Γράφει η ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ του ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ

Στις αρχές του 2019 ξεκίνησαν στην χώρα μας να εργάζονται μέσο του Ειδικού προγράμματος απασχόλησης για 5.500 άνεργους πτυχιούχους ανώτατων εκπαιδευτικών και τεχνολογικών ιδρυμάτων, ηλικίας 22-29 ετών, σε Υπουργεία και εποπτευόμενους δημόσιους φορείς, όπως αυτοί ορίζονται στο άρθρο 51 του ν. 1892/1990 (Α΄ 101) και οι οποίοι δεν ασκούν οικονομική δραστηριότητα, 3.650 νέοι πτυχιούχοι.

Το πρόγραμμα ήρθε να καλύψει μια χρόνια αδυναμία που παρουσιάζεται στην χωρά μας, την σύνδεση των πτυχιούχων με την αγορά εργασίας, μέσω της απόκτησή προϋπηρεσίας στο αντικείμενο σπουδών τους. Ως συνέπεια αυτής της αδυναμία και σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση των τελευταίων χρόνων, μεγάλο ποσοστό εργατικού δυναμικού, πανεπιστημιακής εκπαίδευσης διέφυγε στο εξωτερικό οπού και μπόρεσε να βρει αξιόλογες επαγγελματικές διεξόδους, εφόσον στην χώρα δεν δινόταν η δυνατότητα αυτή, το γνωστό ως brain drain.

Γιατί οι νέοι σας φεύγουν;

Η δυνατότητα για εργασία δεν τους δινόταν στην Ελλάδα, καθώς οι θέσεις που υπάρχουν στην αγορά στην πλειοψηφία τους, απευθύνονται σε αποφοίτους της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης  (σερβίρισμα, πωλητές, ντελιβερι), οι οποίοι λόγο του ότι βγήκαν στην αγορά εργασίας σε πολύ μικρή ηλικία αποκτώντας εργασιακή εμπειρία στα αντίστοιχα επαγγέλματα και λόγο αυτού επιλέγονται από τους εργοδότες. Όσοι όμως προχώρησαν στην τριτοβάθμια και οι οικογένειες τους μπορούσαν και στήριζαν τις σπουδές των παιδιών τους ώστε εκείνα να έχουν (ειρωνεία άραγε) ένα καλύτερο μέλλον, 22-23 χρόνων που θα τελειώσουν από ένα προπτυχιακό πρόγραμμα και θα αναζητήσουν εργασία στην Ελλάδα, θα ανακαλύψουν πως ακόμα και ‘Αρίστος’ να είσαι στο αντικείμενο σου, εάν δεν έχεις γνωριμίες (τα κατά κόσμων ρουσφέτια) αλλά ούτε την προϋπηρεσία ακόμα και σε ανειδίκευτες εργασίες (π.χ λάντζα!) δεν σε παίρνουν ως εργαζόμενο. Βρίσκεσαι να μην μπορείς να βγάλεις σε αυτό τον τόπο ούτε τα προς το ζην σου, πόσο μάλλον να θες να συνεχίσεις τις σπουδές σου ενώ κάνεις παράλληλα εργάζεσαι (στασιμότητα των νέων στην εξέλιξη τους).

Το μικρό ποσοστό θέσεων εργασίας που ζητάει τίτλο σπουδών, επειδή ακριβώς είναι και πολύ μικρό σε προσφορά, ζητάει ως προ απαιτούμενα το ελάχιστο δύο με τρία χρόνια προϋπηρεσία (σε μια χώρα που δεν δίνει αυτή την δυνατότητα!) και τίτλο σπουδών σε κάποιες περιπτώσεις να φτάνει μέχρι διδακτορικό ( γενικά στην Ελλάδα υπάρχει εμμονή στην πιστοποίηση γνώσεων, κάτι που στην Ευρώπη δεν γίνεται, πάρα μόνο όταν θες να κάνεις κάπου μεταπτυχιακό). Στις άλλες χώρες της Ευρώπης υπάρχουν θέσεις που δίνουν την ευκαιρία μιας εξάμηνης συμβάσης αρχικά να δούνε πως θα είναι ο εργαζόμενος στην δουλεία και μετά τον κρατάνε αν είναι ικανός. Του δίνεται δηλαδή η δυνατότητα να αποδείξει τις ικανότητες του.

Ως συνέπια όλων αυτών, οι νέοι πτυχιούχοι είναι στο περιθώριο της αγοράς εργασίας στην Ελλάδα αλλά καλοδεχούμενοι έξω και αυτό είναι τιμητικό σε όσους συνέβαλλαν στην μόρφωση αυτών των ανθρώπων και υποτιμητικό για τις κυβερνήσεις που προσπαθώντας να έχουν πελατειακές σχέσεις, υποβαθμίζουν ικανούς ανθρώπους, παραγωγικούς  στην εργασία, οδηγώντας την χώρα μας σε μια οικονομική στασιμότητα.

Υπάρχει υπέρμετρη αδικία όσον αφορά τους νέους πτυχιούχους στην Ελλάδα. Όταν θέλεις πραγματικά να εργαστείς αναγκάζεσαι να κρύψεις πως έχεις σπουδάσει σε πανεπιστήμιο, γιατί ο μορφωμένος (λανθασμένα ) έχει περάσει στην συνείδηση της Ελληνικής αγοράς εργασίας, ως ο τεμπέλης που κάθεται, παρ’ όλο που υπάρχουν χρόνια σκληρής προσωπικής εργασίας στην απόκτηση ενός μορφωτικού επιπέδου και από το ίδιο το παιδί και από τους γονείς που το πήγαιναν για χρόνια στο σχολείο, σε φροντιστήρια, το διάβαζαν, συμπάσχαν με τα παιδιά τους όταν έδιναν πανελλαδικές, στερήθηκαν εκείνοι για να συνεχίσει. Αυτά τα παιδία, που με τόση απαξίωση αντιμετωπίστηκαν από την χωρά αυτή, βρήκαν διέξοδο ‘αξιοπρέπειας΄(γιατί όταν έχεις κλείσει τα 25 σου και θέλεις να μπορείς να συντηρήσεις τον εαυτό σου, μόνο αξιοπρέπεια μπορεί να χαρακτηριστεί) και έφυγαν (περίεργο...)

Οι νέοι που έμειναν

Δεν είναι ακριβώς ότι όλοι όσοι είναι σήμερα στην Ελλάδα και είναι απόφοιτοι τριτοβάθμιας εκπαίδευσης  δεν έχουν ζήσει σε άλλες χώρες (δυστυχώς γιατί είναι σε θέση να κάνουν τις συγκρίσεις) ή ότι δεν ήταν άξιοι να παραμείνουν εκεί. Είναι αρκετά δύσκολό να αποχωριστείς τον τόπο σου και τους φίλους σου όπως και να στηρίξεις οικονομικά τα πρώτα σου βήματα έξω ( υπάρχουν περιπτώσεις που γονείς δανείστηκαν για να ξεκινήσει το παιδί τους μια ζωή σε άλλη χώρα).

Αυτή η μερίδα των νέων βρίσκετε με το ένα πόδι στην Ελλάδα, ελπίζοντας πως θα μπορέσουν να φτιάξουν την ζωή τους εδώ (τολμηρό αν σκεφτείς πως φέτος κλείνουμε 10 χρόνια από το μνημόνιο). Είναι άνθρωποι παραγωγικής ηλικίας, κάποιοι έχουν ξεκινήσει να κάνουν οικογένειάς (κάπου στα 28-30 τα κρούσματα αυξάνονται) ή σκέπτονται αν το έδαφος εδώ τους κρατάει για κάτι τέτοιο (θες να μπορείς να ταΐσεις ένα παιδί πριν το φέρεις στον κόσμο).

  Στο πρόγραμμα τον 5.500 πτυχιούχων ΟΑΕΔ, συμμετέχουν παιδία που είναι σε αυτή την κατηγορία, λίγο πριν τα 30 με το ένα πόδι στο εξωτερικό.

Συμφωνώ πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν τους έπιασαν τα κριτήρια λόγο ηλικίας, καθώς και άλλοι που δεν ήταν διαθέσιμοι να δηλώσουν τότε που έγινε η πρόσκληση. Ωστόσο να σας ενημερώσω πως το πρόγραμμα είχε 5.500 θέσεις εργασίας, από τις οποίες καλυφτήκαν μόνο οι 3.650, επομένως μια νέα πρόσκληση θα μπορούσε να γίνει για αυτές τις θέσεις.

Ωστόσο οι 12 μήνες που προβλέπει η αρχική σύμβαση δεν βοηθάει ουσιαστικά στην γεφύρωση των πτυχιούχων με θέσεις εργασίας, εφόσον η προϋπηρεσία που χρειάζεται μια θέση τον ιδιωτικό τομέα, σε σχέση με το επίπεδο σπουδών, είναι το λιγότερο 2 με τρία χρόνια (μέχρι και χτες που έψαξα).

Αντιλαμβάνεστε ότι αναπόφευκτα για να μπορέσει να συμπληρώσει αυτό το διάστημα, πρέπει πάλι να μεταναστέψει σε άλλες χώρες ώστε να το αποκτήσει!

 Συντονιστικό σώμα του προγράμματος μαζί με τους εργαζομένους, έχουμε προβεί σε κινητοποιήσεις στο υπουργείο εργασίας με αίτημα την 12 μήνη ανανέωση μας, ώστε να αποκτηθεί η προϋπηρεσία που χρειάζεται, χωρίς να φύγουμε από την χώρα.

Είναι οξύμωρο πως το αίτημα αυτό απευθύνεται σε μια κυβέρνηση που υποτίθεται υποστηρίζει του νέους πτυχιούχους να επιστρέψουν στην χώρα του.

Στις 9/12 έγινε συνάντηση αντιπροσώπων του προγράμματος με τον υφυπουργό εργασίας και βουλευτή ΝΔ της Χίου, Νότη Μηταράκη, ο οποίος στη συνάντηση επί της ουσίας μας είπε πως δεν υπάρχει πρόθεση από την κυβέρνηση για ανανέωση κανενός άλλου προγράμματος, προσπαθώντας να ενισχύσει την αξία του ισχυρισμού του με το προκλητικό επιχείρημα πως κι εκείνος στην ηλικία μας δούλευε στην Πολωνία (!) και πως τα χρήματα για την ανανέωση του προγράμματός μας δόθηκαν στο κοινωνικό μέρισμα (!).

Προσπάθειες επικοινωνίας που έγιναν με τον ίδιο τον υπουργό εργασίας, Γιάννη Βρούτση, έχουν αποβεί άκαρπες.

Πλέον επιδιώκουμε συνάντηση με τον ίδιο τον πρωθυπουργό, καθώς  σε απευθείας ερώτηση που του έχει γίνει στην βουλή κατά την ψήφισή του κρατικού προϋπολογισμού, σχετικά με το πρόγραμμά μας, δεν δόθηκε απάντηση.

Η κυβέρνηση ωθεί 3.650 νέους πτυχιούχους στο εξωτερικό, επιδεινώνοντας αντί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα αρνούμενη για έναν ουσιαστικό διάλογο μαζί μας.

 Είναι πολιτική ευθηνή των υπεύθυνων εάν αυτό θα είναι ένα πρόγραμμα στο οποίο οι νέοι θα αποκτούν τα χρήματα για τα εισιτήρια τους στο εξωτερικό ή θα αποτελέσει μια ουσιαστική λύση για την αντιμετώπιση του brain drain.

-Στις 10/1 έχει οριστεί η επόμενη κινητοποίησή των εργαζομένων στην Αθήνα έξω από το υπουργείο εργασίας .