Η πρόσφατη απόφαση της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Βορείου Αιγαίου (ΠΕΔ) για την παραγωγή χαρτών σε τουρκική και εβραϊκή γλώσσα, συνοδευόμενη από απευθείας ανάθεση προκάλεσε αντιδράσεις και ενδο-διοικητικές ενστάσεις. Συγκεκριμένα, ο Σταμάτης Κάρμαντζης, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της ΠΕΔ, εξέφρασε τη διαφωνία του, προτάσσοντας τη διενέργεια διαγωνισμού αντί για απευθείας ανάθεση, καταψηφίζοντας την εισήγηση του προέδρου της ΠΕΔ Ταξιάρχη Βέρρου καθώς η διενέργεια ενός ανοιχτού διαγωνισμού θα παρείχε την ευκαιρία να συμμετάσχουν περισσότερες εταιρείες, κάτι που θα μπορούσε να επιτύχει καλύτερη τιμή ή καλύτερους όρους για την ΠΕΔ. Να σημειωθεί ότι κατά τη συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου παραβρέθηκαν 12 από τα 21 συνολικά μέλη του οργάνου.

Ένα ακόμα σημείο της απόφασης που προκαλεί έντονη κριτική είναι η παραγωγή 20.000 χαρτών στην εβραϊκή γλώσσα, τη στιγμή που ο αριθμός των Ισραηλινών τουριστών στη Λέσβο είναι ιδιαίτερα περιορισμένος. Αν και η παρουσία τουριστών από το Ισραήλ στην Ελλάδα έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια, το νησί της Λέσβου δεν συγκαταλέγεται στους προορισμούς τους.

Η επιλογή να διατεθούν τόσοι χάρτες στα εβραϊκά εντός της Λέσβου σε ξενοδοχεία, πρακτορεία κτλ γεννά ερωτήματα για την πραγματική ανάγκη και τη στρατηγική στόχευση της συγκεκριμένης πρωτοβουλίας. Ενώ οι 50.000 χάρτες στα τουρκικά φαίνεται να εξυπηρετούν έναν σαφή και σταθερή ροή τουριστών από τη γειτονική Τουρκία, οι χάρτες στα εβραϊκά φαίνεται πως δεν ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες και συνθήκες.

Το συνολικό κόστος της παραγωγής των χαρτών των 26.500 ευρώ, για κάποιους μπορεί να φαίνεται χαμηλό ενώ για άλλους ιδιαίτερα υψηλό σε κάθε περίπτωση εγείρει το ζήτημα της σωστής κατανομής των πόρων. Η πλειοψηφία της ΠΕΔ και ο πρόεδρος της Ταξιάρχης Βέρρος αντί να επικεντρωθούν σε δράσεις που μπορούν πραγματικά να ενισχύσουν τον τουρισμό και την ανάπτυξη της περιοχής, επιλέγουν ενέργειες με αμφίβολη αποδοτικότητα. Οι ανάγκες τουριστικής προβολής πρέπει να βασίζονται σε πραγματικά δεδομένα και να στοχεύουν εκεί όπου υπάρχει πραγματική ζήτηση, αντί να εξυπηρετούν γενικόλογες στρατηγικές.