόσο, το πιο συγκινητικό σημείο του διηγήματος είναι η σύνδεση της οικογενειακής προσφυγικής ιστορίας με το σύγχρονο προσφυγικό ζήτημα. Ο Στέλιος Ανδριώτης περιγράφει τις επισκέψεις του στη Σκάλα Μιστεγνών, στο σημείο όπου αποβιβάστηκαν οι πρόγονοί του το 1922. Εκεί, βλέποντας σωσίβια και κατεστραμμένες βάρκες σύγχρονων προσφύγων, αναλογίζεται ότι οι ανθρώπινες δοκιμασίες παραμένουν ίδιες στο πέρασμα του χρόνου.

Με ευαισθησία και ώριμη σκέψη για την ηλικία του, ο μαθητής συνδέει δύο διαφορετικές εποχές και δύο διαφορετικά κύματα ξεριζωμού, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι ο πόνος της προσφυγιάς και η αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής αποτελούν διαχρονικές ανθρώπινες εμπειρίες.

Η διάκριση του Στέλιου Ανδριώτη αποτελεί σημαντική επιτυχία τόσο για τον ίδιο όσο και για το Δημοτικό Σχολείο Λουτρόπολης Θερμής, αναδεικνύοντας τη δύναμη της λογοτεχνικής έκφρασης και τη σημασία της διατήρησης της ιστορικής μνήμης μέσα από τις νεότερες γενιές.