Σε αυτόν τον ιστορικό εμπορικό δρόμο της Μυτιλήνης που ταυτίζεται με τη προβλήτα του νότιου εμπορικού λιμανιού της πόλης κι ύστερα από το ύψος της Μητρόπολης μέχρι την Επάνω Σκάλα με τον Εύριπο των Μυτιληναίων, πέρασαν τον τελευταίο αιώνα, και πόσοι δεν πέρασαν. Μερικές φορές και κάτω από δύσκολες συνθήκες. Οθωμανική αυτοκρατορία, προσφυγιά, ναζιστική κατοχή, δικτατορίες, απειλές πολέμων ουκ ολίγες.

Και τώρα, «καπάκι» στην οικονομική κρίση που ξέσπασε το 2010 και τα αποτελέσματα της αύξησε η προσφυγική κρίση, έρχεται η κρίση της πανδημίας του κορονοϊού. Ενάμιση μήνα κλειστά τα μαγαζιά, κανείς δεν θυμάται τόσο μακρά περίοδο που τα μαγαζιά έμειναν κλειστά και σήμερα Δευτέρα 4 Μαίου, δειλά δειλά άνοιξαν κάποια των οποίων η λειτουργία επιτράπηκε

Άνοιξαν τις πόρτες τους ενάμιση μήνα μετά την τελευταία μέρα λειτουργίας τους. Ψάχνουν να βρουν το βηματισμό τους σε νέες συνθήκες, στην οδό Ερμού της Μυτιλήνης, τον κεντρικό εμπορικό δρόμο της πόλης εδώ και τρεις τουλάχιστον αιώνες. «Θα τα καταφέρουμε όμως…» λένε «αφού τα κατάφεραν κι οι παππούδες μας».

Η Κλειώ Χατζηδανιήλ, στη σκιά του Αγίου Θεράποντα του ναού σήμα κατατεθέν της πόλης, πέμπτη γενιά βιβλιοπώλης. Από το 19^ο αιώνα η φαμίλια της πολλά βιβλία και χαρτικά. «Σε άσχημες συνθήκες, πολύ πιο άσχημες για το βιβλίο και ότι αυτό εκφράζει και τα κατάφερε ο πατέρας μου, ο παππούς  μου, οι προπαππούδες μου» λέει η κ. Χατζηδανιήλ. «Θα τα καταφέρω κι εγώ» λέει με γάντια, μάσκα και προσωπίδα. «Δεν είναι και ότι καλύτερο, το καλύτερο όμως όλων είναι να διασφαλίσουμε την υγεία των πελατών μας και τη δική μας αλλά και το δικαίωμα στη γνώση» συμπληρώνει τακτοποιώντας τα ράφια της.

«Ανθοπωλείο Γαλάνη», από το 1960. «Σε ένα ανθοπωλείο αυτό που μετρά πολύ είναι και οι μυρωδιές» λέει ο Σταύρος  Γαλάνης. «Ε… με τη μάσκα δε πολυμυρίζουμε κι εμείς και οι πελάτες μας αλλά θα τα καταφέρουμε. Είναι σημαντικό να διασφαλίσουμε πάνω από όλα την υγεία όλων μας. Το νησί μας περίκλειστο από τη θάλασσα άντεξε στον κορονοϊό. Θα συνεχίσουμε να τα καταφέρνουμε και φυσικά να επιβιώσουμε και επαγγελματικά» λέει ο κ. Γαλάνης.

Το πρώτο στην ιστορία της πόλης κομμωτήριο ανδρών ο Γιώργος Μουστάκας. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 έχει αναπτύξει υπηρεσίες σε 10 θέσεις εργασίας. «Σήμερα οι θέσεις έχουν λιγοστέψει. Μισές πια οι καρέκλες  και φυσικά μάσκες σε όλους με απόλυτο σεβασμό στον πελάτη» λέει ο κ. Μουστάκας Η προσέλευση φυσικά από το πρωί πολύ μεγάλη. «Έχουμε κλείσει με ραντεβού τηλεφωνικά δουλειά για πολλές μέρες και για πολλές ώρες καθημερινά» συνεχίζει ενώ μας δείχνει το ότι τα εργαλεία αποστειρώνονται τόσο στη διάρκεια της δουλειάς όσο και μετά την ολοκλήρωση της εργασίας σε κάθε έναν πελάτη. «Είναι μια προσπάθεια στην οποία πρέπει να συμβάλουμε όλοι. Ο καθένας από το μετερίζι του και όλοι μαζί διασφαλίζοντας την υγεία της κοινωνίας. Εμείς ξανακάνοντας και τους πολίτες ομορφότερους» καταλήγει χαμογελώντας πίσω πάντα από τη μάσκα του.

Η οδός Ερμού άδεια και έρημη σε κάποια τμήματα της, με κόσμο κάποια άλλα τμήματα και ιδιαίτερα αυτά κοντά σε τράπεζες είναι η εικόνα της πόλης και των ανθρώπων της. Οι υπαίθριοι πωλητές προϊόντων ακόμα και πλανόδιοι μουσικοί, συνεχίζουν να υπάρχουν κι ας λένε… Ας λένε κι όσοι λένε για τις τραπεζικές εργασίες. Ηλικιωμένοι συνωστίζονται μπροστά στις κλειστές πόρτες για να μπουν μετά από ώρες αναμονής και συζήτησης με άλλους για το «τι ‘ναι ετούτο που πάθαμε». Κάποιοι τους κάνουν παρατηρήσεις, τους λένε να χρησιμοποιούν μάσκες, τους ζητάνε να απομακρυνθούν ο ένας από τον άλλο. «Να μη φλίσου τ’ σμπιθέρα μ’ που ήρτι απ’ του χουργιό;» ρωτά μια ηλικιωμένη κυρία που κάποιος της λέει να μην αγκαλιάζεται με κάποια άλλη ηλικιωμένη συνομήλικη της. «Δε παθαίνουμι τίπουτα»… Είναι η απάντηση των περισσότερων από όσους αντιδρούν και αρκετοί είναι αυτοί που αντιδρούν.

Σε μια πόλη που όλα δείχνουν πως δεν παθαίνει τίποτα. Σαν τους ανθρώπους της.   

Με πληροφορίες από το ΑΠΕ ΜΠΕ