× Στο Νησί
SOCIAL MEDIA

Ποιος είναι επιτέλους αυτός ο Κύριλλος;

Από τα πρόβατα στους Λάμπου Μύλους, στη Ριζάρειο, στη Θεολογική Σχολή και στα Μοναστήρια. Από την Αριστερά και τους αναρχικούς στο θρόνο της Μητρόπολης Ίμβρου και Τενέδου

Γράφει ο ΣΤΡΑΤΗΣ ΜΠΑΛΑΣΚΑΣ Δημοσίευση 17/3/2020

Ποιος είναι επιτέλους αυτός ο Κύριλλος;

Στην Ίμβρο από σήμερα, στο τιμόνι της Μητρόπολης Ίμβρου και Τενέδου, ένας δικός μας άνθρωπος. Ο Κύριλλος Συκής. Στο τιμόνι μιας μαρτυρικής Μητρόπολης, λίγων Ρωμιών που υπομένουν και επιμένουν σε έναν πατριωτισμό από αυτόν που δεν αρκιέται σε δημόσιους λόγους και φανφάρες. Ένα πατριωτισμό αξιών. Στο τιμόνι όμως μιας Μητρόπολης που ο ίδιος ο Οικουμενικός πατριάρχης φίνει ιδιαίτερη σημασία αφού η Ίμβρος είναι ο τόπος του, το αποκούμπι της σκέψης του.  Άρα τα νησιά αυτά που κάποτε συναποτέλεσαν με τη Λέσβο, τη Λήμνο και τον ¨Αι Στράτη το νομό Λέσβου, η Τένεδος που επί αιώνες ανήκε στη Μητρόπολη  Μυτιλήνης Ερεσού τε και Τενέδου, τα νησιά αυτά έχουν μια ιδιαίτερη αξία. Κι ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Ίμβρου και Τενέδου κ. Κύριλλος δείχνει να την αντιλαμβάνεται ετούτη την αξία. Αλλά και την ευθύνη που απορρέει από αυτήν.

Κάτι που πάντα έκανε. Στη Λέσβο, στη Σμύρνη και την άλλη Μικρασία, στην Πόλη και στη Χάλκη.

Πριν περίπου τέσσερα χρόνια ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος με μια απόφαση που αιφνιδίασε εξέλεξε Μητροπολίτη Σμύρνης τον μέχρι τότε Αρχιγραμματέα του Πατριαρχείου Αρχιμανδρίτη Βαρθολομαίο Σαμαρά και βοηθό Επίσκοπο στην ίδια Μητρόπολη τον Αρχιμανδρίτη Κύριλλο Συκή με τον επίσης ιστορικό τίτλο Ερυθρών. Και αιφνιδίασε ο πατριάρχης όχι μόνο για την απόφαση ξαναζωντανέματος της ιστορικής Μητρόπολης Σμύρνης. Αλλά και γιατί ο Κύριλλος Συκής από το 2001 υπηρετούσε τη Μικρά Ασία και αργότερα όταν έφυγε από τη Μυτιλήνη του ανατέθηκε η αναδιοργάνωση και η επαναλειτουργία των ορθοδόξων εκκλησιών στην Ιωνία.

Επέδειξε στην Ιωνία έργο θαυμασό κι όλοι περίμεναν ότι του προαχθεί σε Μητροπολίτη και θα του ανατεθεί η ιστορική αυτή περιοχή, στην οποία άρχισε πετραδάκι – πετραδάκι να ξαναχτίζει την ιστορία της.

Επανασύστησε τη ρωμέικη οικογένεια στη Σμύρνη και στον Τσεσμέ δημιούργησε δηλαδή το φυτώριο για το φιλόδοξο σχέδιο του Ρωμαίικου της Ιωνίας και της ειρηνικής συνένωσής του με τα απέναντι ελληνικά νησιά του Αιγαίου όπως τότε…

Ο Πατριάρχης όμως φαίνεται πως είχε άλλα σχέδια.

Η χειροτονία του νέου Επισκόπου Ερυθρών κ. Κύριλλου έγινε από τον Οικουμενικό Πατριάρχη στην Σμύρνη, στις 25 Σεπτεμβρίου 2016 στο ναό του Αγίου Βουκόλου. Ήταν η πρώτη χειροτονία στην Σμύρνη μετά από 94 ολόκληρα χρόνια.

Ακολούθησε η σύντομη θητεία του στη Σμύρνη, η υπηρσία στη Μονή του Αγίου Γεωργίου στο Εντιρνέκαπί και τέλος η ηγουμενία στη Χάλκ. Μέχρι πριν από λίγες μέρες που η Σύνοδοε του Θρόνου εξέλεξε τον Κύριλλο Μητροπολίτη Ίμβρου και Τενέδου, στο θρόνο που διαποίμαναν μεγάλες προσωπικότητες της Εκκλησίας όπως ο μετέπειτα Γέρων Χαλκηδόνος Μελίτων, ο Πατριάρχης Δημήτριος απ’ όπου εξελέγη Πατριάρχης, ο Γέρων Ηρακλείας Φώτιος και άλλοι.

Με την οργανωτικότητα, το πείσμα και την αποτελεσματική του δουλειά ο Μητροπολίτης Ίμβρου και Τενέδου Κύριλλος, ο δικός μας Κύριλλος, θα ανοίξει το δρόμο για μια νοητή γέφυρα η οποία θα συνδέσει τα νησιά με τις όχθες των νησιών μας.

Ο Κύριλλος της Μυτιλήνης

Ο Κύριλλος όπως είναι γνωστό, κάποια στιγμή έφυγε από τη Μυτιλήνη. Ήταν τότε που κάποιοι άνθρωποι κατώτεροι των περιστάσεων αποφάσισαν να διαταράξουν την εξαίρετη και αγαπητική σχέση που είχε με τον Μητροπολίτη Ιάκωβο. «Εμπερίστατο» τον πήρε κοντά του ως Ιεροκήρυκα ο Μητροπολίτης Διδυμοτείχου. Οι δύο κληρικοί, ο Μητροπολίτης Μυτιλήνης και ο Αρχιμανδρίτης Κύριλλος έφτασαν στο σημείο να μην ανταλλάσσουν ούτε καλημέρα. «Ο άσπονδος φίλος και των δύο που έγινε η αιτία να χαλάσει η πνευματική σχέση τους και η φιλία τους αφού ολοκλήρωσε το έργο του έφυγε του κόσμου τούτου πλήρως απαξιωμένος» όπως έγραψε χθες στέλεχος της Εκκλησιασιτκής ιεραρχίας. Δυστυχώς το γεγονός αυτό έκανε και τον «φιλοπατριαρχικό» Μητροπολίτη Μυτιλήνης κ. Ιάκωβο να παρεξηγηθεί με το Φανάρι και από υπέρμαχος των πατριαρχικών θέσεων που ήταν ως γνήσιος Χαλκίτης να αποτραβηχτεί και να μην ξαναπατήσει έκτοτε στο Φανάρι.

Η εκλογή του Κυρίλλου σε Μητροπολίτη Ίμβρου και Τενέδου ας γίνει η αιτία «το χάσμα που άνοιξε ο σεισμός λουλούδια να γεμίσει» και να βοηθήσει να αποκατασταθεί η καλή σχέση μεταξύ των δύο ανδρών, Να επιτρέψει επιτέλους ο Μητροπολίτης Μυτιλήνης στον Κύριλλο να λειτουργήσει στον γενέθλιο τόπο του στη Μυτιλήνη απ’ όπου προέρχεται και στον οποίο ως Επίσκοπος δεν έχει αξιωθεί ακόμη να λειτουργήσει.

Ένα παλιό οδοιπορικό

Ο υπογράφων πριν χρόνια, στα μέσα της δεκαετίας του 2000 επιστρέφοντας μαζί με τον Αρχιμανδρίτη Κύριλλο από ένα ταξίδι στη Μικρασία επιχείρησε μια αλλιώτικη προσωπογραφία του σημερινού Μητροπολίτη. Μια αποκαλυπτική προσωπογραφία που έδειξε έναν άλλον Κύριλλο αν μη τι άλλο πολύτιμο πραγματικά για τον τόπο και την ιστορία του. Δημοσιεύθηκε τότε στην εφημερίδα «Εμπρός».

Σήμερα το απόγευμα ο Κύριλλος Συκής. Ο  Μητροπολίτης Ίμβρου και Τενέδου κ. Κύριλλος θα είναι στην Παναγιά, την πρωτεύουσα του νησιού.

Η ενθρόνιση του που είχε προγραμματιστεί για το ερχόμενο Σαββάτο αναβλήθηκε για λόγους προστασίας από τον κορονοϊό. Θα γίνει όμως. Και θα είμαστε εκεί. Δίπλα του όπως πάντα.

Η «προσωπογραφία» του νέου Μητροπολίτη

Ο Κύριλλος Συκής βαφτίστηκε Ιωάννης και μαζί με το μεγαλύτερο αδερφό του, το Στρατή, και τη μικρότερη αδερφή του, την Παναγιώτα, ήταν τα τρία παιδιά του Γρηγόρη και της Κατερίνας Συκή, από την Αγιάσο.

Η οικογένειά τους, καταγόταν από το Αϊβαλί και είχε περάσει στη Λέσβο λίγο πριν την καταστροφή του 1922, με μέριμνα του παππού του, που φρόντισε να φύγουν για να προλάβουν τις εξελίξεις, αφού επέστρεψε τραυματισμένος από τις μάχες.

Ο μικρός Γιάννης γεννήθηκε στους Λάμπου Μύλους, όπου έμεναν οι γονείς του από τότε που παντρεύτηκαν.

Εκεί έζησε και τα παιδικά του χρόνια και πήγε στο Δημοτικό, μέχρι την ηλικία των 11,5 χρονών, που έκλεισε το σχολείο τους και οι μαθητές αναγκάζονταν να πηγαίνουν μέχρι τα Κεραμειά είτε με αυτοκίνητο, είτε με τα πόδια.

Η σχέση του με την εκκλησία, ήταν ιδιαίτερη από πολύ μικρή ηλικία, χωρίς μάλιστα να μεγαλώνει σε εκκλησιαστικό οικογενειακό περιβάλλον, με εξαίρεση την παράδοση που ήθελε το πατρικό όνομα της μητέρας του, Παπαπορφυρίου, να προέρχεται από κάποιον ιερομόναχο του Αϊβαλιού, που λεγόταν Πορφύριος.

«Στα έξι μου, που πήγα στο Δημοτικό, ήρθαν να με φωνάξουν, για να ράψουν στολές στα παπαδάκια. Από εκείνη την ηλικία πήγαινα στο ιερό, ερχόταν ο παπάς και ζητούσε από το δάσκαλο να με πάρει μαζί του στα ξωκλήσια που γίνονταν λειτουργίες. Δεν ξέρω πώς αναπτύχθηκε αυτή η σχέση μου με την εκκλησία, ήταν κάτι έμφυτο», λέει σήμερα ο ίδιος.

Τελειώνοντας το Δημοτικό, έδωσε εξετάσεις και πέρασε στο Γυμνάσιο της Μυτιλήνης, από τους πρώτους μάλιστα στο νησί. Η οικονομική κατάσταση της οικογένειάς του, όμως, ήταν δύσκολη.

Ο πατέρας του είχε παραιτηθεί από τη δουλειά του αγροφύλακα, όταν του ζήτησαν να μηνύσει κάποιον και η συνείδησή του δεν του επέτρεψε να το κάνει.
Από τότε, η οικογένεια ασχολήθηκε με τα πρόβατα. Και επειδή ο μεγαλύτερος αδερφός του, ήταν ήδη στις τελευταίες τάξεις τις δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, δεν υπήρχε η οικονομική δυνατότητα να συνεχίσει και ο ίδιος.

Η απόφαση που πάρθηκε τελικά εκείνο το καλοκαίρι, ήταν πως ο Γιάννης θα έμενε στο χωριό και θα βοηθούσε στα ζώα.

Ανατράπηκε, όμως, όταν μεσολάβησε ο Μητροπολίτης Μυτιλήνης, Ιάκωβος ο Β´ ο Κλεομβρότου, που τον επισκέφτηκε και όταν σιγουρεύτηκε πως ο μικρός ήθελε να γίνει ιερέας, του υποσχέθηκε πως θα τον έστελνε ο ίδιος σε μια εκκλησιαστική σχολή.

Στη Ριζάρειο…

Ο Γιάννης Συκής μπήκε στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή της Αθήνας, με υποτροφία, έχοντας επιλεγεί από το διοικητικό συμβούλιο.

Η σχολή τότε ήταν επταετής: τρία χρόνια το Γυμνάσιο, τρία το Λύκειο και στην 7η γίνονταν τα θεολογικά μαθήματα. Η αλλαγή μεγάλη, για το μικρό Γιάννη. Και η σχολή τότε ήταν …«στρατιωτική».

Εγερτήριο στις 6 το πρωί, 20 λεπτά να ετοιμαστούν για τη σχολή και τον όρθρο, μετά πρωινό, μετά μελέτη περίπου μισής ώρας και μετά κανονικά μαθήματα, μέχρι το μεσημέρι.

Οι μαθητές ήταν οικότροφοι και έβγαιναν μια φορά το μήνα, Κυριακή μετά τη λειτουργία, μέχρι τις 7 το απόγευμα, με την προϋπόθεση ότι θα τους έπαιρνε και θα τους επέστρεφε κάποιος ορισμένος ως κηδεμόνας τους.

«Ήταν η πρώτη φορά που έφευγα από το χωριό μου», εξηγεί ο ίδιος. «Ούτε μέχρι τη Μυτιλήνη, δεν είχα πάει μικρός, μόνο στα γύρω χωριά από το δικό μου και μέχρι την Αγιάσο, όπου πηγαίναμε τις γιορτές να δούμε τους συγγενείς μας. Η αλήθεια είναι πως δυσκολεύτηκα λίγο στην αρχή. Είχαμε όμως τότε έναν άγιο άνθρωπο σχολάρχη, ο οποίος με φώναξε, μου έδειξε τα γύρω βουνά, Υμηττό κλπ. και μου είπε: “Ξέρω ότι δυσκολεύεσαι. Και άλλα παιδιά που έχουν έρθει από επαρχία, δυσκολεύονται, η ζωή στην Αθήνα είναι διαφορετική τελείως. Εδώ, όμως, ήρθες για ένα σκοπό. Διάλεξε το πιο ψηλό βουνό από αυτά και πάνω στην κορυφή του, να βάλεις τους στόχους σου. Κάθε μέρα να το βλέπεις και να λες πως θα φτάσεις εκεί με κάθε τρόπο”. Ο ίδιος μου υποσχέθηκε να με βοηθήσει και όντως το έκανε».

Μετά τα τρία πρώτα χρόνια, η υπόλοιπη οικογένεια αναγκάστηκε να μετακομίσει κι αυτή στην Αθήνα, αφού δυσκολεύτηκε ακόμη περισσότερο οικονομικά.

Ο Γιάννης αναγκάζεται να διακόψει τη σχολή, για να δουλέψει ως βοηθός σε εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Ιωνία.

Με πίεση όμως του Μητροπολίτη της Μυτιλήνης και των καθηγητών του, τον επόμενο χρόνο μπήκε με εξετάσεις και στο Λύκειο, βγαίνοντας πλέον τακτικά, αφού παράλληλα δούλευε.

…τα καλύτερα χρόνια

Παρόλο που τα πρώτα χρόνια στην Αθήνα, ήταν δύσκολα, ο Κύριλλος θυμάται εκείνα τα χρόνια του Γυμνασίου και του Λυκείου ως τα καλύτερα της ζωής του και έχει διάφορες «περιπέτειες» να διηγηθεί.

Η πρώτη από αυτές, η «συμμετοχή» ορισμένων μαθητών -του ίδιου συμπεριλαμβανομένου- στα γεγονότα του Πολυτεχνείου.

«Θυμάμαι, στις 17 Νοεμβρίου, είχαμε αργία, ήταν του Αγίου Ματθαίου (Μάνθος ήταν ο ιδρυτής της Σχολής) και πήγαμε στο Πολυτεχνείο. Ήμασταν μέσα και κάναμε τρέλες, δε λογαριάζαμε τον κίνδυνο. Μαζί μας και κάποια μεγαλύτερα παιδιά, που μας συνόδευαν. Τύχαμε σε πολύ άσχημες συμπλοκές και ευτυχώς κάποιοι μας μάζεψαν και μας γύρισαν πίσω και έτσι δεν είχαμε χειρότερα».

Δεν ήταν τυχαίο μάλλον το ότι ο Γιάννης βρέθηκε εκεί. Ο πατέρας του ήταν αριστερός, όπως πολλοί πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, που αντιμετώπισαν, όπως λέει, την αδικία και μπήκαν στο χώρο αυτό. Έτσι μεγάλωσε και ο ίδιος, αυτήν την πορεία ακολούθησε.

Δεύτερο περιστατικό, το αποτέλεσμα της παρέμβασης που έκανε ως πρόεδρος του συμβουλίου της τάξης του, στο θέμα της σίτισης.

«Στα χρόνια μας, μέσα στο πνεύμα των κινητοποιήσεων της εποχής, έγινε η πρώτη απεργία και κατάληψη στη Ριζάρειο γιατί θέλαμε να αλλάξει λίγο το πρόγραμμα, να αναβαθμιστεί η ποιότητα», θυμάται ο ίδιος. «Μια φορά, όταν με είχαν βγάλει πρόεδρο, με έστειλαν να ζητήσω να επιμεληθούν το φαγητό, που δεν ήταν καλό. Με ρωτάνε “τι θέλετε”; Λέω εγώ, “στιφάδο”. Μου υπόσχονται πως θα το κάνουν. Το απόγευμα έρχεται ο επιμελητής στην αίθουσα που διάβαζα και με στέλνει στο σχολάρχη, που μου λέει: “Κύριε πρόεδρε, το αίτημά σας θα πραγματοποιηθεί, θα κάνουμε στιφάδο, αλλά έχουμε ένα πρόβλημα, που θα το επιμεληθείτε εσείς. Είμαστε 500 άτομα και πρέπει να καθαρίσουμε τουλάχιστον πέντε τσουβάλια κρεμμύδια…”.

Έτσι, ξεκίνησα να καθαρίζω μόνος μου όλη αυτή την ποσότητα, αργότερα ήρθαν και οι άλλοι και με βοήθησαν. Αυτά μας έδεσαν. Τα χρόνια τα φοιτητικά είναι πάντα ιδιαίτερα, αλλά αυτά που ζήσαμε στη Ριζάρειο, ήταν πολύ σημαντικά. Ήμασταν εσώκλειστοι, τα πάντα ήταν κοινά, ήμασταν σαν μια οικογένεια. Και όταν τελειώσαμε τη σχολή και ο καθένας έφυγε, μας πείραξε όλους το ότι χαθήκαμε. Η ζωή μας αυτά τα χρόνια στη σχολή, με όλες τις δυσκολίες, ήταν μια από τις ομορφότερες περιόδους».

Φοιτητής στη Θεολογική

Ήρθαν όμως και τα φοιτητικά τα χρόνια. Τελειώνοντας τη Ριζάρειο Σχολή κανονικά, ο Γιάννης Συκής δίνει πανελλήνιες εξετάσεις για τη Θεολογική Σχολή. «Θυμάμαι ότι δεν είχα και πολλές ελπίδες τότε, αν και ήμουν καλός μαθητής», θυμάται. «Αμέσως μετά τις εξετάσεις, είχα πάει με μια παρέα στα Ιεροσόλυμα κι έμεινα αρκετές μέρες. Γυρνώντας για να δουλέψω, μου έδιναν όλοι συγχαρητήρια. Νόμιζα πως ήταν για τα Ιεροσόλυμα, αλλά τελικά είχα περάσει στο Τμήμα Ποιμαντικής στην Αθήνα».

Παρόλο που είχε πλέον την απόλυτη ελευθερία που του έλειπε νωρίτερα, έπρεπε και πάλι να δουλεύει παράλληλα, βοηθώντας κι αυτός τον αδερφό του, που ήταν στην Αμερική και σπούδαζε, για να γίνει πιλότος. Και πάλι πέφτει σε απεργίες, ενώ αναπτύσσει στενή σχέση με κόσμο του αναρχικού χώρου.

«Ίσως επειδή ήμουν εκ φύσεως άνθρωπος που δεν μπορούσε να μπει σε καλούπια, ανήκα κι εγώ στους χώρους αυτούς. Είχα πολύ καλή σχέση με τους υπόλοιπους και μου έδειχναν πολύ μεγάλη εμπιστοσύνη, όταν γινόταν κατάληψη, μόνο εμένα άφηναν να μπω μέσα. Είχαμε μάλιστα φτάσει να πηγαίνουμε όλοι μαζί στο Άγιο Όρος, οι άλλοι με σκουλαρίκια κλπ., και εγώ να καθησυχάζω τους μοναχούς ότι δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. Με όλους αυτούς έχουμε ακόμη πολύ καλή σχέση, παρόλο που ο καθένας έχει πλέον τη ζωή και την οικογένειά του.

…και καθηγητής στην Αθήνα

Το Πανεπιστήμιο το τελείωσε το 1988, δουλεύοντας παράλληλα. Την επόμενη σχολική χρονιά, του έγινε πρόταση να διδάξει στο ιδιωτικό σχολείο του «Γείτονα», στην Παλλήνη. «Εκεί, ως πρωτοδιόριστος, φοβήθηκα. Όλοι οι επώνυμοι είχαν τα παιδιά τους σ’ αυτό το σχολείο. Είχα πολύ καλή επαφή μαζί τους, ίσως γιατί εκ φύσεως έχω καλή επικοινωνία με τους νέους. Ήταν και το επίπεδο των συναδέλφων πολύ καλό, παρ’ όλες τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν τα παιδιά. Θυμάμαι μια φορά τους μιλούσα για την Αγία Τριάδα και όταν ανέφερα πως ο Θεός είναι πατέρας για τον καθένα μας, αντιλήφθηκα μια κοπελίτσα -επώνυμη, δεν θέλω να αναφέρω το όνομά της- που έκλαιγε. Όταν τη ρώτησα γιατί, μου είπε ότι ο δικός της πατέρας την αναγνώρισε μόνο με δικαστική απόφαση και πως δεν είχε αισθανθεί ποτέ την έννοια του πατέρα. Κατά σύμπτωση, μετά από πολλά χρόνια, το γιο του λυκειάρχη, τον πάντρεψα με μια κοπέλα, εδώ στο Πλωμάρι».

Το 1990, του διαγνώστηκε μια «άσχημη αρρώστια», όπως λέει. Μετά από την εγχείρηση, βρέθηκε στη Μυτιλήνη, έπειτα από πρόσκληση του Μητροπολίτη Ιάκωβου του Γ ´ του Φραντζή, να ασκήσει το λειτούργημά του στην Αγιάσο και μετά από συμβουλή και των γιατρών του, που του είχαν συστήσει ανάπαυση.

Αφήνει έτσι την Αθήνα και το Σεπτέμβριο του ΄90 χειροτονείται από τον Μητροπολίτη Μυτιλήνης Ιάκωβο τον Γ´, μοναχός στο Μοναστήρι του Υψηλού, από μοναχούς του Αγίου Όρους, όπου πήγαινε τακτικά στο κελί του Αγίου Νικολάου του Χαλκιά, παίρνοντας πλέον το όνομα Κύριλλος. Ανήμερα του Σταυρού, γίνεται διάκος και του απονέμεται το οφίκιο του ιεροκήρυκα. Το Μάρτιο της επόμενης χρονιάς, χειροτονειται ιερέας και αρχιμανδρίτης και τοποθετείται υπεύθυνος του προσκυνήματος της Αγιάσου, ενώ τον ίδιο χρόνο τού απονέμεται το οφίκιο του πνευματικού και ορίζεται ηγούμενος της Μονής Πιθαρίου.

Τρία χρόνια έμεινε στην Αγιάσο, τα πρώτα χρόνια της ιερατικής του ζωής, όμορφα αλλά και δύσκολα παράλληλα, αφού είχε μετεγχειρητικά προβλήματα και κανένα δικό του άνθρωπο εδώ τον πρώτο καιρό. Ήταν όμως και μια περίοδος πολύ δημιουργική, αφού συνέβαλε στη δημιουργία μιας σειράς ομάδων με παιδιά του γυμνασίου και του λυκείου για διάφορα κοινωνικά ζητήματα.

Το 1993, μετατίθεται στο Πλωμάρι. Παράλληλα, συνεχίζει να μετακινείται στην Ερεσό και τον Αϊ Στράτη. Η τοπική κοινωνία ήταν δεκτική και ο ίδιος κατάφερε να ιδρύσει ένα Χριστιανικό Κέντρο, μέχρι που κάηκε με εμπρηστική ενέργεια, μαζί με αυτό και όλα τα προσωπικά του αντικείμενα.

Η σχέση με το Οικουμενικό Πατριαρχείο

Η σχέση του π. Κύριλλου με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, που είχε ήδη αρχίσει να αναπτύσσεται, γίνεται όλο και πιο έντονη. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης τού ζητά να αναλάβει τη διακονία της Μικράς Ασίας και το 2001 τού απονείμει το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη του Οικουμενικού Θρόνου.

«Ήταν για μένα μια μεγάλη τιμή, που έφερε όμως και πολλές υποχρεώσεις, πρώτα απ’ όλα τη συνέπεια», λέει ο ίδιος. Έτσι, δυναμώνει και η σχέση του με τη Μικρά Ασία, αφού ο π. Κύριλλος συνοδεύει τον Πατριάρχη σε διάφορα ταξίδια του. Παράλληλα, δένεται και με τη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, όπου πηγαίνει συχνά.

Έχει ήδη προηγηθεί η συμμετοχή του στις αποστολές της Μητρόπολης Μυτιλήνης στη Σερβία το 1999, αμέσως μετά το βομβαρδισμό, αλλά και στην Τουρκία, μετά το μεγάλο σεισμό με τους χιλιάδες νεκρούς, ξεκινώντας μια μεγάλη προσπάθεια βοήθειας στις περιοχές που είχαν πληγεί.

Η λειτουργία στα Μοσχονήσια το 1999, ήταν, όπως λέει, από τις σημαντικότερες στιγμές της ζωής του. «Για μένα, το άνοιγμα στη Μικρασία, ήταν κάτι πολύ προσωπικό. Η γιαγιά μου πριν πεθάνει, μου είχε πει: “Αν γίνεις παπάς, να περάσεις απέναντι και να κάνεις ένα τρισάγιο για τις ψυχές των συγγενών σου”. Και για μένα ήταν ευλογία, το ότι μπορούσα πλέον να πάω».

Δίνοντας εαυτόν

«Η μακρόχρονη διαμονή μου στην Κωνσταντινούπολη, με έδεσε με την ομογένεια, τους ανθρώπους, τους πατέρες στο Πατριαρχείο. Μπορώ να πω πως τώρα μοιράζομαι ως άνθρωπος: λίγο στη Μυτιλήνη και λίγο στην Πόλη», λέει σήμερα ο π. Κύριλλος.

Δεν δίνει σημασία σε όσα ακούγονται κάθε τόσο για τους ιερωμένους, συχνά και για τον ίδιο. «Η μακαρίτισσα η μάνα μου, μου έλεγε: “Όταν μπεις στο χώρο που θες να μπεις, θα ακούσεις πολλά πράγματα. Να μην σε απασχολεί τι θα πουν, αλλά ποιος το λέει και ποιος είσαι εσύ . Μόνο αν το πει κάποιος αξιόλογος, να προβληματιστείς”. Και το κράτησα. Δεν μπορώ να πω ότι πέρασα ανώδυνα. Μπορώ να πω ότι μέσα στη γενικευμένη αντίληψη για τους κληρικούς, ειδικά για τους άγαμους, είμαι κι εγώ. Δεν είναι εύκολο ο κόσμος σήμερα, με την επιπολαιότητα που μας διακρίνει, να καταλάβει πως μπορεί κάποιος να είναι ανύπαντρος, άγαμος. Ό,τι και αν έχει ειπωθεί, όμως, δεν με ενόχλησε ποτέ. Ήμουν τακτοποιημένος εσωτερικά, στη συνείδησή μου. Ήξερα πολύ καλά ότι έφυγα από την Αθήνα και ήρθα εδώ στο νησί γιατί ήταν δική μου επιλογή, κανείς δεν μου το επέβαλλε. Και έγινα άγαμος κληρικός από πεποίθηση, αφού πίστευα ότι έτσι μπορείς να αφιερωθείς περισσότερο στο Θεό και στον άνθρωπο».

Κάτω από τις εντολές του Πατριάρχη και του Μητροπολίτη, κάνει στον Προφήτη Ηλία της Μυτιλήνης, με τους άλλους μοναχούς, μια προσπάθεια να διακονήσουν όσο μπορούν, ο ίδιος όντας αρχιερατικός επίτροπος στο Πλωμάρι και υπεύθυνος ιεροκήρυκας και διευθυντής στο Κέντρο Νεότητας στο Πλωμάρι, αλλά και διευθυντής στο Κέντρο Νεότητας και στο Γραφείο Νεότητας και Κατήχησης της Μυτιλήνης.

«Με έχει βοηθήσει πολύ η παρουσία του Δεσπότη μας και η προστασία του Πατριάρχη», λέει ο π. Κύριλλος. Είναι πολύ βαριά ευθύνη, αλλά αισθάνομαι και τυχερός. Προσπαθούμε, με τους άλλους μοναχούς, στις κοινωνίες των ανθρώπων που ζούμε, να δώσουμε όσο μπορούμε τον εαυτό μας. Κάποιοι μας αποδέχονται, κάποιοι όχι, ξεπερνούμε όμως τον εαυτό μας, όπου και όσο μπορούμε…».

 

ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΑΣ
Tο stonisi.gr δημοσιεύει κάθε σχόλιο. Θεωρούμε ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι υιοθετούμε τις απόψεις αυτές καθώς εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Τα συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια θα διαγράφονται χωρίς προειδοποίηση.

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΟΛΟ το πρόγραμμα της επίσκεψης. Ο Αλέξης Τσίπρας στη Μυτιλήνη

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία, Αλέξη Τσίπρα στις 9,30 το πρωί της Δευτέρας, στο ραδιόφωνο «Στο Νησί» 99 FM που θα μεταδοθεί και διαδικτυακά μέσω της ιστοσελίδας «Στο Νησί» στο facebook
ΧΩΡΙΑ

Επίσκεψη Μουτζούρη στο Κέντρο Αποκατάστασης στα Δάφια

Ο Περιφερειάρχης ενημερώθηκε για τη λειτουργία του ΚΕ.Φ.Ι.ΑΠ. και τα προβλήματα από τον Επιστημονικά Υπεύθυνο του Κέντρου Λάμπρο Σταθάκη
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΥΤΙΛΗΝΗ

«Βλάβες και διακοπές νερού παντού στη Λέσβο»

Έκκληση του προέδρου της ΔΕΥΑΛ Γιώργου Φλώρου να περιοριστούν όσο γίνεται οι σπατάλες του νερού και το πότισμα κήπων και λαχανικών, ειδικά στα χωριά του νησιού μας
ΜΑΡΙΑ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ
ΧΩΡΙΑ

Στο Πάρκο Απολιθωμένου Δάσους Λέσβου Αμυράς και Ζαχαράκη

Συνάντηση με τον διευθυντή του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας Καθηγητή Νίκο Ζούρο
ΔΥΤΙΚΗ ΛΕΣΒΟΣ

Τρεις προτάσεις για το Συνεταιρισμό Μεσοτόπου

Επιστολή του Περιφερειακού Συμβούλου Θεόδωρου Βαλσαμίδη προς τον Περιφερειάρχη για τη στήριξη του Συνεταιρισμού μετά την καταστροφική πυρκαγιά
ΜΥΤΙΛΗΝΗ

«Ποιος πληρώνει τις κορνίζες;»

Ανακοίνωση της παράταξης με «Πυξίδα τον Πολίτη» για τη δαπάνη 14.500 ευρώ του Δήμου Μυτιλήνης για την πληρωμή κορνιζών
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ

40 κεραμίστες από Ελλάδα και Ευρώπη στην 25η Παλλεσβιακή Έκθεση Κεραμικής

Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν την Πέμπτη 29 Ιουλίου και θα διαρκέσει έως τις 20 Αυγούστου στο Πολύκεντρο Μανταμάδου
ΜΑΡΙΑ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ
ΑΤΖΕΝΤΑ

Bραδιά με σαξόφωνο απόψε στο Sky barTaratsa

Συντροφιά με το σαξοφωνίστα Τάκη Δούκα και τον DJ G. Karavis - ώρα έναρξης 9 το βράδυ
ΔΡΑΣΕΙΣ

Παρατείνεται ως το Σάββατο η εγγραφή εθελοντών δοτών μυελού των οστών

Τεράστια προσέλευση πολιτών για να βρεθεί συμβατός δότης για το 16 μηνών αγοράκι από τα Πάμφιλα
ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Πολύ υψηλός κίνδυνος πυρκαγιάς στη Λέσβο

Σύμφωνα με το Χάρτη Πρόβλεψης Κινδύνου Πυρκαγιάς και του Ιδιαίτερου σήματος που εξέδωσε η Γενική Γραμματεία Πολιτικής για την Παρασκευή 23 Ιουλίου